Blog Archives

අපේ දරුවන්ට අවශ්‍ය STEM ද, STEAM ද, STREAM ද ?


STEM2

රටක ප්‍රගමනයට දායක වන්නේ ජනතාවයි. රටක ජනතාව බුද්ධිමත් වනවිට, උගත් වනවිට ප්‍රගමනයට දායක විය හැකි ගුණාත්මක භාවය වැඩිය. රටක නූගත් ජනතාවක් සිටිනවිට, දේශපාලනඥයාට ඔවුන් රවටා තම සිතැඟි පරිදි කටයුතු කිරීමේ හැකියාව වැඩිය. මේ නිසා කපටි – අවස්ථාවාදී දේශපාලනඥයින් කරනුයේ නූගත් ජනතාවක් බිහිකිරීමට අධ්‍යාපන අවස්ථා, හැකියාවන් අවම කර, ජනතාවට අවශ්‍ය මූලික සහ වෙනත් සිල්ලර අවශ්‍යතා වැඩි දියුණු කර, තාවකාලිකව ඔවුන් සතුටු කර ඡන්දය ලබා ගැනීමයි. එසේම රටක නායකයන්ගේ උගත් – නූගත් බව අනුව සහ රටට ඇති ආදරය අනුව රට වෙනුවෙන් කෙරෙන ප්‍රතිපත්ති වෙනස්වීම් අනුව රට ඉදිරියට හෝ පසුපසට යාම සිදු වේ.

සීඝ්‍ර ආර්ථික ප්‍රගමනයට දැඩිලෙස කැප වී සිටින, කොරියාව, වියට්නාමය, චීනය, වැනි රටවල් මෙන්ම, තාක්‍ෂණිකව දියුණු වූ බටහිර රටවල ද සිදු වන්නේ සිය අනාගතය භාර ගැනීමට සිටින ළමා පරපුර දැනුමින් උගත්කමින් සන්නද්ධ කිරීමයි. එවිට, දැන්ම නොවුවත්, අනාගතයේදී හෝ රට කෙමෙන් කෙමෙන් ප්‍රගමනය කරා ගමන් කරනු ඇත.

පසුගිය ලිපියේ සඳහන් කළ පරිදිම STEM යනු විද්‍යාව, තාක්ෂණය, ඉංජිනේරු විද්‍යාව හා ගණිතය ඒකාබද්ධ කරන අධ්‍යාපනික න්‍යායික විෂයයක්. මෙය එක් එක් විෂයය වෙන වෙනම ඉගැන්වීම වෙනුවට, ගුරුවරුන් විසින් එක් එක් ව්‍යාපෘතියට STEM හි සමහරක් හෝ සියළුම අංගයන් ඇතුළත් කිරීම සඳහා අරමුණු කරයි. ඒ නිසා එය පෙර සිදු වූ විෂය මූලික, විභාග මූලික අධ්‍යාපන රටාවකට වඩා, එක් එක් හෝ කණ්ඩායම් ව්‍යාපෘති හරහා සිදු වන, දැනුම මූලික සමාජයකට මඟපාදන  පුළුල් ප්‍රවේශයක් වනු ඇත.

මේ STEM ඉගැන්වීම, සාමාන්‍ය පාසැලක සාමාන්‍ය පන්ති කාමරයක් තුළදීම සිදු කළ හැකි අතර, අවශ්‍ය වන්නේ විෂයයන් සමෝධානිත කර, අවශ්‍ය පරිදි ඒ ඒ විෂයයන් අදාල කරගෙන දරුවන්ට ඉගැන්වීමයි. ඒ සමෝධානිත කිරීමට සෑම විටම STEM විෂයයන් හතරම එක් කර ගැනීමට අවශ්‍ය වන්නේ නැත. නමුත්, හැකි සෑම විටම ඒ ඒ විෂයයන්ගෙන් ලබා ගත හැකි දැනුම එයට එක් කිරීමෙන් දරුවාගේ නිර්මාණාත්මක භාවය, පරිකල්පන ශක්තිය සහ ව්‍යවසායකත්‍වය උපරිම තත්ත්‍වයට ගෙන ආ හැක. එසේම තවත් සමහර විටක සුවිශේෂී STEM පන්තිකාමර, පාසැල් ආදියද සැකසිය හැකිය. මෙහි විෂයය නිර්දේශයන් නවමු ආකාරයක් ගන්නා අතර ශිෂ්‍ය මූළික, දැනුම මූලික, සහ කුතුහලය මූලික කරගත් අධ්‍යාපන ක්‍රමයක් සකස් වේ. වඩාත්ම වැදගත් වන්නේ විෂයයන් උගන්වන ගුරුවරයාගේ නිර්මාණශීලීත්‍වය සහ නව්‍යකරණ හැකියාවයි. ගුරුවරයා සාම්ප්‍රදායිකව සිතන්නෙකු නම්, එතැන STEM පරිසරයක් නිර්මාණය නොවේ.

මේ විශේෂිත පාසල්හි STEM වැඩසටහනේ අරමුණු වෙනස් විය හැකි අතර, STEM හි සමස්ත අරමුණු කිහියක් වනුයේ STEM සාක්ෂරතාවය හා කණ්ඩායම් සහභාගීත්වය, විශේෂයෙන් තරුණ තරුණියන් හා ජාති, ආගම්, වර්ණ ආදී එකිනෙකට වෙනස් පසුබිමින් පැමිණෙන අයගේ කණ්ඩායම් හැඟීම ශක්තිමත් කිරීම, STEM දැනුම් බලකාය ශක්තිමත් කිරීම මගින් තාක්‍ෂණික සාක්‍ෂරතාවය ඉහළ නැංවීම සහ ඒ හරහා රට තුළ දැනුම් ආර්ථිකයක් ඇති කිරීමයි.

STEAM යනු කුමක්ද ?

STEAM යනු මේ සමෝධානිත විෂයයන් හතරට කලාව එකතු වීමයි. එහිදී දරුවා සමෝධානිත STEM විෂයයන් කලාත්මකව ඉදිරිපත් කිරීම, කලාත්මකව දැකීම සහ වෙනත් මාධ්‍යයකින් වෙනත් කෝණයකින් අධ්‍යයනය කිරීම සිදු කෙරේ.. උදාහරණයක් ලෙසින් රසායනිකව ස්ඵටික කරන ලද ලුණු, හෝ සූකිරි ලෙසින් අප දරුවන් හඳුන්වන ස්ඵටික කරන ලද සීනි ගත හැකිය. විද්‍යාත්මකව – විශේෂයෙන්ම රසායන විද්‍යාත්මකව න්‍යායික වශයෙන් ලුණු ස්ඵටික කරණය සරළව ඉගෙන ගන්නා දරුවා ගණිතමය භාවිතයෙන් ස්ඵටිකකරණයට අවශ්‍ය ලුණුවල බර ප්‍රමාණය, අවශ්‍ය ජලය ප්‍රමාණය ගණනය කරනු ලබයි. එය සිය තාක්‍ෂණික හැකියාවන් භාවිතා කර ස්ඵටිකකරණයට ලක් කරයි. එවිට අඩු වැඩි වශයෙන් ඔහු, විද්‍යාව, තාක්‍ෂණය, ඉංජිනේරු විද්‍යාව සහ ගණිතමය හැකියාවන් ප්‍රයෝජනයට ගනී.. මෙසේ ස්ඵටිකකරණය විවිධ මාධ්‍යවල, විවිධ කාලවල, විවිධ පරිසර තත්ත්‍ව යටතේ වෙනස් වීම, විවිධ අවස්ථාවන්හිදී විවිධ සංයෝගවල ස්ඵටික හැඩතල ආදිය ද ඔහු උගෙනී. මෙම හැඩතල සහ ස්ඵටික ආශ්‍රයෙන් විවිධ කලා නිර්මාණ සැකසීම, විවිධ වර්ණා ගැන්වූ ස්ඵටික කලාත්මකව යොදාගෙන නිර්මාණ කිරීම වැනි හැකියාවන් දරුවා තුළ ඇතිකිරීම සහ ඒවා ඔප්නැංවීම STEAM මගින් සිදු කෙරෙයි. සමහරවිට එම හැකියාවන් මගින් දරුවා අනාගත ව්‍යවසායකයෙකු වීම දක්වා ව්‍යාප්ත කළ හැකිවෙයි.

දරුවන් ස්වභාවයෙන්ම කුතුහලයෙන් පිරි සත්ත්‍ව කොට්ඨාසයකි. මේ නිසා දරුවාගේ කුතුහලය වර්ධනය, දරුවාගෙන් නිරතුරු නැගෙන ප්‍රශ්න වදයක් සේ නොසලකා දරුවා වෙනුවෙන් කැප වී දරුවා සමගම ඒවාට පිළිතුරු සෙවීම සහ දරුවා ඒ වෙත නැඹුරු කර ඔහු/ඇයගෙන්ම පිළිතුරු ලබා ගැනීම මගින් දරුවාගේ නිර්මාණාත්මක භාවය, පරිකල්පනය ආදිය දියුණු වේ.

STREAM යනු කුමක්ද ?

STEM, සහ STEAM විෂයයන්ට R වලින් හැඳින්වෙන විෂයයක් එකතු වීම සරළව STREAM ලෙසින් දැකිය හැකි වුවත්, විවිධ රටවල, විවිධ අර්ථකතන සහ විවිධ ප්‍රමුඛතා අනුව මේ R වලින් හැඳින්වෙන විෂයය පරාසය වෙනස් විය හැකිය. සමහර රටවල මේ R අර්ථ දක්වා ඇත්තේ READING, wRiting, නොහොත් කියවීම සහ ලිවීම වුවත්, සමහර තාක්‍ෂණිකව දියුණු රටවල් එය ROBOTICS  – රොබෝ තාක්‍ෂණය ලෙසින් අර්ථ දක්වා ඇත. කියවීම සහ ලිවීම අධ්‍යාපනයේ මූළික අංගයක් බවට තර්කනය කරන කෙනෙකුට එය නවමු විෂයය ක්‍ෂෙත්‍රයක් ලෙසින් නොපෙනුනත්, දැන් දැන් දරුවන්ගේ විචාර බුද්ධිය හීන වීම, ප්‍රකාශනයේ මැලිකම වැනි දෑ වලට පිළියමක් වශයෙන් මෙය එකතු කර ඇත. නමුත්, මේ සියල්ලම සමෝධානිතව ඉගැන්වෙන නිසා අවසානයේ STEM ද, STEAM ද, STREAM ද යන තර්ක යටපත් වී ඉගැන්වෙන දෑවල අන්තර්ගතය ඉස්මතු වේ.

එසේම Robotics තාක්‍ෂණයද, එකතු වීම ඉංජිනේරු විද්‍යාව සහ තාක්‍ෂණයේ තවත් පියවරක් ලෙස හැඳින්විය හැකියි. දැන් දැන් ඉංජිනේරු විද්‍යාවද සිය වෙන් වෙන් වූ විෂයය ක්‍ෂෙත්‍රවලට සීමා නොවී Mechatronics වැනි පුළුල් විෂයය පරාසයන්ට අනුගත වීමෙන් පෙනී යන්නේ අපට එක් එක් විෂයයන් වෙන් වෙන්ව ඉගෙනගෙන දිගු ගමනක් යා නොහැකි බවයි.

තාක්‍ෂණිකව ඉදිරියට යාම නිසා ආගම පසුපසට තල්ලු වූ සමහර බටහිර රටවල්  මෙන් නොව සමහර ආසියාතික  රටවල් මේ R – Religion නැතහොත් ආගම ලෙසින් ද අර්ථ දැක්වෙන අවස්ථා නැතුවාම නොවේ. සමහර අධ්‍යාපනඥයින් STEM අධ්‍යාපනයට ආගමෙහි ඇති සම්බන්ධය විවේචනය කරන නමුත්, අධ්‍යාත්මික සංවර්ධනය දරුවාට ලබාදීම, සදාචාරාත්මක හැදියාවන් ඔප් නැංවීම, නීතිය හා සාමයට අවනත වීම, අන්‍යයන්ගේ මත වලට ඇහුම්කන්දීම සහ ඉවසීම, ආදී විද්‍යාවෙන් සහ තාක්‍ෂණයෙන් ඉගැන්විය නොහැකි දේ ආගම සහ ප්‍රජාචාරය වැනි ක්‍ෂෙත්‍ර හරහා දරුවා වෙත සම්ප්‍රේෂණය කළ හැකිය.

මේ නිසා පෙර ඉගැන්වූ කිසිදු විෂය ක්‍ෂෙත්‍රයක කොටස් ඉවත් වීමක් සිදු නොකර මේ STEM විධි ක්‍රමයන් අධ්‍යාපනයට අනුගත කිරීම ක්‍රමානුකූලව සිදු කළ හැකිය.

සෑම දරුවකු තුළම අඩු වැඩි වශයෙන් කලාකරුවකු, විද්‍යාඥයෙකු සහ ඉංජිනේරුවරයෙකු ජීවත් වේ. ඒ දරුවාගේ සහජ හැකියාවන් හඳුනාගෙන ඒවා ඔප් නැංවීම මගින් සමාජයට ඔහු වැඩදායී වනවා පමණක් නොව, තමන්ට හුරු නොවන, රුචි නොවන විෂය ක්‍ෂෙත්‍රයකට බලෙන් ඔහු/ඇය එබ්බවීම මගින් දරුවාගේ නිර්මාණශීලීත්‍වය, පරිකල්පනය විනාශ වනවා පමණක් නොව ඒ දරුවාට සහ දරුවා හරහා ලෝකයට අනාගතයේ ලැබිය හැකි බොහෝ දේ අහිමි වීමක් ද සිදු වේ.

අද ලෝකය විභාග මූලික අධ්‍යාපන රටාව ක්‍රමයෙන් බැහැර කරමින්, දරුවන්ට නිදහසේ ළමා කාළය ගත කර ඔහු/ඇය තුළ ජීවත් වන නිර්මාපකයා, කලාකරුවා, ව්‍යවසායකයා ඉස්මතු කර ගැනීමේ වෑයමක නිරතව සිටී. අවාසනාවකට අප තවමත්, දරුවා පෙර පාසැලේ සිටම දැඩි විනය සහිත, රාමුවකට කොටු වූ සහ අතිශය තරඟකාරී විභාග මූලික අධ්‍යාපන රටාවකට හිර කරමින් දරුවන්ගේ ළමා කාළය සොරා ගනිමින් සිටිමු. දැන් දරුවන් ගතහොත් ඔවුන් අතරින් නිදහසේ සිතන දරුවන් සහ සිත නිදහස් දරුවන් සොයා ගැනීම ඉතා අපහසු කරුණක් වී තිබේ පාසැලට ගොස් පැමිණි වහාම, හෝ පාසැලෙන් කෙළින්ම විවිධාකාර අමතර පන්තිවලට යන දරුවා නිවසට පැමිණෙන්නේ ඇඳිරි වැටුනු පසුවයි. දරුවා පරිසරයේ සුන්දරත්‍වය, සතුන් ගහකොළ විචක්‍ෂණශීලීව දකින්නේ ඉතාමත් කලාතුරකිනි. සතුන්ගේ හැසිරීම, ගහකොළවල වෙනස්වීම් දරුවා දකින්නේ රූපවාහිනියෙන් හෝ පින්තූර පොත් මගින් පමණි. දරුවා දෙමාපියන් හා ගතකරන්නේ ද සීමා සහිත කාළයකි. ඊට වඩා කාළයක් දරුවා රූපවාහිනිය හෝ වීඩියෝ ක්‍රීඩා සමග ගත කරති. පෙර ලිපියක සඳහන් කළ පරිදිම පහ ශ්‍රේණිය ශිෂ්‍යත්‍ව විභාගය සමත් දරුවන් සෑම දහ දෙනෙකුගෙන්ම හය දෙනෙකු කිසියම් හෝ මානසික අසමතුලිතතාවයකින් පෙළෙන අතර ශිෂ්‍යත්‍වය සමත් දරුවන්ගෙන් සියයට අසූ පහක් පමණ උසස් පෙළ අසාර්ථක වීමේ ප්‍රවණතාවයක් ද දැකිය හැකි බවයි.

අපි, දරුවන්ට ළමා කාළය ළමයින් සේ ගත කිරීමට ඉඩ දෙමු. දරුවා නිදහසේ වැඩුනු පසු, සිය මනස නිසි ලෙස නිසි ක්‍රමයට හැදුන පසු, විෂයය කරුණු ග්‍රහණය කිරීම එතරම් අපහසු නොවනු ඇත. එය පර්යේෂණ වලින් පවා හොඳින්ම ඔප්පු වූ කරුණකි. ෆින්ලන්තය වැනි රටවල අධ්‍යාපන ක්‍රම සැකසී ඇත්තේ දරුවන් සහ ඔවුන්ගේ නිදහස මූළික ක්‍රමයකටයි.

කෙසේ වුවත් මේ සියල්ලම සැබෑවක් වීමට දරුවන්ට වඩා දෙමාපියන් වන අපගේ සහ ඔවුන්ට මග පෙන්වන ගුරුවරුන්ගේ ආකල්ප විප්ලවයක් සිදු විය යුතුමය. දරුවා දරුවකු සේ දැක, ඔවුන්ට නිසි මග පෙන්වීම, ඔවුන්ගේ නිදහස, නිර්මාණාත්මකභාවයන්, කලාත්මක භාවයන් නිසි ඇගයීමකට ලක් කර, ඒ මඟ ඔවුන් යැවීමෙන්, හැම දෙනාම දොස්තරවරු, ඉංජිනේරුවරු කරන්නට දත කනවාට වඩා සුවයක්, දරුවන්ට, දෙමාපියන්ට, ගුරුවරුන්ට මෙන්ම, සිය තරුණ ශ්‍රම බලකාය නිසි ලෙස යොදා ගැනීම තුළින් රටේ සංවර්ධනයට ද උපකාරී වනවා ඇත.

නායකයින්ට, දෙමාපියන්ට, ගුරුවරුන්ට, සමාජයේ සියල්ලන්ටම, තම තමන්ගේ පෞද්ගලික න්‍යාය පත්‍ර සහ තමන්ම තනා ගත් රාමු වලින් ඉවත්ව, රටක්  වශයෙන් සිතීමේ කාළය උදා වී ඇත. දරුවන් වෙනුවෙන් අප අද කරන මේ ආයෝජන ඵල දරන්නේ තව දශක කිහිපයකින් වියහැක.. නමුත්, එය අදම කළ යුතුව තිබේ… නැතහොත් ඉදිරි දශකයේ ද අප මැදපෙරදිගට ගෘහසේවිකාවන් සපයන, අපේ කාන්තාවන් ඇඟළුම් මසා පිටරටට විකුණන, ගණිකා මඩම් සහ සම්බාහන ආයතන තුළ ජීවිතය දියකර හරින තරුණියන් සහ පිරිමින් ත්‍රීරෝද රථ රියැදුරන් වන සමාජයක ජීවත් විය හැකිවනු ඇත.

ඔබේ දරුවාගේ අනාගතය පිළිබඳ තීරණය ඔබ සතුයි.

Advertisements

2013 මාර්තු 05 : ආසියාවේ ආශ්චර්යය – ආසියාවේ දැනුම් කේන්‍ද්‍රය


අපි හැමදාම ලෝකයේ ලොකුම එක, ආසියාවේ ලොකුම එක, දකුණු ආසියාවේ ලොකුම එක, ආදී ලොකු ලොකු දේ කරන්නට මෙන්ම සිහින දකින්නට ද දක්‍ෂය. ආසියාවේ කුඩාම රටක් වුවත් ලොකුම ඇමති මණ්ඩලය ඇත්තේ අපටය. අප ආසියාවේ ආර්ථිකව සමාජයීයව මෙන්ම අධ්‍යාපනිකව ද ඉතාම පසුපසින් සිටියත්, පාරම් බාන්නේ ආසියාවේ ආශ්චර්යමත්ම රට හැටියටය. පිටින් ණය අරන් උජාරුවට දිවි ගෙවන අපි හැම දෙනාම රුපියල් ලක්‍ෂ තුනක් පිටරටට ණයය. නමුත් ණය ගැනීම නතර වී ද නොමැත. අපි තවමත් කරන්නේ  අවුරුදු 2500 ක වංසෙ කබල් ගෑමක් වුනත්, අප එය පිළි ගැණීමට ද අකැමැතිය.

මෑතකදී අපි දකුණු ආසියාවේ ලොකුම ටින් මාළු කර්මාන්තශාලාව ගාල්ලේදී තනා නිම කර ජනතා අයිතියට පැවරූ රටකි. නමුත් මාළු ගෙන්වන්නේ චීනයෙනි. අපි දකුණු ආසියාවේ රටක් ඇතුලත තැනූ එකම වරාය තැනූ ජාතියයි. නමුත් එය ද චීනයෙන් ණය අරගෙන තැනූවකි. අපි, මිලියන 22 ක ජනතාවක් වෙසෙන වර්ග කිලෝමීටර් 65610 ක වපසරියක් ඇති රටක ගුවන් තොටුපල දෙකතුනක් ඇති රටකි. ඒද ණයට ගත් මුදලින් තනන්නකි. අපේ ප්‍රධාන ආදායම් මාර්ග වන්නේ 3T ය Tourism – Tea – Textile ය… එය එසේ වුවද ඒ සඳහා ද හරිහැටි සැලසුම් අපට නැත. ඊට අමතරව තරුණියන් – මවු වරුන් දහදුක් විඳ මැදපෙරදිග කඹුරා එවන තුට්ටු දෙක වුවත්, ඔවුනටද කිසිදු සහනයක් නොමැත. අපි සත්තකින්ම ආශ්චර්යමත් ජාතියකි.

අප කිසිදු විටෙක අගය එකතුකළ යමක් (value added products) පිටට ලබා නොදෙන ජාතියකි. නුපුහුණු ශ්‍රමය අමු ුඅමුවේම පිට රටට පටවන්නේ ඉතාම අඩු මිළකටය. හරි හැටි අගය එකතු කළ විට රටම ගොඩ ගන්නට තරම් වටිනාකමක් ඇති පුල්මුඩේ ඉල්මනයිට් නිධිය ජපනාට විකුණන්නේ අමු අමුවේය. රබර් අමු අමුවේම විකුණන අප පිටරටින් ටයර් ආනයනය කරමු. රට වටකර මුහුද ඇතත් මාළු ද ගිණි ගණන්ය. වසර පුරාවටම හිරු එළිය – වගා කළ හැකි වටපිටාවක් ඇති අපේ රටේ එළවලු ගිණි ගනන් ය.. තව කිව හැකි දෑ බොහොමයකි.

ඉන්දියාව අප තරම් පාරම් බාන්නේ නැත. ඉන්දියාවේ  ජනගහනයෙන් 80% ක් දරිද්‍රතාවයෙන් පෙලෙන රටකි. අම්බානිට අම්බානට මුදල් ඇතත්, වැඩි ප්‍රතිශතයක් දිනය ගෙවන්නේ ඩොලර් දෙකකට වඩා අඩු දෛනික ආදායමකිනි. එහි දේශපාලනඥයෝ ද අපේ අය මෙන්ම ඉතා දූරදර්ශී – විනීත, දූෂණයෙන් භීෂණයෙන් තොර ඉතාම බුද්ධිමත් කාණ්ඩයකි. ඒ නිසා අපේ රට මෙන්ම ඉන්දියාව ද ආසියාවේ ආශ්චර්යය කරා ළඟා වෙමින් පවතී. ඉන්දියාවේ අගමැති ආර්ථික විද්‍යා විශේෂඥයෙකු වන අතර ඔක්ස්ෆර්ඩ් විශ්ව විද්‍යාලයේ ආචාර්ය උපාධියක් හදාරා ඇති පුද්ගලයෙකි. ඔහුගේ ආචාර්ය උපාධි නිබන්ධනය වූයේ  “India’s export performance, 1951–1960, export prospects and policy implications” යන්නයි. ඒ සමඟම එය “India’s Export Trends and Prospects for Self-Sustained Growth” පොතක් බවට පත් කිරීමට ද හේ උත්සුක විය. ඒ ඉන්දියාවේ අගමැතිතුමාගේ අධ්‍යාපනික සුදුසුකම් කිහිපයකි.

අපේ අගමැතිතුමාට දැන් සනීපය. ඒ නිසා එතුමා ඉල්ලා අස් වන්නේ නැත. පාප් වහන්සේ ඉල්ලා අස් වූවත් අගමැතිතුමා ඉල්ලා අස් විය යුතු නැත. ඒ එතුමාටය කියා අමුතුවෙන් කරන්න දෙයක් නැති නිසාමය. ලංකාවේ අගමැතිකම ඉන්දියාවේ ජනාධිපතිකම මෙන්ම බල රහිත එකක් නිසා අගමැතිතුමා කවුරු වුනත් කිසි ප්‍රශ්නයක් නැත.  එකම ප්‍රශ්නය ඒ පුද්ගලයා වෙනුවෙන් දරන්නට වෙන වියදම පමණි. නමුත් ඉන්දියාව යනු බිලියන 1.3 ක ජනගහනයක් ඇති ලොව ඉහළම ආර්ථිකයක් පවතින රටකි. එවන් රටක පාලනය දරන්නා (පමණක් නොව වෙනත් ඕනෑම රටක) බුද්ධිමතෙකු වීම රටේ ප්‍රගමනයට බලපායි. ඉන්දියාව මන්මෝහන් සිං පාලනයට නතු වූ දා පටන් විශාල සංවර්ධනයක් කරා ගමන් කරමින් සිටින රටකි.  ඒ රටේ ජනාධිපති වූයේ න්‍යෂ්ඨික භෞතික විද්‍යාඥයෙකු වූ ආචාර්ය අබ්දුල් කලාම් මහතාය. ඒ බුද්ධිමතුන් දෙදෙනකි.  ඊට පෙර 1991 දී ඉන්දියාවේ වෙළඳ ඇමති තනතුර හෙබවූයේ ච ආචාර්ය මන්මෝහන් සිං මහතාය.. ඉන්දියාව අපනයනය කරන්නේ බුද්ධිමතුන් ය. ඉන්දියාවෙන් පිටතට යන බුද්ධිමත් තරුණ තරුණියන් නැවත් පැමිණෙන්නේ ආචාර්ය උපාධි හෝ අවම වශයෙන් ශාස්ත්‍රපති/විද්‍යාපති උපාධියක් අත දරාගෙනය. ඉන් නොනවතින ඔවුහු රටේ නිෂ්පාදනයට දායක වෙති. ලොව ප්‍රධානතම ඖෂධ සමාගම් සහ රසායනික සමාගම් අඩු මිලට බුද්ධිය සොයාගෙන පැමිණෙන්නේ ඉන්දියාවටය. ලොව මූලිකම පරිඝණක සමාගම් සිය ශාඛා පිහිටවන්නේ ඉන්දියාවේය. ඉන්දියාවේ IIT (Indian Institute of Technology) විශ්ව විද්‍යාල අද තරඟ කරන්නේ ඇමරිකාවේ හාවඩ්, MIT, සහ බ්‍රිතාන්‍යයේ ඔක්ස්ෆර්ඩ් විශ්ව විද්‍යාල සමඟ සම තත්ත්‍වයේ සිටීමටය. මේ ඉන්දියාවේ අධ්‍යාපනයේ තත්ත්‍වයයි. අපි ?

මේ ලිපිය ලිවීමට සිත් වූයේ බ්‍රිතාන්‍යයේ රාජකීය රසායන විද්‍යා සංගමය මගින් පළ කරන Chemistry World නම් සඟරාවේ වූ ඉන්දියානු විද්‍යාත්මක චින්තනයේ ප්‍ර බෝධය පිළිබඳ වූ ලිපියක් දැකීමෙන් ඇති වූ සංවේගයයි. ඒ සංවේගය ඉන්දියාව ගැන නොවේ. ආසියාවේ ආශ්චර්යය යැයි උදම් අනන අපේ ලංකාව ගැන ඇති වූ සංවේගයයි.

ඉතාම මෑතකදී ඉන්දියාව තම රටට නව විද්‍යාත්මක ප්‍රතිපත්ති මාලාවක් හඳුන්වා දුනි. ලංකාවේ පුවත්පත්/මාධ්‍ය ආයතනවලට හොරෙන් මෙය කරන්නට ඇත්තේ අප රටේ ද මෙවැනිම ප්‍රතිපත්ති මාලාවක් හඳුන්වාදේ යැයි යන බියෙන් විය හැකිය. ඉන්දියාව මෙහිදී අවධාරණය කරන්නේ සීඝ්‍ර – දිගුකල් පවතින – සියළුම අංශවල වර්ධනයක් දැකිය හැකි විද්‍යාත්මක පිළිවෙතකි. මේ නිසා රටේ බොහෝ අංශ වල දියුණුවක් ඔවුහු අපේක්‍ෂා කරති. සමහර අංශ විද්‍යාත්මක ක්‍රමවේදයක් නොදැක තිබු අංශයන් වන අතර ඒවාට ද මේ පිළිවෙත් හඳුන්වාදීමට ඉන්දියාව අපේක්‍ෂා කරයි. ඉන්දීය රජය මෙහිදී ඉලක්ක කරන්නේ විද්‍යාත්මක සංවර්ධනය අතින් තමන්ගේ බලය වසර 2020 වනවිට ලොවට කියා පෑමටය. දැනට ලෝකයේ පළවන විද්‍යාත්මක ලිපි වලින් 3.5% ක ප්‍රමාණයක් පළ වන්නේ ඉන්දීය විද්‍යාඥයින් විසිනි. එය 2020 වනවිට 7% ක් දක්වා වැඩි කිරීමට ඉන්දියාව අදහස්කරගෙන ඇත. ලොව ඉහළම විද්‍යා ලිපි පළකෙරෙන සඟරා වලට ඉන්දියාවේ වර්තමාන දායකතවය වන 1% ක ප්‍රමාණය 2.5% දක්වා වැඩි කිරීමට ද සැලසුම් යොදා හමාරය. ඉන්දියාව ලබන වසර පහ ඇතුලත සිය විශ්ව විද්‍යාල සහ පර්යේෂණාගාරවල පර්යේෂකයින් සංඛ්‍යාව 66% කින් ඉහළ නැංවීමට, එනම් 150,000 ක් දක්වා වැඩි කිරීමට සැලසුම් කර ඇත. මෙයට අමතරව අධ්‍යාපනය ද ඒ හා සමගාමීව ඉහළ නංවන්නට අදහස් කරගෙන තිබේ.

ඉන්දියාවේ අගමැති

ඉන්දියාවේ අගමැති

කෙසේ වුවත් ඉන්දියාව ද විද්‍යාත්මක පර්යේෂණ වෙනුවෙන් වෙන් කරන්නේ දළ ජාතික ආදායමෙන් 1% ක් පමණි. 2017 වනවිට එය 2% දක්වා වැඩි කිරීමට ආචාර්ය මනමෝහන් සිං සැලසුම් කරගෙන තිබුණද, සමහර  විද්‍යාඥයින් ඒ පිළිබඳ සැක සංකා මතු කරති. ඉන්දියාවට දැන් ඇති ප්‍රධාන ප්‍රශ්නය චීනයේ ආර්ථික සහ විද්‍යාත්මක සංවර්ධනයයි. ඒ නිසා ඔවුන් චීනය හා කරට කර හෝ ඉදිරියට යාමට හැකි සියල්ලම සිදු කරති. ආසියාවේ ලොකුම දේවල් නොකළත්, තමන්ට හැකි පමණින් යමක් කිරීම ඔවුන්ගේ ක්‍රියා කලාපයයි. නමුත් අප කරන්නේ සියල්ලට ම පෙර ලොකු නමක් යොදාගත් ව්‍යාපෘතියක සමාරම්භක අවස්ථාවට එම ව්‍යාපෘතියට වෙන් කළ මුදලෙන් හරි අඩක් යොදා නාස්ති කර, ඉතිරියෙන් ද හැකි ප්‍රමාණයක් යටිමඩි ගසාගෙන ඉතිරියෙන් යමක් කිරීමයි. ඒ අපේ ආශ්චර්යයයි. ඒ මුදලින් යමක් සිදු වීම ම ආශ්චර්යයකි.

උදාහරණයක් ලෙස වරායේ සිට සපුගස්කන්දට තෙල් ගෙන යන නලය සෑම තැනින්ම සිදුරු වී සිදුවන තෙල් නාස්තියම අවම කිරීමෙන් අපට බොහෝ මුදලක් ඉතිරි කරගත හැක. නමුත් හැමදාම සිදු වන්නේ කාන්දුවන තැනකට පැලැස්තරයක් යොදා නැවතත් කාන්දුවක් ඇතිවනතෙක් බලා සිටීම නොවේද ? ජර්මනියේ BASF ආයතනයේ වර්ග කිලෝමීටර 10 ක වපසරියේ පමණක් අතුරා ඇති නල මාර්ගවල දිග කිලෝමීටර 2300 කට අධිකය. මේ කිසිදු නළයක කාන්දුවක් වසර 25 කින් වාර්තා වී නැත්තේ ඒවායේ කටයුතු සොයා බලන්නන්ගේ සහ අදාල ආයතනයේ කාර්යක්‍ෂමතාවය සහ වගකීම් සහගත ස්වභාවය නිසාය. නමුත් වරායේ සිට කොලොන්නාවට තෙල් ගෙනයන නලය හරිහැටි නඩත්තු කිරීමට අපට හැකියාවක් නැත. ඒ අපගේ ආශ්චර්යයයි.

වාසනාවට අපටද දැන් බුද්ධිමත් අගමැති අපේක්‍ෂකයෙකු පහළවන ලකුණු මතු වී ඇත.

අපේ අනාගත අගමැති

අපේ අනාගත අගමැති

අපේ රටේ අවිවාදයෙන්ම ජනප්‍රියතම ආචාර්යවරයා වන ආචාර්ය මර්වින් සිල්වා මහතා තමා තරම් අගමැති තනතුරට සුදුස්සෙකු තවත් මේ රටේ නොමැති බව රටටම හඬගා ප්‍රකාශ කර හමාරය. ඉන්දියාවේ අගමැතිතුමාට මෙන්ම එතුමාට ද ආචාර්ය උපාධියක් ඇත. මන්මෝහන් සිං මහතා මෙන්ම එතුමා ද කොටය. පොතක් ද ලියා ඇත.ඒ හැමටම වඩා මන්මෝහන් සිං මහතාට වඩා රට වෙනුවෙන් ඒ මහතා කැප වී ඇත. එතුමාගේ පවුලේ කිහිප දෙනෙකු මියගොස් ඇත්තේ රට වෙනුවෙන් වැඩ කිරීම නිසාවෙනි. ඉතිං…. අපටත් ආශ්චර්යයේ ඉදිරියටම යන්නට. මෙතරම් සුදුසුකම් ඇති.. එතුමා අගමැති කළොත් බැරි වෙයිද ?

2012 දෙසැම්බර් 30: ලංකාවට ප්‍රබල භූමිකම්පාවක්….. එකසිය ගානක් මරුට… මිලියන විසි එකක් අවතැන්….


ලංකාවේ කලින් කලට විවිධාකාර විද්වත්හු පහළ වෙති… අවාසනාවකට බොහෝ තැන්වලින් ප්‍රසිද්ධිය ලැබෙන්නේ ද මෙවැනි විද්වතුන්ටය… එක කාළයක් අපේ රටේ හිටි ජ්‍යොතිශ්‍ය විද්වත්හු ලෝක විනාසය පිළිබඳ විවිධ මත පහළ කළහ… ඒ අනුව සම-හරක් අය, ලෝක විනාසය නොවන බවත් විශාල මනුෂ්‍ය ජීවිත හානි සිදුවන බවත් සඳහන් කරමින් සිය ආධිපත්‍යය තහවුරු කළහ… ඒ සියළුම දෙනාගේ මත තහවුරු කරමින් ලෝක විනාශය සිදු වී දැන් දින අටක් ගත වී ඇත.

ඉන්පසු තවත් විද්වතෙකු පහළ කළ මතයක් වන්නේ එතුමා කොහේදෝ පස් වගයක් පරීක්‍ෂා කර ලංකාවට 28 වනදා භූමි කම්පාවක් පැමිණෙන බවයි.. තවත් කට්ටියක් අද කූඹිකම්පාවක් වෙනවයි කියලා කිවුවා… අද 30 යි… එතුමට දවස වැරදුනාද නැතිනම් පස් ගොඩේ බල්ලෙක් ජරා කරලා තිබුණද මට නොතේරේ… එසේ නොමැති නම් ඒ අනාවැකියද හරි යා යුතුය……

ලංකාවේ විද්වත්හු සහ ජ්‍යෝතිශ්‍ය වේදීහු සිය මඩිය තර කර ගන්නට විවිධාකාර අනාවැකි පහළ කරති. ජාතියේ මහා දෛවඥයා කිව්වේ ලෝක කුසලානය අනිවාර්යයෙන් දිනන බවය. ලොක්කා ගිහින් වාඩි වුන ගමන්ම වැල නොගියා නම් අපිද ලෝක කුසලානයට හිමිකම් කියනවා සිකුරුය.. (ඒ කිවුවේ මගේ අනාවැකිය අනුවය… ඒක එහෙමම සිද්ධ විය… දැන් මටත් අනාවැකි කිවහැකිය…)

මෙන්න තැන... වැරදුනොත් මුදල් ආපසු.. හරිගියොත් ඩබල්..

මෙන්න තැන… වැරදුනොත් මුදල් ආපසු.. හරිගියොත් ඩබල්..

අපේ රටේ විද්‍යාවට තැනක් නැති බව මා මීට පෙරද ප්‍රකාශ කර ඇත.. දැන් තැනක් ඇත්තේ දේවාල වලටත්, හොර ජ්‍යොතිශ්‍ය කාරයින්ටත් පමණි. අප කුඩා කාළයේ විද්‍යාවත් වෛද්‍ය විද්‍යාවත් අපූරුවට ප්‍රචලිත කළ යුග පුරුෂයින්  දෙදෙනෙකු විය.. ඒ මහාචාර්ය නන්දදාස කෝදාගොඩ මැතිතුමා සහ ආචාර්ය උපාලි එම් සේනානායක මැතිතුමා යන දෙපළය.

මහාචාර්ය නන්දදාස කෝදාගොඩ

මහාචාර්ය නන්දදාස කෝදාගොඩ

UM Senanayake

ආචාර්ය උපාලි එම් සේනානායක

අද ඒ දෙපළම අප අතර නොමැත. අද තරමකට හෝ විද්‍යාව පිළිබඳ ප්‍රසිද්ධියේ කතා කරනුයේ නාලක ගුණවර්ධන පමණි. නාලක සහ චානුක අප කුඩාකළ රස කරමින් කියැවූ, බොහෝ දැනුම ලද, විදුසර පත්‍රයේ ආරම්භක ලේඛකයින් දෙදෙනාය…  එකළ අපද විදුසරට ලියන්නට උත්සාහ ගත් නමුත්, ඒ කාළයේ අපේ ලිවීමේ හැකියාව එතරම් උසස් නොවූ නිසා සහ තොරතුරු සොයා ගැනීමේ අපහසුව නිසා නිසි ලෙස ලිපියක් ගළපන්නට නොහැකිවීම යන කරුණු නිසාත්, නාලක සහ චානුක විදුසරෙහි ලිපිවල ගුණාත්මක භාවය ඉහළින්ම තබා ගෙන තිබූ නිසාත් අපට තැනක් නැති විය.. විද්‍යා ප්‍රබන්ධ දෙක තුනක් විදුසරට යොමු කළද, ඒවායේ ද ගුණාත්මක භාවයේ ප්‍රශ්න තිබෙන්නට ඇත. උසස් පෙළ කළාටත් පසු විදුසර මගේ ප්‍රියතම පුවත්පතක් වූයේ එහි වූ විද්‍යා දැනුම නිසාවෙනි. නමුත් දැන් දැන් නාථ දෙවියන්ගෙන් රසායන විද්‍යාව ඉගෙන ගන්නා විදුසර ද අවිදුසරක් බවට පත් වී ඇත.  රටේ මිනිසුන්ට නිසි මඟ පෙන්විය හැකි පුවත්පතක වර්තමාන කළදසාව පිළිබඳ ඇත්තෙන්ම දුකය… ඔවුනට දැනුදු නාථ දෙවියන්ගෙන් රසායන විද්‍යාව ඉගෙන ගැනීම පැත්තකට දමා නිසි ලෙස සත්‍යය සොයා රටේ දුවා දරුවන්ට බෙදා දිය හැකි නම් නැවත රසිකයින් අතරට පැමිණිය හැකි බව මතක් කර දීමට කැමැත්තෙමි.

ලෝක විනාශය මූලික කරගෙන ලංකාවේ මාධ්‍යවල හැසිරවීම පිළිබඳ ඉතා අගනා ලිපියක් නාලක ගුණවර්ධන විසින් සිය බ්ලොග් අඩවියේ පල කර ඇත… සාමාන්‍යයෙන් නාලක සිය බ්ලොග් අඩවියේ ලිපි පළ කරන්නේ ඉංග්‍රීසියෙන් නමුත්, මේ ලිපිය මනා ලෙස සිංහලෙන් ගලපා ලියා ඇත. තවමත් නාලකගේ සිංහල රචනය ප්‍රශස්ත මට්ටමේ පවතින බවට එය හොඳ ඉඟියකි. නාලක ද සිංහලෙන් සිය බ්ලොග් අඩවිය ඉඳහිට හෝ යාවත්කාලීන කරන්නේ නම් එය ද අපේ රසිකයනට කරන සේවයකි. චානුක ද සිය “සිහි සටහන්”  බ්ලොග් අඩවිය පවත්වාගෙන යන නමුත් පෙර මෙන් විද්‍යාත්මක සංවාදවල නියැලෙනවා අඩුය.

අපි, සෑම විටම දුවන්නේ ලාභ දේ සොයාගෙනය, ලාභ දේ බොහොමයක් බාලය. කියවා තේරුම් ගැනීමට සහ සිතීමට අවශ්‍ය ලිපි කියැවෙනවා බොහෝ අඩුය.. ඒ වෙනුවට කියැවෙන්නේ සරළ සුගම ශෛලියකින් ලියැවුන, හිතට වදින සුන්දර හෝ අසුන්දර එදිනෙදා ජීවිතයට සමීප පුවත් හෝ කතාන්දරය. මා ලියූ සමහරක් ලිපි පුවත්පත් වලට යැවුවද, ඒවායින් අවම වශයෙන් ලැබුන බවට පිළිතුරක් හෝ නොලැබුනේ, මගේ ලිපි “විකිණෙන ගණයට” අයත් නැති නිසාවෙන් විය හැකිය. ඒ ගැන මට කණගාටුවක් නැත්තේ මගේ ලිපි කියවන රසික කැලක් මා සතුව ඇති බැවිනි.. ඔවුනට මා නිබඳ ස්තුතිවන්ත වෙමි….

ලංකාවේ විද්‍යා අධ්‍යාපනය අනතුරේ බව මොරටුව විශ්ව විද්‍යාලයේ සහ SLINTEC  ආයතනයේ විද්‍යාඥ මහාචාර්ය අජිත් ද අල්විස් මහතා විසින් දැනට කලකට පෙර පුවත්පතකට යොමු කළ ලිපියකින් සඳහන් කර තිබුණි. එය දැන් දැන් හොඳටම දකින්නට ඇත. බොහෝ රූපවාහිනී නාලිකාවල කෙටි දැන්වීම් තීරු වල වැඩිපුරම දක්නට ලැබෙන්නේ යාග හෝම, වශී ගුරුකම්, අණවින-කොඩිවිණ සිදු කරන චීවරධාරීන්ගේ සහ කට්ටඬියන්ගේ දැන්වීම් වේ. ආණ්ඩුවේ ලොකු ලොකු ඇත්තන් රෙදි නැතුව දේවාල ගානේ යනු පත්තරවල ද ලොකු ලොකු පින්තූර පළ වේ. වෙනකක් තබා ජනාධිපති තුමා ද වශී සුරයක් අතේ රැගෙන යන පින්තූර බොහෝ පුවත්පත්වල පළ වී තිබේ….

ජනපතිතුමාගේ වශී යන්ත්‍රරාජයා... (පැත්තෙන් ඉන්න එක්කෙනා නෙවෙයි.. අතේ තියෙන එක)

ජනපතිතුමාගේ වශී යන්ත්‍රරාජයා… (පැත්තෙන් ඉන්න එක්කෙනා නෙවෙයි.. අතේ තියෙන එක)

මේ අපේ විද්‍යා අධ්‍යාපනයේ තත්ත්‍වයයි. කිසිවෙකු විද්‍යාත්මක යැයි හැඟෙන යමක් පැවසූ සැණින් එය හරිද වැරදිද යන්න නොසළකා බොහෝ මාධ්‍යවල උළුප්පා දක්වනු ලැබේ. වතුරෙන් දුවන මෝටර් රථය පුස්සක් බව දැනගත්තේ බොහෝ කලක් ගත වූ පසුවය… මේ අපේ මාධ්‍යවල දැනුමේ නිම් වළලු පුළුල් කිරීමේ ක්‍රියාදාමයයි. නයි නළඟනට ලැබෙන ප්‍රසිද්ධිය විද්‍යාඥයෙකුගේ ප්‍රකාශයකට නොලැබීමෙන්ම ඒ බව මනාව තහවුරු වේ. මා පෙර කීවාක් මෙන් මිනිසුන් විද්‍යාවට සහ විද්‍යාත්මක පැහැදිලි කිරීම් හරි හැටි අවබෝධ කරගන්නේ නැත… ආසනික් ප්‍රශ්නය ඔඩු දුවන්නේත් අදාල පාර්ශව එය වවාගෙන කන්නේත් මිනිසුන් විද්‍යාවෙන් ඈත් වී ඇති නිසාය… කළින් කළට මතුවෙන විද්වත්හු මිනිසුන් මුලා කරමින් සිය ජීවිකාව පවත්වාගෙන යති. විජ්ජාවෙන් ජනතාව මුලා කරන වි.ජ.මු. ලොකුබණ්ඩාර මැතිතුමා මේ ගණයට අයත් නොවේ.

නමුත්,……. ඒ මහතා අයත් ගණයටම අයත් තවත් කාණ්ඩයක් සෑම විටම සාමාන්‍ය ජනතාව මුලා කරමින් සැප විඳිති… එවන් අයෙක් රටට ඇතිවන ඊලඟ අනතුර පිළිබඳ කදිම අනාවැකියක් කියා ඇත. එය මෙතැනින් බලන්න….. මටද හැඟෙන පරිදි ඒ අනාවැකියෙන් කොටසක් හෝ සැබෑ විය හැකිය. නමුත් ඒ අනාවැකියෙන් කියැවෙන්නේ ස්වභාවික ව්‍යසනයක් ගැන නොවේ.. අපම විහින් දමාගත් ව්‍යසනයක් ගැනය….

බටහිර මාධ්‍යයන් විසින් ජනතාවට විද්‍යාත්මක දැනුම කොපමණ ලබා දුන්නද, සාමාන්‍ය මිනිසුන් ඒ පිළිබඳ එතරම් දැනුවත් වීමට කටයුතු නොකරති. ඒ මිනිසුන්ගේ හැටි ය. නමුත් අවම වශයෙන් අන්තර්ජාලයෙන් හෝ තරමක දැනුමක් ලබාගෙන මේ මොනවාදැයි කියා යම්තරමක හෝ අවබෝධයක් ලබා ගැනීමට ඔවුහු කටයුතු කරති. අපේ වැඩිහිටි පරපුර අන්තර්ජාලයෙන් බොහෝ ඈතක සිටින අතර තරුණ පරපුර SEX යනු මොනවාදැයි සොයමින් අන්තර්ජාලයේ අතරමංව සැරි සරති. මට ලැබෙන සමහර ඊමේල් අනුව, ලංකාවේ සමහර තරුණ තරුණියන් Google සෙවුම් යන්ත්‍රය භාවිතා කර තොරතුරු සොයා ගැනීමේ කටයුත්ත වත් හරි හැටි කරගන්නට හෝ, කර ගත්තද ඒ තොරතුරු පිළිබඳ නිසි අවබෝධයක් නැති පිරිසක් යැයි මට සිතෙන අවස්ථා ඇත. මෙයට ප්‍රධාන හේතුව අන්තර්ජාලයේ තොරතුරු සෙවීමේ කම්මැලිකම ද, එසේත් නැතහොත් ඉංග්‍රීසියෙන් යමක් කියවා අවබෝධ කර ගැනීමට ඇති කම්මැලිකම දැයි මම නොදනිමි…. මූණු පොතේ නිතර සැරිසැරුවද, එයින් ලැබෙන දැනුමක් නැත… අන්තර්ජාලය යනු මහා දැනුම් සම්භාරයක එකමුතුවකි… එයින් හරි දේ තෝරාගතහොත් ලැබිය හැකි දැනුම හා දියුණුව අපමණය…. තමන් දියෙන් කිරි වෙන් කර ගන්නවාද , කිරි කළයේ ඇති ගොම බිංදුව තෝරාගෙන අනුභව කරනවාද යන්න ඔබ තෝරා ගත යුතුය…

ලංකාවේ මාධ්‍ය වලින් මෙයට වඩා යමක් බලාපොරොත්තු විය නොහැක. මා පසුගිය කාළයේ ලංකාවේ සිටියදී ටෙලිනාට්‍ය අධ්‍යක්‍ෂවරයෙකුගේ පුතෙකු ගෙන් ඇසූ “ලංකාවේ උසස් ගණයේ ටෙලිනාට්‍ය බිහි නොවන්නේ මන්ද ?” යන පැණයට ඔහු දුන් එකම පිළිතුර වන්නේ ටෙලිනාට්‍යයක බජට් එකට සරිලන සේ පසුතලය සැකසීමේදී ගමේ ගොඩේ එදිනෙදා සිදුවන සිදුවීම් අළලා තැනෙන බාල ගණයේ ටෙලිනාට්‍ය මිසක්, වෙනත් නාට්‍යයක් නිෂ්පාදනය කළ නොහැකි බවයි. එනම් වෙනම පසුතල නිර්මාණය කර, අළුත් ආකාරයක කතාවක් නිෂ්පාදනය අතිශය අවදානම් කටයුත්තක් බවයි… මේ නිසා බොහෝ ටෙලිනාට්‍ය උසස් ලෙස නිර්මාණය කිරීමේ නොහැකියාවක් මෙන්ම, එපිසෝඩ් එකක් වැඩිම උනොත් ලක්‍ෂයක බජට් එකකට යටකර නිෂ්පාදනය කිරීමට සිදු වීම නිසා ගෙයක් අරන් කැමරා දෙකක් දාගෙන එපිසෝඩ් එකක් හදන තත්ත්‍වයකට අපේ ටෙලිනාට්‍ය සම්ප්‍රදාය පහතට වැටී ඇතිබව කණගාටුවෙන් වුවද පැවසීමට සිදු වී ඇති බව හෙතෙම පැවසීය… මේ අපේ ටෙලිනාට්‍යවල තත්ත්‍වයයි.

බටහිර රටවල නම් ටෙලිනාට්‍යවලට ලැබෙන ප්‍රේක්‍ෂක ප්‍රතිචාර අනුව  නාට්‍යය නරඹන සංඛ්‍යාව දිගටම පහළ බසී නම්, නාට්‍ය මාලාව මැදදී වුවත් ගලවා ඉවත් කිරීම සිදු වේ. නමුත් අපට සිදු වන්නේ මොන දහජරාවක් වුවත්, නාට්‍ය මාලාව අවසන් වනතුරු නැරඹීමට වීමයි: එය ඉතා කණගාටුදායක තත්ත්‍වයකි. එයින් වඩාත්ම අප්‍රසන්න සිදුවීම වන්නේ වෙළඳ දැන්වීම් නරඹන අතරතුර ටෙලි නාට්‍යයේ විනාඩි පහක් පමණ නැරඹීමට සිදු වීමයි. එයින් වෙළඳ දැන්වීමක්වත් හරිහැටි බලාගැනීමට නොහැකි වේ.

එදා අප දුටු වෙදහාමිනේ, දඬුබස්නාමානය, අකාල සන්ධ්‍යා, ගිරය, කඩුල්ල, යශෝරාවය, අඹයහළුවෝ වැනි ටෙලිනාට්‍ය අපට කවදා යළි නැරඹීමට හැකි වේද ? එදා මාධ්‍යයන්ගෙන්අප දුටු පරිණතබව, දැනුම, අපේ ඉදිරි පරපුරට කවදා දැකිය හැකි වේද ?

2012 දෙසැම්බර් 28 : මගේ නත්තල් තෑග්ග……..


නෑ නෑ... මේක නෙවෙයි...අප බෞද්ධ වුවත්, කුඩා කළ නත්තල් සීයා තෑගි අරන් එනතුරු මඟ බලා සිටියෙමු… 24 වනදා රාත්‍රියේ නිදා ගන්නා අපේ කොට්ටය අසල කිසියම් හෝ සෙල්ලම් බඩුවක් තැබීමට දෙමාපියන් උත්සාහ කළේ ඒ නිසාමය.. අගහිඟ කාලයේ අවම වශයෙන් ටොපියක් හෝ තබා අප සැනසූයේ අප නත්තල් සීයාගෙන් කිසියම් දෙයක් බලාපොරොත්තුවෙන් සිටිනබව අපේ දෙමාපියන් හොඳින්ම දැන සිටි නිසාය… ක්‍රම ක්‍රමයෙන් කල් ගතවෙද්දී නත්තල් සීයා යනු හිතළුවක් බවත්, එය කුඩා දරුවන් තරමකට හෝ විනයානුකූල කිරීමේ එක් මනෝ විද්‍යාත්මක පියවරක් බවත් අපට වැටහෙන්නට විය. එසේ වුවත් ඒ පුරුදු අඛණ්ඩව පවත්වාගනිමින් කිසියම් දෙයක් හුවමාරු කර ගැනීම බොහෝ දෙනා සිදු කරන කටයුත්තකි. එය සමහරවිට ආගමික නොවුවත්, සාම්ප්‍රදායිකව සිද්ධ වන දෙයකි. ගම්වල නම් මේ කිසිවක් සිදු නොවන අතර එදා වේල ගැට ගසා ගැනීමේ යුද්ධය නිසා නත්තල් සීයා ඒ ගම් පෙදෙස්වලට නොඑන බව පෙනේ.

ඒ නත්තල් කාලය දැන් ඉකුත්ව බොහෝ කල් ය.. දැන් නත්තල වාණිජකරණය වී ඇත.. නත්තලේ සැබෑ අරුත වූ බෙදා හදාගෙන සියල්ලන් සමඟ සමඟියෙන් සාමයෙන් ජීවත් වීම වෙනුවට සියල්ලා බදාගෙන  අනෙකා මරාගෙන තමන් ජීවත් වීම දක්වා වෙනස් වී ඇත. තමන් වැපිරූ බීජවල පල ලබන්නේ ද තමුන්මය…

පසුගිය කාළයේ ලංකාවේ සිටි කාලයේ මම ද පාත්තියක් දැමූවෙමි… මල්පාත්තියක්ම නොවූ ඒ පාත්තියේ විවිධාකාර මල් මෙන්ම සුවිශාල රුක් සේ වැඩේ යැයි උපකල්පනය කළ හැකි විවිධාකාර ගස් වැඩෙමින් තිබුණි. ලද ඇසිල්ලේ මම ඒ ගස්වලටත් මල්පැලවලටත් පෝර දමා ඉදිරියේ වර්ධනය වියහැකි ආකාරයත් ඒ පිළිබඳ මඟපෙන්වීමකුත් සිදු කරන වැඩමුළුවක් සංවිධානය කළෙමි. මගේ ජීවිතයේ දැක්ම පවා වෙනස් වූයේ එතැන් සිටය.. මෙතෙක් කල් අන්තර්ජාලයට සීමා වූ මගේ කාර්යභාරය සත්‍ය වශයෙන්ම හිතළුවක් නොවන බව ඒත්තු ගැන්වූයේ ඔවුන්ය.. මීට පෙරද මා මේ සම්බන්ධව ලියා ඇතිමුත්, ඒ ඔවුන්ගේ අවසාන ප්‍රතිඵල නිකුත් වීමට ප්‍රථමයෙනි.. මේ ඔවුන් සමහරකගෙන් මට ලැබුණ පණිවුඩයි… මං උන්ට මට සෑර් කියා නොකියන්නැයි කොතෙක් කීවද උන් මට කියන්නේම සෑර් කියාය.. (හිතං ඉන්නේ මම හරි නාකියි කියාය)

Hello sir,
Hope you are doing good..
Our final results were out and I got an A- for the research. And we both got 1st classes.. Thank you very much for your guidance, valuable advises and wishes..

මේ එයාගෙම සහෝදරියගෙ පණිවුඩය..

Hello sir,
Finally we got the results for our four years of hard work. I’m happy to tell you that I got a first class and I was qualified for that from the results of the research methods which was an A. So the credit must go to you as I believe that your effort on making us good presenters brought all of us into this level  so here is a big thank you for what you have done to make us the best among others.

මේ තවත් සිසුවියක්,

Dear Sir,

I want to give big thank for you sir.. Because I got a A+ for research performance and I`m the one who got best results for research. So you played a major role in that. Even though I have completed my research successfully it would not be the best one without your part sir.

So thank you very much for helping me to do the best. There is no words to thank you sir.

Again thank you Sir!!!

සිසුවියන් පමණක් නොවෙයි ඒ වැඩමුළුවෙ සිටියෙ..

Dear sir,

Wish u merry Christmas. I’m really happy to say that I’ve got a second upper class and also I’ve got an ”A” for my research project. So I need to thank u sir. Because of You, we were able to get such good results for our research projects. And we faced our oral test well, because of the knowledge and the experience that we have gathered from you. Thank you again sir.

තවත් සිසුවියක් මෙහෙමත් ලියලා තිබුණා.

Dear Sir,

Dear Sir,
Finally……. after a lot of delays and postpones we got our results today. I’m so glad that i got an ”A” for my research which feels so amazing after all the hard work.for other subjects I did, i got A A- B+ B. Will get a 2nd upper for sure but I’m short of few ”A”s for a 1st class. Wanted to thank you again & let you know how we did sir you did a great support for all of us………..Still I didn’t come to know about all your 10 kids results. N….. got a ”B” while C……… got a ”B+” for the research…..others will let you know about their results as well. I sent my research for the National Journal of Science Foundation for publication,hopefully they’ll accept my manuscript. The role u played made a huge impact in our researches as well as the way we think…!

Thanks a lot & we really are happy 2 make u proud!

Wish you all the very best sir. Take care and may God Bless you…..

මේ මම පෝර දාපු පාත්තියෙ පළදාව… මම කළේ ඔවුන්ගෙ සැඟවුන දක්‍ෂතා එලියට ගැනීමත්, තමන්ගෙ පර්යේෂණ සභාවක් ඉදිරියේ ඉදිරිපත් කරන ආකාරයත් කියා දීම පමණයි… මම ඊට වඩා ලොකු දෙයක් කළේ නැහැ… මේ පැල මහා වෘක්‍ෂ වෙලා කවදා හරි ලෝකය එළිය කරාවි… මීට පෙර මම වතුර දමාපු සමහර පැල දැනටමත් මට වඩා  ලොකු ගස් වෙලා ලෝකය පෝෂණය කරනවා… ඒ ගැන මට තියෙන්නෙ සතුටක් – ආඩම්බරයක්…

ඉදිරියෙදි තවත් පැලවලට සාත්තු කරන්න මේක මට හොඳ ඇරඹුමක්… ඉතින් මේ පැල ටික තමයි මගේ ජීවිතයේ එක හැරවුම් ලක්‍ෂ්‍යයක් ඇති කළේ…. මට වැරදුනොත් ඉතිං මේ අය තමයි වගකියන්න ඕන… හරිද ! ඒ අතරෙ බොහොම කුඩා පැළයක් වගේ (ලොකුවට) අපේ බ්ලොග් අවකාශයේ ඉන්න තනි අලියාත් පැත්තකින් හිටියා.. එයාට මේක තවත් අත්දැකීමක් වුනත්, ඉදිරියට හොඳ දැක්මක් එයින් ලැබුණා කියලා හිතනවා..

මේ වගේ අත්දැකීම් හැමෝටම ලැබෙන්නෙ නැහැ.. නමුත් තමන්ට ලැබෙන අවස්ථාවකින් අනුන්ට යහපතක් කරන්න සිතනවා නම්, අවම වශයෙන් තමන් යමක් ලෝකයට/අනුන් වෙනුවෙන් කළා කියන සුවදායී හැඟීම හිතට දැනෙනවා.. ඉතිං මේ නත්තල් තෑග්ග මට ලැබුණ අනෙක් තෑගි වලට වඩා වෙනස් වුනත් මට බොහොම සන්තෝෂයක් ගෙන දුන්න තෑග්ගක්….

මේ ඉන්නේ ඒ කට්ටිය.

මේ ඉන්නෙ...

මේ ඉන්නෙ…

2012 ජනවාරි 29: ලාංකීය සරසවි සිසුවා ඉගෙන ගන්න කන කට්ට, විදේශීය සරසවි සිසුවාගේ ගොබ්බකම සහ අපේ අධ්‍යාපනයේ වැදගත්කම…. පෙර කතාවේ ඌණ පූර්ණය…


පෙරේදා 25 වෙනිදා මම ලිවුවේ විදේශීය සරසවි සිසුවා ඉගෙන ගන්න කන කට්ට, ශ්‍රී ලාංකීය සරසවි සිසුන්ගේ මානසිකත්‍වය සහ අපේ ඇමතිවරුන්ගේ නොහැකියාව ගැන ලිපියක්… මේ ලිපිය දැකපු සමහරකට බොහොම හිතට රිදිලා තිබුණේ අපේ අධ්‍යාපනය පහත් කොට සලකනවා කියලයි.. ඇත්තෙන්ම මම මෙතැන අදහස් කළේ අපේ අධ්‍යාපන මට්ටම පහත දමන්නට හෝ අපේ විශ්ව විද්‍යාලවලින් බුද්ධිමතුන් බිහි නොවනවා යැයි කියන්න නොවෙයි. ඒ ලිපියෙන් මම අදහස් කළේ අපේ සිසුන්ට කොපමණ ඉහළට යන්න අවස්ථාවන් තිබෙනවද, ඔවුන් ඒවා කොයි තරම් නොසලකා හැරලා තියෙනවා ද කියලා පෙන්වන්නයි. ශ්‍රී ලංකාවෙ දෙන නිදහස් අධ්‍යාපනයෙන් බොහොමයක් දෙනා ඉහළ තනතුරු වලට ගොස් තිබෙනවා. ඒ වගේම ලෝකයෙත් ලොකු ලොකු දේවල් කරලා තියෙනවා. ඒකෙ දෙකක් නැහැ. නමුත් දැන් යන විදියට මේ වගේ බුද්ධිමතුන් ඉදිරියට බිහි වේවිද ? කියන ප්‍රශ්නය නිතැතින්ම මතු වෙනවා. කෝ ඉස්සර තිබූ විචාර බුද්ධිය, කෝ ඉස්සර තිබූ බුද්ධිමත් සංවාද ? උසස් ගණයේ නාට්‍ය – චිත්‍රපටි සංදර්ශන… අවම වශයෙන් තවමත් ඒවා විශ්ව විද්‍යාලවල සංවිධානය වනවා ද? වැඩිපුරම ඇහෙන්නේ වර්ජන – ගර්ජන සහ තර්ජන, ගහ ගැණිලි – මරා ගැණීම්….. ඉස්සරත් තිබුණු නවක වදය දැන් අමානුෂික තත්ත්‍වයටම පත් වෙලා…. කාට හරි මතකද  කරන්දෙණියේ රූපා රත්නසීලි ?  ඇය තමයි පේරාදෙණියේ නවක වදයට බයෙන් නේවාසිකාගාරයේ උඩ තට්ටුවෙන් පැනලා ආබාධිත වුන තරුණිය…(මේ පිළිබඳ වෙනත් අදහසක් දැක්වෙන ප්‍රතිචාරයක් පසුගිය ලිපියේ පහලින් ඇති…) ඇය මෑතකදී මිය ගියා..  මේ නවක වදයෙන් අනතුරට පත්වෙලා ප්‍රසිද්ධ වුන පළමු සරසවි ශිෂ්‍යාව. දැන් දැන් හැම අවුරුද්දකටම වගේ දෙතුන් දෙනෙක් ආබාධිත වන්නෙත් මැරෙන්නෙත් ඒ කාලෙ තිබුණ නවක වදය වැඩි දියුණු වීම නිසාම තමයි.

මගේ පසුගිය ලිපියට ප්‍රතිචාරයක් දක්වන රෙශාන් මෙහෙම අහනවා…ඇමරිකානු පාසල් සිසුවා (පහසුව තකා සිසු-සිසුවියන් දෙපිරිසම සිසුවන් ලෙස හඳුන්වනවා) විශ්ව විද්‍යාලයට යාම වෙනුවෙන් පිළියෙල වෙන්නේ කුඩා කාළයේ සිටමයි
දැන් එතකොට ලංකාවේ සිසුවා කුඩා කල සිටම විශ්ව විද්‍යාලයට යාමට සුඋදනම් වෙන්නේ නැද්ද? “

ලංකාවෙ සිසුවා සරසවි යන්න පෙරුම් පුරන්නේ සාමාන්‍යයෙන් පහ වසර සමත් වෙලා සාමාන්‍ය දැනුමක් තමන්ට ලැබෙනකොට.. පුංචි කාලෙ අපි කියනවා අපි ලොකු වුනාම දොස්තර කෙනෙක්, ඉංජිනේරුවෙක්, වෙනවා කියලා.. නමුත් අපි ඒ කියන්නෙ හරියටම දැනගෙනද ? නැහැ.. කියන්නන් වාලෙ කියනවා. නමුත් තරමක් දැනුම් තේරුම් යනකොට, විශ්ව විද්‍යාලයට ගියපු කෙනෙකු දකිනකොට අපිටත් ඉබේම අර සිහිනය සිත තුළට කා වදිනවා. මට නම් විශ්ව විද්‍යාල සිහිනය ඇරඹුනේ හය හත වසරෙදී… ඊට පෙර මට ඒ පිළිබඳ අවබෝධයක් තිබුණෙ නැහැ… නමුත් ඉතිං සමහර උනන්දුව ඇති අය මවගේ ගර්භාෂයේ ඉඳලාම විශ්ව විද්‍යාලයට යන්න පාඩම් කරනවා ඇති…

මේක අපේ සරසවි සිසුවාගේ ජීවිතයට සැසඳීමේදී මා සිතන පරිදි ඔවුනට ක්‍රියාකාරකම් අඩුයි, ඇගැයීම්, ගෙදර වැඩ, ව්‍යාපෘති ආදිය දෙනවා මදි…
ලංකාවේ සරසවියක ශිෂ්‍යයෙක් හැටියට වසර 4 ක් ගතකරලද මේ කියන්නේ? lol”

ඔබ සමහරවිට නොදන්නවා වන්නට පුළුවන්… නමුත් මේ විශ්ව විද්‍යාලවල දෙනු ලබන ක්‍රියාකාරකම් හා සැසඳීමේදී ලංකාවේ සරසවි වල දෙන ක්‍රියාකාරකම් ප්‍රමාණය 25% ක් වත් නැහැ.. මේ රටවල උසස් පෙළට සමාන වයසේ ළමයින්ට ඊට වඩා වැඩි ක්‍රියාකාරකම් ප්‍රමාණයක් ලැබෙනවා. මෙහේ ළමයි ඒ Assignment කරන්න විඳින දුක් දැක්කාම අපේ විශ්ව විද්‍යාල ළමයි කරන්නේ මොනවාද කියලා හිතෙනවා… ඒ වගේමයි ඒක ළමයින්ට දොස් කියලා බැහැ.. අපේ විෂය මාලා අනාගතයට සරිලන අයුරින් වෙනස් වෙන්න ඕන…

අනෙක් අයටත් පුළු පුළුවන් විදියට මම උත්තර බැඳලා ඇති… ගිහින් බලන්න…

ක්සැන්ඩරයා මෙන්න මෙහෙමත් කියලා තිබුණා. ඒකත් බලාගෙනම යන්න…

I'mPossible

ඉතිං කතාවට බහිමු… ලංකාවෙ සරසවි සිසුවා තරම් කටු කන (සහ සමහරු කටු ලෙවකන) ජාතියක් තවත් නැත්තේමය… ඔවුන් සරසවි යාමට පෙර උසස් පෙළ කරන අවධියේ, උදෑසන හතරේ සිට නැගිටගෙන පාඩම් කර, පාසැලට ගොස් පාසැලේ හරියට උගන්වන්නේ නැති නිසා දහසකුත් එකක් පෞද්ගලික පංති වලට ගොස් ගෙදර එන්නේ රෑ හත අට පහු වී… මෙසේ පැමිණෙන පාසැල් සිසුවා මානසිකව හෙම්බත් වී ගෙදර පැමිණියත්, යන්තම් කෑමකින් සප්පායම් වී නැවත පාඩම් වැඩවලට බසින්නේ සරසවි යෑම පරම අධිශ්ඨානය කරගෙන.. ගම්බද තත්ත්‍වය මීට වඩා වෙනස් ඔවුන්ට සමහර විට පෞද්ගලික පන්ති යන්න වත්කමක් නැහැ… ගෙදර දොරේ වැඩට උදවු වෙන්න, දෙමාපියන්ගෙ පවුල් බර කර ගහන්න වගේ දහසකුත් එකක් වැඩ… ඒ කෙසේ වෙතත් මේ සියළු බාධක මැඬගෙන ඔවුන් උසස් පෙළට මුහුණ දෙනවා.  අගෝස්තුවේ පවත්වන උසස් පෙළ ප්‍රතිඵල එන්නේ දෙසැම්බර් වල… අපේ රාජ්‍ය අංශයේ කාර්යක්‍ෂමතාවය මොනවට ඔප්පු කරමින් ප්‍රතිඵල ලැබෙනවා කිසිම වැරැද්දක් නැතිව… අපේ අධ්‍යාපන ඇමතිවරු ඉක්මනින්ම නිවන් දකින්න ඕන මේ වගේ කාර්යක්‍ෂමව වැඩ කරනවාට.. විභාග දෙපාර්තමේන්තුවෙ මහත්වරුන්ටත් ඒ පින අයිතිවේවා.. වාසනා වේවා..!

මෙහෙම විභාගය සමත් වන ලාංකීය සිසුවා සරසවි යන්න තවත් කලක් බලා ඉන්න අතරේ තමයි එස් බී ඇමති තුමා නායකත්‍ව පුහුණුව ලබා දෙන්න තීරණය කළේ… සමහරු ගියා.. සමහරු ගියේ නෑ.. ගියපු සමහරු හොඳ කිවුවා.. තවත් සමහරු නරක කිවුවා.. සමහරු ලෙඩ වුනා ඒ පිට දාලා තවත් සමහරු බොර දියේ මාළු බෑවා… යම් කිසි හොඳ චේතනාවකින්, යහපත් අභිප්‍රායකින් කළා නම් මේ නායකත්‍ව පුහුණාව ඉතාම සාර්ථක සහ ඵලදායක දෙයක් වන්නට තිබුණා.. සමහර විට ඉදිරියේදී එහෙම වෙයි… නමුත් අපේ ඔක්කොම මිනිස්සු තේ කෝප්පෙ කිඹුලන් දකින උදවිය… ඒ වගේමයි ඉන්න දේශපාලනඥයොත් දෙයියනේ කියලා මේ තත්ත්‍වය දිගටම පවත්වාගෙන යන්න පුළුවන් උපරිම විදියට වැඩ අවුල් කර ගන්නවා… ඒ නිසා ඉතින් කිසිම දෙයක සාර්ථකත්‍වයක් තිබුණත් පේන්නෙ වැරැද්දම තමයි… මේ නායකත්‍ව පුහුණුව ගැන ලියැවිච්ච දේවල් ගැන මේ බ්ලොග් අවකාශය පීරලා බලන්න… සබැඳි නම් දැන් හොයාගන්න වෙලා මදි.

ඉතින් කවදා විශ්ව විද්‍යාලයට යන්න හැකි වේද කියා බඩේ බිත්තර තම්බ තම්බ ඉන්න උසස් පෙල සමත් සිසුවා නායකත්‍ව පුහුණුවෙන් ජීවිතය බේරගෙන සරසවියට යනවා දෙමාපියො එක්ක… පළමු වසරේ අයියලා අක්කලා දෙමාපියෝ ඉදිරියේ තමන්ගෙ නංගිලා මල්ලිලා පිළිගන්නෙ බොහොම ආදරයෙන්.. “තොරන් ගහලා රබන් බැඳලා“. ඒ පළවෙනි දවසෙ.. දෙවන දවසෙ ඉඳලා තත්ත්‍වය වෙනස්.. (මේ සම-හරක් ඉන්න විශ්ව විද්‍යාලවල පමණයි) එදින ඉඳලා අළුත් සිසුන් කියන්නේ තමන්ගෙ බයිට් එක, ඒ ගැන ඉතිං දැන් විශ්ව විද්‍යාලවල ඉන්න නංගිලා මල්ලිලා ලිපියක් දානවා නම් වටිනවා…  මා අසා ඇති අන්දමට මේ කාළයේදී ළමයින්ට දේශනවලට යාමට, පුස්තකාලය පරිහරණයට අවස්ථාව ලැබෙන්නෙ නැහැ… වෙනත් ශාරීරික හා මානසික පීඩා සහ පර පීඩා කාමුකත්‍වයට අදාල සියළු දේවල් සිදු වෙන්නෙත් මේ කාළයේ තමයි… මෙයට විරුද්ධ වෙනවා කියන්නේ එක්කෝ මරණය බෙල්ලේ එල්ලා ගැනීම, දෙතුන් පාරක් වත් ගුටි කෑමට සිදු වීම වගේ බොහොම සුන්දර දේවල් අත්විඳින්න ලැබීම…. මේ පීඩනයට හසුවන සිසුන් සමහරක් මොළ ශෝධනයට ලක් වෙලා අර කණ්ඩායමට වැටෙනවා.. තවත් සමහරු මානසිකව අඩපණ වෙනවා.. තවත් සමහරු ඉදිරියට යනවා…

මෙසේ ඉගෙන ගන්නා දරුවන්ට නොයෙකුත් දුක් ගැහැට විඳින්නට ලැබෙනවා… හරි හැටි ඉන්න තැනක් නැතිව, කන්න පෝෂ්‍යදායක ආහාරයක් නැතිවයි මේ දරුවන් ඉගෙන ගන්නේ… කෙනෙක් කාලා ඉවර වුන පිඟාන රැගෙන ගිහින් රුපියල් දෙකේ අඩු බත් පිඟාන අරගෙන කාපු සිසුන් කොළඹ විශ්ව විද්‍යාලයේ හිටියා….ඒ දරිද්‍රතාවයේ උපරිමය.. ඔවුන් සමහරු ඉතා දියුණු වුනා.. තවත් සමහරු එහෙම වුනේ නැහැ. මේ අතර තරමක කාළයක් විශ්ව විද්‍යාලය වහලත් තියෙනවා… මහාචාර්ය තුමෙකුට අවිවිශිබමයේ උත්තමයෙක් ඉස්සරහ පඩයක් ගියාම ඒ උත්තමයා තරහ අවසර අරගෙන ජනාධිපති මන්දිරය දක්වා පෙළපාලියකින් ගිහින් ජනාධිපතිතුමාට ඒ අවනඩුව කියනවා… අනධ්‍යයන සේවක මණ්ඩලයත් අර තරම්ම ලාමක ටිං ටිං ලා නොවුනත් සමහර වෙලාවට ඩෝං ගිහින් වර්ජන කරනවා… මහාචාර්ය තුමන්ලාත් ඉතිං තමන්ට නොලැබෙන දේවල් ගැන පොඩි සද්දයක් දානවා… මේ විදියට වසරේ කිසියම් ම දවසක ටික කාලයක් විශ්ව විද්‍යාලය වහලා තියෙන නිසා උපාධි අපේක්‍ෂකයෙක් උපාධිය හදාරන වසර තුනෙන් හෝ හතරෙන් අවම වශයෙන් මාස කිහිපයක්වත් ගෙදර ඉන්නවා…

මේ අපේ අය කියන විදිය

මේ සියල්ල සාර්ථක කරගෙන විශ්ව විද්‍යාලයෙන් පිටවන දේ උපාධිධාරියා ඊලඟට වැටෙන්නේ රැකියා විරහිත උපාධිධාරී කණ්ඩායමට… අවිවිශිබමයේ මහතුන්ට නම් ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ දේශපාලන කටයුතු වලට සම්බන්ධ වෙන්න ටිකට් එක ඉබේම ලැබෙන නිසා වැඩිය අවුලක් නෑ.. (ඒ අය නම් කියනවා අපිට පක්‍ෂයක් නෑ කියලා… හැබැයි ඔක්කොම නවතින්නේ ජවිපේ දේශපාලන මණ්ඩලයේ… අපිට නේ මේ කියන්නේ)  නමුත් අනෙක් අය නිකම්ම නිකං සාමාන්‍ය උපාධිය විතරක්ම ලබාගෙන සමත් වුනොත් ලිප්ටන් වටරවුමේ තමයි..

නමුත්, තමන්ගේ අනාගතය ගැන සිතා ඉංග්‍රීසි ටිකක්, පරිඝණක දැනුම, සංඛ්‍යානය (ජ්‍යාමිතිය නෙවෙයි – ඒක දන්නෙ එස් බී), කළමණාකරණය වැනි තමන්ව මාකට් කරන්න පුළුවන් දක්‍ෂතා වර්ධනය කරගන්න උදවිය බඳවා ගැනීමට ඕනතරම් සමාගම් ඉන්න බව කවුරුත් දන්නා කරුණක්.. නමුත් අපේ විශ්ව විද්‍යාල සිසුවාගේ මනසට කාවද්දා තිබෙන – හැමදේම නිකං හෝ රජයෙන් ලබා දිය යුතුය – යන සංකල්පය නිසා බොහෝ දෙනෙක් බලන් ඉන්නේ විශ්ව විද්‍යාලයෙන් පිට වූ වහාම රජයෙන් තමන්ට ලොකු රැකියාවක් ලබා දිය යුතුය යන්නයි. මා දන්නා මගේ මිතුරෙක් රජයේ විශ්ව විද්‍යාලයෙන් රසායන විද්‍යා විශේෂ උපාධිය ඉගෙන ගන්න අතරේ වරලත් ගණකාධිකරණ පාඨමාලාවක්, පරිඝණක පාඨමාලාවක් හදාරලා විශ්ව විද්‍යාලයෙන් පිටවන විටම ඉතාම ඉහළ රැකියාවකට ගියා..

දැන් පවතින ආර්ථිකය හමුවේ රජයේ ආයතන හැර, කිසිම සමාගමක් පෞරුෂත්‍වයක් නොමැති, කණ්ඩායම් හැඟීමක් හෝ කණ්ඩායම් ක්‍රියාකාරකම් නොදන්නා, ඉංග්‍රීසි හෝ පරිඝණක දැනුම නොමැති තරුණ ශ්‍රම හමුදාවක් බඳවා ගැනීමට කැමැත්තක් නැහැ. එය ඒ සමාගම් වලට අවාසියි, මේ නිසා බොහොමයක් රජයේ උපාධි ධාරීන්ට පෞද්ගලික සමාගම්වල රැකියා ලැබෙන්නෙත් නැහැ. ඒ වගේමයි, මෑතකදී කළ සමීක්‍ෂණයකින් කියැවුනේ අපේ උපාධිධාරීන් සියයට 55 කට වඩා කැමැත්කත් දක්වන්නේ රාජ්‍ය අංශයේ රැකියාවක් කිරීමට බව.. මට නොතේරෙන කරුණ මෙයයි.. රාජ්‍ය අංශයේ සිදුවන බව ඇසෙන අකාර්යක්‍ෂමතාව, දේශපාලන උසස්වීම් ආදි දහසකුත් එකක් දේ ද මේ ළමයි මෙතැනට යන්න පොළඹවන්නේ ? නැතිනම් අඩු වැඩ ප්‍රමාණයක් කර වැඩි වැටුපක් ලැබීමටද ?

මේ අපේ උපාධිධරයාගේ තත්ත්‍වය..

විදේශීය සිසුන් බහුතරයක් අමු මොට්ටයෝ…(ඔන්න ඒ පාර තවත් කවුරුහරි මට බනියි ලෝකේ හොඳම සොයාගැණීම් කළ විදේශිය විද්‍යාඥයන් මොට්ටයො වෙන්නෙ කොහොමද කියලා ) සමහරුන්ට 10 න් වැඩි කරන්නත් කැල්කියුලේටර් අවශ්‍යයි… විද්‍යා අංශයේ මුල් වසරේ විද්‍යාගාරවල උගන්වන්නේ අපේ එකොලහ වසරේ කළ පර්යේෂණ- සහ උසස් පෙළ පර්යේෂණ. නමුත් ඉගෙන ගන්න එකා හරියට ඉගෙන ගන්නවා.. දෙවන තුන්වන වසර වෙනවිට බොහෝ දෙනෙකු හොඳ මට්ටමකට ඇවිත්… සමහරු පර්යේෂණ කරන්නත් පටන් ගන්නවා… ඒ සෑම සිසුවෙකුටම උපදේශනය සපයන්නට මහාචාර්යවරු පත් කර සිටිනවා.. ඒ සියළුම දෙනාගේ ප්‍රගතිය සමාලෝචනය වෙනවා.. බොහෝ දෙනාට තමන් කැමති විෂය ධාරාව හැදෑරීමට නිදහස තියෙන විදියටයි පාඨමාලා සකස් කර ඇත්තේ… වානිජ්‍යමය පැත්තෙන් සාමාන්‍ය උපාධිය කරන කෙනෙකුට පසුකාලීනව වෛද්‍යවරයෙකු වීමට පවා පුළුවන්. නමුත් ඒ සඳහා ඉගෙනගත යුතු අනිවාර්යය විෂයයන් තිබෙනවා… මේ වගේ සෑම විශ්ව විද්‍යාලයකම එක්නෙකට වෙනස්, තරඟකාරී අධ්‍යාපන රටාවක් සකසා තිබෙනවා. නමුත් බොහොමයක් සිසුන් සිටින්නේ සාමාන්‍ය මට්ටමේ. උසස් තලයක සිටින සිසුන් සිටින්නේ අර සාමාන්‍ය සිසුන්ට වඩා ගවු ගණනක් දුරින්… ඒ අය අති සාර්ථක පිරිසක් බවට පත් වෙනවා.. බොහෝ දෙනා ආචාර්ය උපාධිය, වෛද්‍ය විද්‍යාලය, කළමණාකරණය, නීති විද්‍යාලය වැනි ආයතන කරා ඇදෙනවා. තවත් සමහරු රැකියා සඳහා යනවා. දැන් දැන් ආර්ථික අවපාතයත් සමග සිසුන් දෙවන උපාධිය හැදීරීමෙ සම්භාවිතාවය වැඩි වී තිබෙන බවයි කියැවෙන්නේ. එයට හේතුව සමහර පශ්චාත් උපාධි පාඨමාලා (විශේෂයෙන් විද්‍යා සහ ඉංජිනේරු අංශයේ) ආචාර්ය උපාධිය හදාරන්නන්ට කිසියම් වේතනයක් විශ්ව විද්‍යාල මගින් ගෙවනවා. මේ නිසා බොහෝ දෙනාගේ ආර්ථිකය අවම වශයෙන් වසර පහක් වත් ස්ථාවරව පවතිනවා පමණක් නොවෙයි ආචාර්ය උපාධියකටත් හිමිකම් කියන්නට හැකි වෙනවා. එවිට තමන්ව මාකට් කර ගැනීමේ අවස්ථා, සුදුසුකම් තවත් වැඩි වෙනවා.

නමුත් බහුතරය Below Average – සමහරුන්ට තමන්ගෙ රටේ තියෙන දේවල් ගැන දැනුමක් නෑ… පිට රටවල් තියෙන්නේ කොහේද කියලා දන්නෙ නෑ.. ආදී වශයෙන් සමහරක් මැටි කඳන්..

මම කොපමණ දේවල් මෙහේදි ඉගෙන ගත්තත් මහාචාර්ය එස් පී දැරණියගල, එස් ඒ දැරණියගල, ජේ එන් ඕ ප්‍රනාන්දු, ඩබ් එස් ප්‍රනාන්දු, එම් ඩී පී කොස්තා, එච් ඩී ගුණවර්ධන, ආර් පී ගුණවර්ධන, උපාලි සමරජීව, ගාමිණී රාජපක්‍ෂ, කමල් බණ්ඩාර ගුණහේරත්,  සහ තවත් මහාචාර්යවරුන්ගෙන් ලංකාවෙදි ලබා ගත් මූලික දැනීමේ අගය නම් අඩු වුනේ නැහැ කවදාවත්.. ඒ වගේමයි ඒ අයගෙන් ඉගෙනගෙන මෙහේ ආ අනෙක් ළමයිනුත්, ඒ අයගේ සාර්ථකත්‍වයේ රහස අපට ලැබුණ මූලික දැනුම..  දැනුමට සම කරන්න දැනුමක් නැහැ… ඒ නිසාම තමයි තවමත් ශ්‍රී ලාංකිකයෝ බොහෝ දෙනෙක් පිටරටවල වුනත් බොහෝ ලොකු තනතුරු දරන්නේ… නාසා ආයතනය වගේ ස්ථානවල ශ්‍රී ලාංකික විද්‍යාඥයෝ රාශියක් සේවය කරනවා. විවිධ විශ්ව විද්‍යාල මහාචාර්යවරු විවිධ සමාගම් අධ්‍යක්‍ෂ, කළමණාකාර වරුන් මේ අතර ප්‍රධානයි… නමුත්… අපේ විෂය මාලා තවමත් එකතැන පල් වෙනවා.. සංවර්ධනය වෙන අළුත් දැනුම එකතු වෙන ප්‍රමාණය අඩුයි.. උගන්වන අය අළුත් දැනුමින් සන්නද්ධ වෙනවා අඩුයි.. මේ නිසා අළුත් දෑ ඉගැන්වෙන්නේ හරිම අඩුවෙන්.. මෙන්න මේ අඩුපාඩුව සම්පූර්ණ කරගන්න පුළුවන් නම් අපට බුද්ධිමත් තරුණ කැළක් තනන්න බැරි වෙන එකක් නැහැ.

දැන් බලමු දැනට පවතින පෞද්ගලික අධ්‍යාපන ආයතන ගැන.. ඒවාට ළමයින් එන්නේ සල්ලි ගෙවලා… සෙල්ලම් කරලා හරියන්නේ නැහැ.. ගෙවපු මුදලට හරියන උපාධියක්, ඩිප්ලෝමාවක් ගන්න ඕන. පෞද්ගලික ආයතන නිසා රැග් නැහැ.. සමහර කට්ටියක් පොඩ්ඩක් වෙන්න පොෂ් වගේත්..(අපි නං බඩේ ගොයියො ඒ කාලෙත්) සමහරු නං සුද්දගෙ භාෂාවෙන් තමයි බුදු අම්මෝ කියන්නෙත්… මේ අයගේ Market Value එක රජයේ උපාධිධාරීන්ට වඩා වැඩි වන්නේ ඔවුන්ගේ ඉංග්‍රීසි දැනුම, පරිඝණක දැනුම සහ ආකල්ප (Attitude) මත…. උදාහරණයක් වශයෙන් 1998 දී යුනිලීවර් සමාගමේ රසායනඥයන් බඳවා ගැනීමේ සම්මුඛ පරීක්‍ෂණය සඳහා අයැදුම්පත් 250 කට වඩා වැඩි ප්‍රමාණයක් ලැබී තිබුණා. ඒ අතර සියළුම පිළිගත් විශ්ව විද්‍යාලවල රසායන විද්‍යා විශේෂ උපාධිය හැදෑරූ අය, විවෘත විශ්ව විද්‍යාල උපාධිධාරීන් හිටියා. නමුත් තේරී පත් වුනේ රසායන විද්‍යා ආයතනයෙන් පැමිණි මමත් මගේ මිතුරෙකුත් පමණයි.. අපි දෙදෙනාගේම ආකල්ප, දැනුම, ඉංග්‍රීසි දැනුම සහ ඉදිරිපත් කිරීමේ හැකියාවන් කරට කර තිබුණේ.. අපි දෙදෙනා අවසාන වටයේ පස් දෙනා අතරට තේරුණ පසු අපි දැනගත්තා අපි දෙදෙනාගෙන් එක් අයෙකු එතැනට යන බව..(හිතුනෙ නෑ දෙදෙනාම ගනියි කියා).. එතැන සිදු වුනේ සමහර විට පිළිගත් විශ්ව විද්‍යාලවල සමහරවිට අපටත් වඩා සුදුසුකම් ඇති අය අභිබවා අපේ Total Package එක ඉදිරියට පැමිණීම වෙන්න ඇති…

මෙයයි සිදු නොවන්නේ… අපි දකින සමහරු අධ්‍යාපනයෙන් පරතෙරට ගියත් පුද්ගල සබඳතා පැත්තෙන් අන්තිම දුර්වලයි.. සමාජගත වන්නට, පිරිසක් ඉදිරියේ කතා කරන්නට, ඉදිරිපත් වීමට, ඉදිරිපත් කිරීමේ හැකියාවන්, නිර්භයව ප්‍රශ්න ඇසීම ආදියෙන් බොහෝ දෙනා පිටුපසින් ඉන්නේ.. මේ නිසා අවස්ථා ලැබෙනවා අඩුයි.. මට හිතෙන විදියට රජයේ විශ්ව විද්‍යාලවල පෞරුෂත්‍ව වර්ධන පාඨමාලාවකුත් තිබුණොත් තත්ත්‍වය මීට වඩා හොඳ වන්නට පුළුවන්….

ඉතින් දිග හෑල්ලක් ලිවුවා… දිග වැඩි වුනාද මන්දා… ඉතින් කෙටියෙන්ම කියනවා නම් අපේ කොල්ලන්ට කෙල්ලන්ට හිරි හැටි ඉගෙන ගන්න අවස්ථාවන් සලසලා දුන්නොත් ලෝකෙම හොල්ලන්න පුළුවන් වේවි. නමුත් උන්ගේ ආකල්ප වෙනස් කරන්න ඕන.. උන්ට පහසුකම් සලසන්න ඕන…. අළුත් දෑ කියලා දෙන්න ඕන.. අන්තර්ජාලය තියෙන්නේ ෆේස්බුක් බලන්නයි බ්ලොග් ලියන්නයි චිත්‍රපටි ඩවුන්ලෝඩ් කරන් බලන්නයි විතරක් නොවෙයි, දැනුම හොයාගෙන යන්න අනන්තවත් පාරවල් තියෙනවා කියලා මතක් කරලා දෙන්න ඕන. අන්න එදාට සමහර විට මේ රට අපි පතන ආසියාවේ අනාගත ආශ්චර්යය බවට පත් වේවි… නැත්නම් ඉතින් අපි අනාගත්ත ආශ්චර්යය බවට පත් වෙන එක ගැන නම් කතා දෙකක් නැහැ.. අධ්‍යාපනය රටක ජීවනාලියයි කියලා මේ ලොක්කන්ට කවදා තේරෙයිද මන්දා…

2012 ජනවාරි 25: විදේශීය සරසවි සිසුවා ඉගෙන ගන්න කන කට්ට, ලාංකීය සරසවි සිසුවාගේ මානසිකත්‍වය, සහ ඇමතිවරුන්ගේ නොහැකියාව….


ශ්‍රී ලාංකික අධ්‍යාපන ක්‍ෂෙත්‍රයේ දැනට වැඩිපුරම කතා බහට ලක් වන මාතෘකා දෙක වනුයේ උසස් පෙළ ප්‍රතිඵල ගැටළුව සහ පෞද්ගලික විශ්ව විද්‍යාල පණත යන කරුණු දෙකයි. මේ දෙක අඩු වැඩි වශයෙන් කළින් කළට වැදගත්කම ඉහළ පහළ ගියත්, මේ දෙකම විවෘතව කතා කළ යුතු ප්‍රශ්න: නමුත් පවතින වාතාවරණය තුළ කවුරු මොන පැත්තට කතා කළත් ඔහු/ඇය නිතැතින්ම දේශප්‍රේමියෙක් හෝ දේශද්‍රෝහියෙක් බවට පත් වෙනවා. මේ ප්‍රශ්න පිළිබඳව බ්ලොග් අවකාශය තුළ බොහෝ දේවල් කතා වුනා.

කතන්දර කාරයා ලියපු ලිපියට මෙතැනින් යන්න

රත්ගමයා ලියපු ලිපියට මෙතැනින් යන්න

බ්ලොග් ගඩොල් ලිපියට මෙතැනින් යන්න

ඉතින් මේ කාරණය ගැන මට අමුතුවෙන් කතා කරන්න දෙයක් ඉතිරි වෙලා නැති තරම්. නමුත් මම අද කතා කරන්නේ ඒ කිසිවක් ගැන නොවෙයි. නමුත් ඒ දේට සම්බන්ධයි. ඇත්තෙන්ම කියනවා නම් පෞද්ගලික විශ්ව විද්‍යාල අපට අවශ්‍යයි කියන මතයේ තමයි මම සිටින්නේ. ඒ ගැන කිසිදු ගැටළුවක් නැහැ. ඒ මම පෞද්ගලික උපාධි ආයතනයකින් මූලික උපාධියක් ලැබූ නිසා පමණක් නොවෙයි, විවිධ විශ්ව විද්‍යාලවල උගන්වා, ඉගෙනගෙන ලැබූ අත්දැකීම් සියල්ල අනුසාරයෙන් තමයි මම ඒ ගැටළුව දිහා බලන්නේ. කෙටියෙන් කියනවා නම්, පෞද්ගලික විශ්ව විද්‍යාල පැවතීම නිසා රජයේ විශ්ව විද්‍යාලවලට ලොකු තරඟයක් ඇති වෙනවා. මේ නිසා සිසුන් නිකම් කාළය කා නොදමා, තමන්ගේ අනාගතය වෙනුවෙන් සටන් වැදීම උදෙසා ඔවුන් හොඳින් ඉගෙන ගන්න පෙළඹෙනවා. මේ සඳහා ඇති තරම් උදාහරණ තිබෙනවා. අපි ඒ ගැන පසුව කතා කරමු…

ඇමරිකානු පාසල් සිසුවා (පහසුව තකා සිසු-සිසුවියන් දෙපිරිසම සිසුවන් ලෙස හඳුන්වනවා) විශ්ව විද්‍යාලයට යාම වෙනුවෙන් පිළියෙල වෙන්නේ කුඩා කාළයේ සිටමයි. පවතින විශ්ව විද්‍යාල රටාවට අනුව පෞද්ගලික හෝ රජයේ විශ්ව විද්‍යාල දෙකොටසම මුදල් අය කරන බැවින් ඔවුන්ගේ මූලික පරමාර්ථය වන්නේ ඒ ඒ විශ්ව විද්‍යාල වල පාඨමාලා ගාස්තු අඩු කර ගැනීමට ශිෂ්‍යත්‍ව ලබා ගැණීම. මේ සඳහා ඔවුන් විවිධ විෂය බාහිර ක්‍රියාකාරකම්, විවිධ අධ්‍යාපනික වැඩසටහන්, ක්‍රීඩා, ආදී නොයෙකුත් දී වල නිරත වෙන්නේ කුඩා අවධියේ සිටමයි. බොහෝ සිසුන් පාසලේදී උසස් පෙළට සමාන පාඨමාලා (High School) තෝරා ගැනීමේදීත් ඔවුන්ගේ විශ්ව විද්‍යාල බලාපොරොත්තු වලට අනුවයි ඔවුන් ඒ විෂයයන් තෝරා ගන්නේ. ඒ සමඟම වාගේ උසස් පාසල් වල අවසාන වසරේ සමහර විෂයයන් සමහර විශ්ව විද්‍යාලවල සම්බන්ධීකරණයෙන් ග්‍රීෂ්ම නිවාඩු කාළවලදී (Summer Vacation) ඒ විශ්ව විද්‍යාලවල උගන්වනවා. මේ නිසා ඔවුන් තමන්ගේ විශ්ව විද්‍යාලවල පළමු වසරේ අවශ්‍යතාවයන්ගෙන් සමහරක් නිවාඩු කාල වලදීම සපුරා ගන්නවා. ඒ අතරවාරයේ ඔවුන් SAT නම් වූ විශ්ව විද්‍යාලවලට ඇතුලත්වීම සඳහා වූ විභාගයට පෙනී සිටිනවා. මේ විභාගය පවත්වන්නේ College Board නම් ආයතනය නිසා ඒ ලකුණු වල විශ්වාසනීයත්‍වය පිළිබඳ කිසිදු විශ්ව විද්‍යාලයකට ප්‍රශ්නයක් නැහැ. ඒ වගේම අපේ රටේ වගේ ඒ ලකුණු වෙනස් කරන්න හෝ, විශේෂ තත්ත්‍ව මත විභාග වලට වාඩි වීම වැනි අකටයුතුකම් ද සිදු වන්නේ නැහැ. අවම වශයෙන් ජනාධිපති බුෂ්ගේ දියණියන්ටවත් මේ තත්ත්‍වය වෙනසක් නැහැ. මේ ලකුණු මට්ටම් මත තමයි සිසුන් විශ්ව විද්‍යාලවලට ඇතුලත් කර ගැනීම සිදු වන්නේ. නමුත් මේ ලකුණු පමණක්ම නොවෙයි, පාසලේ ලබා ගන්නා GPA ලකුණු මට්ටම, තමන් ඒ විශ්ව විද්‍යාලයට ඇතුලත් කරගත යුත්තේ ඇයිද, තමන්ගේ අනාගත අභිමතාර්ථ මොනවාද යන්න ඇතුලත් Personal Statement එක, සහ තමන්ගේ ගුරුවරුන්ගෙන් ලබා ගන්නා සහතික කරන ලද ලිපි (Reference Letters) ආදී සියල්ල සලකා බලායි මේ සිසුන් විශ්ව විද්‍යාලවලට ඇතුලත් කරගන්නේ.

සාමාන්‍යයෙන් මා සේවය කරන ඩෙලවෙයාර් විශ්ව විද්‍යාලයට පමණක් වසරකට අයදුම්පත්‍ර 20,000 ක් පමණ ලැබෙනවා. ඉන් ඇතුලත් කර ගන්නේ 3000 ක් පමණයි. මේ තත්ත්‍වය ඉහළ මට්ටමේ තියෙන විශ්ව විද්‍යාලවල මීටත් වඩා වැඩියි. ඇමරිකාවේ විශ්ව විද්‍යාල විවිධාකාර අන්දමින් වර්ග කර තිබෙනවා. ඒ පිළිබඳ මෙතැනින් බලන්න. මේ නිසා සිසුන්ටත් දෙමාපියන්ටත් තමන්ගේ දරුවා ඇතුලත් කරන්නට යන විශ්ව විද්‍යාලය සහ ඒවායේ තත්ත්‍වයන් පිළිබඳ හොඳ අවබෝධයක් ලබා ගැනීමට පුළුවන්. එසේම මේ තත්ත්‍වයේ විශ්ව විද්‍යාලවලට ඇතුලත් වීමට නොහැකි බොහෝ දෙනා Community College නම් තාක්‍ෂණික ආයතනවලට ඇතුලත් වෙනවා. ඒ මුදල් නොමැතිකම හෝ නිසි අධ්‍යාපන සුදුසුකම් නොමැති වීම යන දෙකම හෝ ඉන් එකක් වන්නට පුළුවන්. නමුත් මේ ආයතන සමහරක් යම යම් සුවිශේෂ පාඨමාලා උගන්වන ආයතන නිසා ඒවායින් පිටවන අයටත් හොඳ රැකියා ලබා ගැනීමේ අවස්ථාව තිබෙනවා.

මේ සියල්ලම නිකම් ලැබෙන දේවල් නෙවෙයි. ශිෂ්‍යත්‍වයක් ලැබුණත් එයින් ලැබෙන මුදල් මදි වෙනවා වියදම් පියවා ගන්නට. මේ නිසා දෙමාපියන් දරුවා ඉපදුන දා සිට අරමුදලක් එකතු කරනවා විශ්ව විද්‍යාල අරමුදල (College Fund) නමින්. එයත් මදි වියදම් පියවා ගන්න, බොහෝ දෙනා විශ්ව විද්‍යාල මගින් අනුමත කරන ලද බැංකු මගින් ණය මුදල් ලබා ගන්නවා. වසර හතරක සාමාන්‍ය වියදම ඇමරිකානු ඩොලර් ලක්‍ෂය පනිනවා. ඒ අනුව විශ්ව විද්‍යාලයකින් පිටවන බොහෝ සිසුන් ඉන් පිටවන්නේ ණයකාරයන් ලෙසින්. මේ ණය ඔවුන් විසින් අවුරුදු 10 ක් හෝ 20 ක් ඇතුලත ගෙවා දැමීමේ බැඳුම්කරයකට යටත්වයි ඔවුන් ලබා ගන්නේ. මේ නිසා නොගෙවා සිටින්නට බැහැ. මේ මූල්‍යමය පැත්ත.

මීට අමතරව වියදම් සඳහා ආදායම් උපයා ගන්නට සිසුන් විවිධාකාර රැකියා කරනවා. සමහරු හෝටල්වල වේටර්කම්, ඉන්ධන පොළවල් වල රැකියා, මැක්ඩොනල්ඩ්ස්, බර්ගර් කිං වැනි ආහාර හලවල රැකියා, ආදිය කරනවා. තවත් සමහරු කුණු එකතුකර වෙන්කරන ස්ථාන, වැනි පහත් යැයි සැලකෙන ස්ථාන මෙන්ම වෛද්‍ය මධ්‍යස්ථාන, බැංකු වැනි උසස් ස්ථානවලත් රැකියා කරනවා. මේ සියල්ල කරන්නේ ඉතාමත් අඩු වේතනයකට, බොහෝ සිසුන් ආදායම් උපයන්නේ ඔවුන්ට ලැබෙන කොමිස් වලින්. මීට සතියකට පමණ පෙර එක්තරා කෙනෙක් බොහෝ දෙනෙකුගේ ඊ මේල් වලට එවා තිබූ ලංකා බැංකුවේ සේවය කරන අයගේ ශ්‍රම මංකොල්ලයක් ගැන සඳහන් ලිපියක් කියවීමේදී මට ඇත්තෙන්ම සිතුනේ මොවුන් කොයි තරම් ලිං මැඩි මානසිකත්‍වයක සිටිනවාද යන්න. මේ සියළු රැකියා මගින් මේ සිසුන් කරන්නේ ආදායම් උපයන එක පමණක් නොවෙයි, විශ්ව විද්‍යාලයෙන් පිටව ගිය දවසක රැකියාවක් සඳහා ඉල්ලුම් කිරීමේදී අදාල වන සුවිශාල අත්දැකීම් සහ පළපුරුදු සම්භාරයක් එකතු කරගන්නවා.මේ නිසා එය ඔවුන් පැකිළීමකින්, මැසිවිලි නැගීමකින් තොරව ඉටු කරනවා. එමෙන්ම කිසියම් වරදක් සිදු වුන හොත් සේවයෙන් පහ කිරීම නියත වන නිසා ඔවුන් ඒ සියල්ල කරන්නේ බොහෝ පරිස්සමින් සහ පාරිභෝගිකයා උපරින්ම සතුටු වන විදියට.

මේ සියල්ල ඔවුන් කරන්නේ සිය පන්ති කාලසටහනට අවහිරයක් නොවන විදියට, එක්කෝ රෑට, එසේත් නැතිනම් පන්ති නොමැති වෙලාවට… මේ නිසාම ඔවුන්ට විශ්ව විද්‍යාලයෙන් දෙන ගෙදර වැඩ කරන්නවෙලාවක් නැති තරම්.. එවිට ඔවුන් නිදි වරාගෙන පාඩම් වැඩ කරනවා.. මේ විශ්ව විද්‍යාලවල දෙන ගෙදර වැඩ සුළුපටු නැහැ. ඒ වගේම ඒ බොහොමයක් ගෙදරවැඩ වල ලකුණු අවසාන විභාගයේ ලකුණු වලට එකතු වෙනවා. කොපි කරලා අහු වුනොත් ගෙදර (මේ ලඟදිත් එක්කෙනෙක් ගෙදර යැව්වා අපේ දෙපාර්තමේන්තුවේ නම්) මේ නිසා ඉගෙන ගැනීමට ආසාවක් ඇති සියළුම දෙනා කෙසේ හෝ මේ සියල්ල සමබර කරගෙන ඉගෙන ගන්නවා. ඒ වගේම රෑ නිදි වරාගෙන වැඩ කරන නිසා සමහරු පන්ති දෙකක් අතරවාරයේ ඇති සුළු වෙලාවෙත් පොත් මල්ල හිසට තියාගෙන කොහේහරි බංකුවක හෝ ශාලා දෙකක් අතර ඇති කොරිඩෝරයක නිදා ගන්න එක බොහොම සුලභ දසුන්.. ඒ නිසා ඒ සිසුන්ට රැග් කරන්න, මල් කඩන්න වෙලා නැහැ…

ඒ වගේම මෙහේ නීති හරි තදයි, රැග් කිරීම (Hazing) නීති විරෝධි ක්‍රියාවක්. හැම විශ්ව විද්‍යාලයකම පොලීසියක් තියෙනවා. ලොකු විශ්ව විද්‍යාලවල නම් හැම තැනම කැමරා සවි කරලා 24/7 නිරීක්‍ෂණය වෙනවා. මේ නිසා කිසිදු නීති විරෝධි ක්‍රියාවක් සිදු වීමේ ඉඩකඩ අඩුයි..( අපේ අය පොලීසියත් එක්ක නයි වෛරයි නේ) ඒ වගේම පොලීසිය තමන්ගේ ගෞරවය රැක ගැණීමත්, පොලිසියට තමන්ගේ ගෞරවය දීමට සිසුනුත් වගබලා ගන්නවා. මේ නිසා ගැටුමක් නැහැ. ඒ වගේම පොලීසිය සමග ගැටුනොත් මෙහේ දඬුවම් සැරයි.. ඒ නිසා කවුරුවත් පොලීසියට ගහන්න යන්නෙ නෑ…..

ඒ වගේමයි මෙසේ අමාරුවෙන් ඉගෙන ගන්න සිසුන් ඉන් පිටව ගියාම ඔවුන්ට නිසි රැකියා ලබා ගන්න රජය උදවු කරනකල් බලන් ඉන්නෙ නැහැ. රජයෙන් උදවු කරන්නෙත් නැහැ. සියළුම දෙනා රැකියා සොයාගන්නේ තමන් විසින්මයි.. මේ නිසා අපට රැකියා දියවු කියලා ධවල මන්දිර වට රවුම ලඟ කවුරුවත් පිකටින් කරන්නෙත් නැහැ. බොහෝ විශ්ව විද්‍යාලවල වෘත්තීය සේවා කේන්‍ද්‍ර (Career Services Centers) පිහිටවලා තියෙන්නේ විශ්ව විද්‍යාලවලින් පිටවන සිසුන්ට රැකියා සොයා ගැනීමට මඟ පෙන්වීමට. මෙහිදී අයැදුම්පත්‍ර සැකසීම, ලිපි ලිවීම පමණක් නොවෙයි සම්මුඛ පරීක්‍ෂණ වලට මුහුණ දීමට පවා පුහුණු කරවනවා. ඒ සියල්ල කරවලයි සිසුවෙකු විශ්ව විද්‍යාලයෙන් පිටතට යවන්නේ. මේ නිසා මුදල් ගෙවා ඉගෙන ගන්න එකේ වටිනාකමට සරිලන දෙයක් ඔවුනට ලැබෙනවා. ඒ විතරක් නොවෙයි, සියළුම පාඨමාලා ප්‍රමිතිකරණය කරලා තියෙන්නේ, විභාග සියල්ල නිසි ලෙස කෙරෙන නිසා සල්ලි ගෙවුවත් නියමිත පරිදි දක්‍ෂතාවය අනුවයි සිසුන් සමත් වෙන්නේ.

මේ සියල්ල කළත් නාස්තිකාර පුත්‍රයින් නැතුවා නොවේ… ඔවුන් අකාලයේ ජීවිතය අගාධයට දමා ගන්නවා… දැන් දැන් විරැකියාව වැඩිනිසා ඉගෙන ගැණීමේ තරඟයත් උපරිමයි…. මේ නිසා ඔවුන් කොහොම හරි බලන්නේ කුමක් හෝ රැකියාවකට ගොස් පසුව හොඳ රැකියාවකට යන්නයි…. බොහෝ දෙනා රැකියාවක් ඇතුව හෝ පශ්චාත් උපාධියක් සඳහා විශ්ව විද්‍යාලයකට ඇතුලත් වීමේ හැකියාව සහිතවයි සාමාන්‍ය උපාධිය නිම කරන්නේ…

මෙන්න මේකයි ඇමරිකානු සිසුවාගේ සරසවි ජීවිතය….. මේක අපේ සරසවි සිසුවාගේ ජීවිතයට සැසඳීමේදී මා සිතන පරිදි ඔවුනට ක්‍රියාකාරකම් අඩුයි, ඇගැයීම්, ගෙදර වැඩ, ව්‍යාපෘති ආදිය දෙනවා මදි… ඒ වගේම විවිධ අධ්‍යාපනික ක්‍ෂෙත්‍රයන් අනුවත් මේ තත්ත්‍වය වෙනස් වෙනවා. විද්‍යා අංශ උපාධි අපේක්‍ෂකයෙකුට වඩා වැඩි නිදහසක් කලා අංශ උපාධි අපේක්‍ෂකයෙකුට තිබෙනවා.. මේ නිසා දේශපාලනය වැනි අමතර දේවලට නැඹුරු වීමේ ප්‍රවණතාවය වැඩියි..

මට හිතෙන විදියට නම් සිසුන් දේශපාලනය කළාට කමක් නැහැ, නමුත් ප්‍රමුඛත්‍වය දිය යුත්තේ අධ්‍යාපනයටයි. අවිවිශිබමයේ හිටපු කැඳවුම්කරු දන්න වෛද්‍යවරයෙක් වෙන්න ඇවිත් දැන් දේශපාලනය කරනවා. දන්ත වෛද්‍ය පීඨයට ඇතුලත් වෙන්න හිටපු කෙනෙක්ගේ අවස්ථාව අහුරලා ඔහුත් ජීවිතය වෙනත් පැත්තකට හරවා ගත්තා… මේ මනුස්සයා ඉඩ ඇහිරූ අර දන්ත වෛද්‍ය පීඨයට ඇතුලත් වෙන්න අවස්ථාව තිබූ ඊලඟ සිසුවාගේ සිසු අයිතිවාසිකම් වෙනුවෙන් කියන්න ඔහුට තියෙන්නෙ කුමක්ද ?

සමහර විට අපි මේ සිසු නායකයෝ පිටරට විශ්ව විද්‍යාලවල සංචාරයකට යවලා, ඔවුන්ගේ ඇස් ඇරෙව්වා නම් මෙයට වඩා හොඳ ප්‍රතිඵලයක් ගන්න තිබුණා… නමුත් ඔවුනට පමණක් දොස් කියා පළක් නැහැ, ඔවුන් උද්ඝෝෂණ කරන තත්ත්‍වයට ඇද දැමූ අවස්ථාවාදී දේශපාලනය වගේම, පවතින රජයේ අධ්‍යාපනික අමාත්‍යාංශයේ ඇති පරිපාලනමය දුර්වලතා ද මඟ හැරවාගත යුතු වෙනවා. ඇමතිවරු හැට හැටහමාරක් හැටියත්, ඔවුනට හරියට වැඩක් කරගන්න බැරිනම් කළ හැකි කෙනෙකුට පැවරිය යුතුයි. ඇමතිවරු අධ්‍යාපනඥයෝ නොවෙයි, ඔවුන් දන්නේ දේශපාලනය (ඒකත් හරියට දන්නෙ නෑ) මේ ඇමතිවරු පත් කරන්නේ ඔවුන්ගේ සුදුසුකම් බලා නොවෙයි, ජනාධිපති තුමාට ඔවුන් පාලනය කරගැනීමේ පහසුව බලා… ඒ නිසා වැඩක් දන්න කෙනෙක් එතැනට පත් වෙන්නෙ නෑ.. ඇමතිවරු කරන්නේ තමන්ගේ හෙංචයියෝ ඉහළ තැන් වලට පත්කර ගැනීම.. සියල්ල සිදු වන්නේ තම තමන්ගේ දේශපාලන පැවැත්ම වෙනුවෙන් මිස රටේ අභිවෘද්ධිය තකා නොවෙයි…

ඉතින් මෙහෙම රටක සිසුන් උද්ඝෝෂණය කරන එකත් අමුත්තක් නොවෙයි… ඔවුන්ට වැරැද්දක් කියන්නත් බැහැ.. නමුත් කරගන්න එකා හරියට කරගෙන තමන් ගොඩ යනවා කියන එකත් අමතක කරන්න බැහැ.

ආරක්‍ෂක ලේකම් තුමා කියලා තිබුණා ආණ්ඩුව පෙරලන්න ඕන නම් ඡන්ද පොලේදී ඒක කරන්න කියලා… හරි විදියට නම් දැන් විපක්‍ෂයට පුළුවන් උගත් බුද්ධිමත් ඡන්ද අපේක්‍ෂකයෝ ටිකක් හොයලා ඡන්දයට ඉදිරිපත් කරන්න… ඡන්ද දායකයොන්ට පුළුවන් පගා මරුවො, මිනීමරුවෝ, කසිප්පු- කුඩු මුදලාලිලා, මැරයෝ ඔක්කොම ඉවතට දාලා රට ඉදිරියට ගෙනයන්න පුළුවන් කට්ටියක් පත් කරගන්න..

නමුත් පක්‍ෂ දෙකෙන්ම පත් කරන්නේ පරණ සෙට් එකම තමයි… මොකද කියනවනම් ලංකාවෙ දේශපාලනය කරන්න අවශ්‍ය සුදුසුකම් ඒවා පමණයි… මොළයක් ඇති වැඩක් කරන්න පුළුවන් දේශපාලනඥයො හිටියෙ ඉස්සර….. දැන් ඔක්කොම කෝටි ගණන් වියදම් කරගෙන එන්නෙ රටට ඇති ආදරේකට නෙවෙයි….තමන්ටයි තමන්ගෙ පරම්පරාවටයි කරගන්න….. ඒක ඉතින් අපේ ලංකාවෙ මිනිස්සුන්ගෙ පව… !

අධ්‍යාපනය කියන්නේ රටක අනාගතය. ඒක අර පාරම් බාන දෙන්නට කියලා දෙන්න කෙනෙක් නැති එක ගැන දැක්කාම ලංකාවෙ ඉන්නෙ ඔක්කෝම අපෘෂ්ඨවංශීන් ද කියලත් හිතෙනවා…

යන ගමන් මේ සිංදුවත් අහගෙනම යන්න.. (සිංදුව විතරක් අහන්න ඕන නම් විනාඩි 2:00 ට යන්න) මේකෙ තියෙන්නෙ ඔක්කොම ඇත්ත නෙ…

%d bloggers like this: