Blog Archives

දියුණු වෙවී ආපස්සට යමු…. ජීවිතය ලස්සන වේවි…… මෙවර රිවිර ලිපිය


අපේ ගමේ ආච්චිගෙ ගෙදර අවුරුදු තිස්පහකට විතර ඉස්සර හරිම අපූරු තැනක්. ගෙදර එළදෙන්නු හත් අට දෙනෙක් හිටියා. උන්ට කාලෙන් කාලෙට වසුපැටවුන් ලැබෙන නිසා අපට කවදාවත් එලකිරි වලින් අඩුවක් වුනේ නැහැ. හරක් බැඳලා තිබුණේ වත්තේ තිබුණු පොල්ගස් වල. උන්ගේ ගොම පෝර සියල්ලම එකතු වුනේ එක මඩුවකට.. සීයා ඒකෙන් පෝර හදනවා… දැන් අපි ලොකුවට ඕගැනික් පෝර කියන්නෙ මෙන්න මේ ගොම පෝර එකතු කරලා ග්ලිරිසීඩියා කොළ, දහයියා අළු ආදිය මිශ්‍ර කරලා හදන පෝර වලට. වත්තේ පහල හොඳට වැඩුන කොහිල ගාලක් තිබුණා. ඒ කොහිල ගාලට යාබදව තිබුණේ පොල් ලෙලි වලක්. ගෙදර එකතු වෙන පොල් ලෙලි සියල්ලම වාගේ එකතු වෙන්නේ එතැනට… පොල් ලෙලි වලේම වියළුණු පොල් අතුත් පල් වෙනවා. දින දෙක තුනක් පල්වන පොල් අතු ලස්සනට වියෙන්නේ අපේ අම්මගේ, පුංචි අම්මලාගේ සහ ආච්චිගේ අත්වලින්… පසුකාලීනව මමත් පොල් අතු වියන්න පුරුදු වුනා…

Related image

Image result for Sri Lankan village

සමහර දවස්වලට ආච්චි පොල් ලෙලි ගොඩ දානවා… පලාතෙ ඉන්න බෑ ගඳේ… නමුත් ටික වෙලාවකින් නහයට හුරු ගතියක් දැනෙනවා… පොල් ලෙලි එක්කම මඩ පුවක් ගෙඩිත් එලියට එනවා.. ඒවා දියට දාන්නෙ සීයා… සීයා ඒවා එකතු කරලා බුලත්විට කන්න වෙනම එකතු කරගන්නවා. පොල්ලෙලි වල ලඟම ඇති කොටයක් උඩ තබාගෙන පොල් ලෙලි තලන්න අපිත් උදවු වෙනවා… මුලින් අමාරු වුනත් සැරෙන් සැරේ වතුරෙ දාලා සෙමින් සෙමින් පොල් ලෙලි තලනකොට අවසානයේ ලස්සන සුදුපාට පොල් කෙඳි සහිත පොල් ලෙල්ලක් ඉතිරි වෙනවා. පොල් කෙඳි අතර ඇති කොහු බත් වෙනම ගොඩකට එකතු වෙන්නේ කිසිම දෙයක් අපතේ යවන්නෙ නැති සංකල්පය ඔස්සේ… ඒවා පසුව අර සීයාගේ කොම්පෝස්ට් ගොඩට එකතු වෙනවා.

Image result for coconut husk

පොල් කෙඳි පෑදුන පොල් ලෙල්ල වියලන්නේ එක්කෝ පැදුරක දාලා, නැතිනම් ලණුවක එල්ලලා… දවස් දෙක තුනක් වේලෙන පොල් කෙඳි ආච්චිගේ අතින් අපූරු කොස්සක් බවට පත් වන්නේ අපටත් නොදැනීම… තරමක් මහත මල්කෑර කෝට්ටක අගින් තැබෙන පොල් කෙඳි එකට බැඳෙන්නේ කොහු ලණුවකින්… එයත් තැනෙන්නේ අර කෙඳි වලින්මයි.. වියන්න බැරි පොල් අතුවල ඉරටු ගන්නට අපිත් සහභාගී වෙනවා. ඒ ඉරටු මිටි බැඳිලා මඩුවකට එකතු වෙනවා. ඒ ඉරටු මිටි ඉදල් බවට පත් වන්නේ කොසු නිපදවීමේ යාන්ත්‍රණය මගින්ම තමයි. ඉරටු හදලා ඉතිරිවන පොල් කොළ සහ පොල් නාරටි වියැලිලා කුස්සියේ පැත්තක එකතු වෙන්නෙ ඉවුම් පිහුම් වලට සහභාගි වෙන්න. ඒ අයට ගස් වලින් වැටෙන් කොලපු ආදියත් එකතු වෙනවා. සමහර කොලපු නම් අපූරු නිමැවුම් බවට පත් වන්නේ ඉස්කෝලෙ අත්වැඩ පීරියඩ් එකේදී.

Related image Image result for coconut broom

ගොම පෝර ගොඩ  සාරවත් වෙන්න ගෙදර ඇති කරන කිකිළියෝ කීප දෙනත් දායක වෙනවා. එයාල එක්ක බේර ගන්න බැරිම එලවලු පාත්ති ටික තමයි. කුඹුරේ එක කොණක් ගොඩ කරලා තැණුන එලවලු පාත්තියේ අයිතිකාරයා සීයා.. උදේ පාන්දර නැවුම් එළකිරි වීදුරුවක් බීලා කුඹුරට යන සීයා වැඩ අවසාන කරන්නේ එලවලු පාත්තියෙන්. එතැන නැති දෙයක් නෑ. මිරිස්, වම්බටු, බණ්ඩක්කා, කැකිරි, වට්ටක්කා, කරවිල, පතෝල, වැටකොලු ආදිය වගේම මුකුණුුවැන්න, සාරණ සහ නිවිති ඒ පාත්තියේ නිත්‍ය සාමාජිකයො… කුඹුර වටකර තිබෙන වේල්ල දිගට තියෙන්නේ කුරුඳු පඳුරු… අතරින් පතර කෙසෙල් පඳුරුත් නැතුවාම නොවෙයි… පතෝල වැටකොළු වගේ වැල් යවන්න ආධාර කරගන්නේ පාත්තිය වටා හිටවපු කිතුල් රීප්ප ආධාරකරගෙන ඇදුන ලණු සහ කෙසෙල් පිති තීරු ගසා හදාගත්ත පටි… වැඩීගෙන එන වැටකොළු, පතෝලා ආදිය පළතුරු මැස්සාගෙන් ආරක්‍ෂා වෙන්නේ පරණ පත්තර ආධාරයෙන් අපි හදලා දෙන කවර වලින්.. ඒ කවර වැල්වල ගැටගැසෙන්නෙ වියැළුණු කෙසෙල් පිති තීරු ආධාරයෙන්. පාත්තියට පෝර දැම්මට පස්සේ ඒවා තැන තැන විසුරවන්නේ කුකුළු හමුදාව.. ඒ අතරම ඔවුන් අතරින් පතර හැදෙන කුඩා තණකොළ ගසුත් ගලවන නිසා සීයා උන්ට මොනවත් කියන්නෙ නෑ… නමුත් එලවලු පැලයක් ගලවපු දවසට නම් සෑහෙන බැණුම් අහනවා…

පාත්තියේ පැත්තකින් මඤ්ඤොක්කා ගස් කීපයක්, බතල පාත්තියක්, ඉන්නල කන්දක් වගේම නිල් මානෙල් මල් හැදෙන පොඩි පොකුණකුත් තිබෙනවා. බතල කන්ද හාරන දවස අපේ ප්‍රියතම දවසක් කහ බතල දෙක තුනක් පස් එක්කම අමුවෙන්ම බඩට යන්නේ පෙරේතකම නිසාම නෙවෙයි, අනිත් අයට නොදී රස බලන්න තියෙන ආසාවට. බෝලවගේ මහත බතල ගෙඩියක් තිබුණාම ඒක පුංචි මම්මා වගේ කියන්නෙ ඇය පවුලෙම මහතට හිටිය කෙනා නිසා…. දැන් ඉන්න වල් ඌරො, ඉත්තෑවො ඉස්සර කාලෙ සීයගේ වගාවට කරදර කරන්න ආවෙ නෑ.. උන් කැලේට වෙලා උන්ගෙ වැඩක් බලාගෙන හිටියා… ඒ නිසාම අපට උන්ගෙ මස්වල රස බලන්න ලැබුණෙත් නෑ.. දැන් කාලෙ වගේ… පාත්තිය අයිනෙ තිබුණ පොකුණෙ නිතරම කිතුල් කඳක්, ගස්වල කඳන් කීපයක් පදම් වෙන එකත් සිදු වෙනවා.  මානෙල් මල් කඩන්න පොකුණට නැඹුරු වෙලා වැටිලා වතුර පෙවුන දවස් මතක් වෙනකොට තවමත් ජීවත් වෙලා ඉන්න එක ගැනත් පුදුමයක් තිබෙනවා. ඒ පොකුණ කොනේ පන් ගස් හැදුන පන් විලක් තිබුණා. කාලෙන් කාලෙට ඒ පන් කොළ කපලා වේලලා, කුකුළු සායම් දාලා පාට කරපු පන්වලින් පැදුරු සහ පන් මලු වියන එකත් ආච්චිගේ විනෝදාංශයක්.

බොහොමයක් දෙනා නිදා ගත්තෙ පන් පැදුරු වල, සීයා නම් නිදා ගත්තෙ ලණු ඇඳේ.. ලණු ඇඳ උඩ දාපු පැදුර කියන්නෙ දැන් භාවිතා වන හැම මෙට්ටයක්ම පරදන දෙයක්. ඇඟේ හැඩයට වෙනස් වෙන ගතිය වගේම අංශක 360 න්ම වාතාශ්‍රය ලැබෙන, නිදා ගන්න අවස්ථාවෙත් ශරීරය සම්බාහනය වන අපූරු ක්‍රමයක්. මේ නිසාම මිනිසුන් නිරෝගීව උදේ අවදි වුනා කියන්න පුළුවන්. පන් මලු කියන්නේ ස්වභාවික ද්‍රව්‍ය වලින් සැකසූ මලු. මේවා කාලයක් පාවිච්චි වෙනවිට දිරන්න පටන් ගන්නවා ස්වභාවිකවම දිරන මේ මළු අවසන් වෙන්නේ වත්ත පහල කුණු ගොඩෙන්. නමුත් ඒවා පරිසරයට හානියක් නෑ.. පරිසරයෙන්ම ඉපදිලා පරිසරයෙන්ම අවසන් වෙනවා.

කුඹුරෙ වතුර බඳින කාලෙට අපට හරි ජොලි. ඒක තමයි අපේ පිහිණුම් තටාකෙ. දැන් වගේ කෘමිනාශක ගහන්නෙ නැති නිසා වතුර ඇත්තෙන්ම පිරිසිදුයි. අස්වැන්න නෙළුවට පස්සෙ කුඹුර තමයි අපේ පිට්ටනිය. කුඹුරේ ලොකු වලවල් හාරලා සුදු වැලි ගොඩ දාන්නෙ මේ කාලෙට. අඩි දෙක තුනක මඩ අයින් කළාට පස්සෙ මතු වෙන්නෙ සුදුම සුදු සුදු වැලි. ඒකට අපි හැමෝම උදවු වෙනවා. වැලි ගොඩ දාපු වලවල් වල වතුර පිරුණාම ඒකත් අපිටම තමයි. හැබැයි දැන් ළමයි වගේ ඒවයෙ පැනලා ගිලිලා මැරෙන්න නම් ගියේ නෑ අපි…

Image result for Sri Lankan village

වත්තේ හැම තැනම තිබුණ පළතුරු ගස් නම් අවුරුදු තිහක් ගිහිල්ලත් තවම ඒ වගේම තිබෙනවා. මැංගුස් ගහ ඉස්සර වගේම පළදාව දුන්නත්, ඒක මහ ගහක්… ඉස්සර අත්තෙන් අත්තට නැගපු අපි දැන් මැංගුස් කඩන්නේ රිටක උදවුවෙන්.. වත්තේ තිබුණ මහා ඩොංගා ගස් දෙක නම් ලී බවට පත් වුනා… අගෝස්තු මාසෙ ගෙඩි හැදෙන ඩොංගා ගහට පොලු ගහලා කහපාට ඩොංගා කඩාගෙන කන එක මේ ලියන වෙලාවෙත් කටට කෙළ උණනවා. ඩොංගා ඇට ගිලුනාම පස්සෙන්දා ඒවා අයින් කරගන්න සෑහෙන වෙහෙස මහන්සියක් දරන්නත් වෙනවා. ඒකට උදවු වෙන්නේ වත්තේ හැදෙන පැපොල් ගහේ ගෙඩි… ඒ කාලේ කොච්චර පැපොල් කෑවද කියනවා නම් දැන් පැපොල් කන එක එපා වෙලා තියෙන්නෙ.

පොල් වගේම කිතුල් ගසුත් වත්තෙ තැනින් තැන තිබුණා… මලක් පීදීගෙන එන කාලෙට ගමේ ඉන්න කෙනෙක් ඇවිත් ගහ හැර ගහනවා. හැර ගහනවා කියන්නෙ ගහට සවිමත් පොලු තබා බඳිමින් ඉහලට යන්නට මගක් පාදා ගන්න එක… ඒකෙ තේරුම අපට පැණි සහ හකුරු ලැබෙනවා කියන එක තමයි. මල් කපන එක කලාවක්, එයටම වෙන් වූ පිහිය අපි කාටවත් අල්ලන්න ලැබෙන්නෙ නෑ… ඇල්ලුවොත් වෙන්නේ ඇඟිල්ලක් දෙකක් කැපෙන එක විතරයි… ඒ තරම් මුවහත්, මල පීදෙන කාලෙට නැවුම් මුට්ටියක් ඇතුලත පුච්චලා සකසා ගන්නවා.. සමහර විට මුට්ටි දෙකක් තිබෙනවා. එකක් පැණි සෑදීමට අවශ්‍ය තෙලිදිය ගන්න. ඒකට සුවිශේෂී ගස් ජාතියක පොතු දමා තෙලිදිය පැසවීම නවත්වා ගන්නවා. අනෙක් මුට්ටිය එල්ලන්නේ රා වලට අවශ්‍ය තෙලිදිය ලබා ගන්න. ඒවා අපට අකැපයි.

ලොකු හට්ටියකට හැමදාම එකතු වෙන තෙලිදිය ලිපේ පැසෙන්නෙ ආච්චිගෙ අධීක්‍ෂණයෙන්. දිනක් දෙකක් එසේ පැසෙන තෙලිදිය පිටතට එන්නේ කිතුල් පැණි ලෙසින්. ඒ කිතුල් පැණි එකතු වෙන්නේ තවත් මුට්ටියකට, සමහර වෙලාවට පැණි තව තවත් හිඳවලා හකුරුත් හැදෙනවා.

Image result for කිතුල් පැණි හකුරු පදම වෙනස් වුනාම හැදෙන්නේ ලාකඩ වගේ ජාතියක්.. ඒවා ගුණසිරි බුල්ටෝ වගේ…අයිතිය අපට.. එයින් ගුලියක් කටේ දාගෙන දවස පුරාම උඩ තල්ලෙයි යට තල්ලෙයි අලවගෙන කෙල පෙරාගෙන කන එකත් අපේ විනෝදාංශයක්… සමහර වෙලාවට පැණි මුල් හැදෙනවා. පුවක් ගසක කොලපොතක් පිරිසිදු කරලා හොඳින් පැසක් හදලා එයට පැණි දාලා ලිපට උඩින් ඇති අගුවේ එල්ලනවා. කොළපොත තුලින් තව තවත් ජලය වාෂ්ප වෙලා පැණි මුල ඇතුලෙ හැදෙන්නෙ වැලි හකුරු… ඒ වැලි හකුරු කියන්නේ සීනි ස්ඵටික. ඒවා මාර රහයි… කර කර ගාලා හැපෙන්නෙ… පැණිමුල් එල්ලන්නෙ කුස්සියේ දුමේ. දුම කියන්නෙ ලිපට උඩින් ලී ආධාරයෙන් සැකසුන ගබඩාව, කොස් ඇට, ගන්දෙල්, වියැළුණු බත්, කරවල, උම්බලකඩ ආදී ආහාර වගේම යම් ප්‍රමාණයකට දර ගොඩකුත් එතැන එකතු වෙන්නෙ වැහි කාලයට භාවිතා කරන්න.  එතැන ගින්දර රස්නයට සියල්ලම හොඳින් වේලෙනවා. මේකත් ලිපෙන් හානි වන තාපය භාවිතා කරන එක ක්‍රමයක්.

Image result for පැණි මුල

වත්තෙ පැත්තක ඉඟුරු පාත්තියක් සහ කහ පාත්තියක්, ඒකට දාන්නෙ වී පොතු, පස බුරුල් වෙලා අල හොඳට බහින්න. හීං අරත්ත, ආඩතෝඩා, ඇත්තෝර, විසකුම්භ, වගේ බෙහෙත් ජාතිත් වත්තෙම පැත්තක තිබෙනවා. සීයගෙ ආදරණීයම වගාව තමයි බුලත් වැල්ටික. කවුරු ආවත් කඩන්න දෙන්නෙ නැතුව තමන්ම කඩලා දෙන්නේ, බුලත් වැල් වලට ලෙඩ බෝ වන නිසා. ඊට අමතරව ගම්මිරිස් වැල් කීපයක්, කරාබු ගහක් ආදිය වත්තේ කොතැනක හෝ තිබුණා. මේ නිසා ඇත්තෙන්ම ජීවන රටාව හරිම ස්වයංපෝෂිතයි. සියල්ලම තමන් විසින්ම සපයා ගනු ලැබුවා.

ගෙදර හැමෝම වැඩට උදව් වෙන නිසා හැම දෙනාම වෙහෙස මහන්සි වෙලා වැඩ කරන්න වෙනවා. දර අහුලන්න, පලා කඩන්න වගේම කුඹුරේ එළවලු පාත්තියේ වැඩ කරන්න හැමෝම යනවා. නාන ලිඳ සවස් තුන්සිය හැටපහ පුරාම උතුරලා යනවා.. ඒ අසල කණ්ඩියෙන් ඉපදිච්ච උල්පත්වලට තේ කොල තියලා පීලි හදන එක නාන්න ගියාම අපේ විනෝදාංශය. පණිට්ටුව ලිඳට ගහලා වතුර පණහක් නාන්නෙ සබන් ගාන්න… වතුර පණිට්ටු සීයක් කියන්නෙ සෑහෙන නෑමක්, ඒ වගේම ඇඳට හොඳ ව්‍යායාමයක්. මේ නිසා දැන් වගේ  තඩි බඩවල් කාටවත් තිබුණෙ නෑ..ජිම් නොගියත්, හොඳට කට්ස් දාපු ඇඟවල් කීපයක්ම ගමේ තිබුණා.. කාන්තාවන් වුනත් බොහොම නිරෝගීව සිටියෙ…

උණක් හැදුනාම සීයා තෙල් මතුරනවා. ඒ මන්තර වල වැඩිහරියක් තිබුණෙ බුදුගුණ. කහ ඩිංගක් උරච්චි කරලා සුදු හඳුන් පොඩ්ඩක් දාපු තෙල් හරිම සුවඳයි. තෙල් මතුරලා ඉවරවෙනකොට ලෙඩත් හොඳයි. ඉඟුරු කොත්තමල්ලි වෙනිවැල් ගැට තම්බපු වතුර වේල් දෙකක් බීවාම ඕනම ලෙඩක් නිට්ටාවට සුවයි.

හවසට අපි ඔක්කොම රේඩියෝව ලඟට කිට්ටු වෙන්නෙ මුවන් පැලැස්ස අහන්න… සමහර දවස්වලට හන්දියේ ගෙදරත් අහනවා.. පරණ අයට මතක ඇති. වේවැලක් නැති පාසැලක් කතාව තමයි ලමා අපට වැදගත්, ඒකෙ හිටපු ජිල්ජෝනා සහ වැන්දබෝනා ගෙ චරිත මතක හිටින ඒවා..හවස් වෙනකොට සීයා පැට්‍රල්මැක්ස් එකට භූමිතෙල් දාලා හුලං ගහනවා. ඒ හුලංපාරත් එක්ක මැද තිබෙන රෙදි මැන්ටල් එක රිදී පාටින් බබලනවා. වැඩිය දැඟලුවොත් ඒක කැඩෙනවා… ඒ නිසාම එතැන අපට තහනම්. සාලෙ ඒක එල්ලුවාම මුළු ගෙදරම එලියයි. අනෙත් කාමරවලට චිමිනි ලාම්පු.

ඒ ජීවිතය පහසුකම් අඩු වුනත් සරළයි. මුළු ජීවිතයම බද්ධ වෙලා තිබුණෙ පරිසරයත් එක්ක… උදෑසන අවදි වූ වෙලේ පටන් මිනිස්සු ජීවත් වුනේ පරිසරයත් එක්ක.. ඒ වගේම රෑට නින්දට යනකොට උදේ තිබුණ පරිසරය ඒ වගේම තිබෙනවා. පරිසරයට අළුතෙන් යමක් එකතු වුනේ නැහැ. හැම නිශ්පාදනයක්ම, හැම කාර්යයක්ම පරිසරයට අනුබද්ධයි. කුණු කඳු ගොඩගැහුනෙ නෑ…පරිසරය විනාශ වුනේ නෑ.. ගමේ වගේම නගරයෙත් ඒ සුන්දරත්වය තිබුණා.

මේ ජීවිතය සංකීර්ණ වෙලා වෙනස් වෙන්න පටන් ගත්තේ ගමට විදුලි බලය, දුරකථන පහසුකම් එකතු වීමත් එක්ක. ගමේ පාරවලට තාර දැමුනා… මෙච්චර කාලයක් පස් එක්ක හැපිපිච්ච කකුල් වලට සෙරෙප්පු වැටිලා පොළවත් එක්ක තිබුණ සම්බන්ධය නැති වුනා.. ඒත් එක්කම රූපවාහිනිය ගමට ආවම, ඉස්සර රෑට ඔක්කොම එකතු වෙලා පිල උඩ හෝ වෙනත් තැනක තිබුණ සතුටු සාමීචිය රූපවාහිනියේ නළු නිළියෝ කියන කරන දේ බලන් ඉන්න තැනට පත් වුනා. මිනිස්සු ටික ටික එකිනෙකාගෙන් ඈත් වෙන්නත් ඇති… අපටත් අළුත් වීරයෝ ඇති වුනා… නයිට් රයිඩර් වගේ බයිසිකලේ උඩින් පන්නන්න ගිහින් තරු පෙණුන වාර අනන්තයි.. පරිසරයට අනුබද්ධ නිශ්පාදන වෙනුවට ප්ලාස්ටික් බෑග් ආවා. ඒවා නොදිරන නිසාම පරිසරයේ එකතු වුනා.. අවුරුදු විස්සකට එහා තිබූ සමහර අසුරන ද්‍රව්‍ය දැන් පවා කුණුගොඩක් ඇවිස්සුවොත් හොයා ගන්න පුළුවන්.

අළුත් ජීවන රටාව පහසුයි… හැම දෙයක්ම අතට පයට. වාහන හැම තැනම.. එක බයිසිකලයක් හෝ නැති ගෙයක් හොයා ගන්නවට වඩා ලේසියි නොමල ගෙයකින් අබ ඇට මිටක් හොයා ගන්න එක.. ගම පුරාම ඇවිදපු කකුල්වලට විරාමයක් ලැබුණා වගේම ඇඟටත් විවිධාකාර රෝග ගොඩ වුනා.. ඉස්සර දියවැඩියාව, හෘද රෝග, පිළිකා නොදැකපු අපේ ශරීර, ඒවා නැතිනම් පුදුමයක් වන තත්ත්‍වයට පත් වෙලා. මිනිස්සු කම්මැලි වෙලා.. ගෙදර වත්තේ කොච්චර ඉඩ තිබුණත්, වෙලාව කොච්චර තිබුණත් හැම එළවලුවක්ම කඩෙන් ගේන්න, එකතු වෙන හැම කුණුගොඩක්ම නගර සභාවට දෙන්න පුරුදු වෙලා.. අච්චර ලස්සනට තිබුණ ජීවිතේ.. හිතාගන්න බැරි තරමට වෙනස් වෙලා…

දියුණුව හොඳයි… අපි ඉදිරියට යා යුතුමයි… ඒ දියුණුවත් එක්ක අපි බොහෝ දෙයින් පස්සට ගිහින්… අධ්‍යාත්මිකව, මානසිකව, ශාරීරිකව, චර්යාත්මකව අපි ඉන්නේ ඉස්සර මිනිස්සුන්ට වඩා බොහොම පිටුපසින්…තවමත් අපි ප්‍රමාද නෑ.. පොඩ්ඩක් හිතලා වෙනස් වෙන්නයි ඕන.. වෙනස් වීම අමාරුයි. අපි අපේ රටාවෙන් බැහැරට යනවා කියන්නෙ බොහොම අමාරු දෙයක්. නමුත් ඒ වෙනස දවසෙන් දවස හුරු කර ගත්තොත් තව වසර කිහිපයකින් හෝ අපි අළුත් වේවි.

දියුණු වෙවී ආපස්සට යමු…. ජීවිතය ලස්සන වේවි…..

 

Advertisements

බාලචන්‍ද්‍රන්ගේ මරණය තුළින් එළිවන පරමාදර්ශීය ඇල්කෙමියාගේ නිරුවත………..


ඇල්කෙමියා පොරවාගෙන සිටි සියළු සළු පිළි උනා දමා නිරුවත් වී තිබේ.. නැත නැත, ඇල්කෙමියාගේ එකම එක ප්‍රතිචාරයකින් ඔහු මෙතෙක් කල් මානුෂිකත්‍වයේ සළුවෙන් වසාගෙන සිටි මෘගභාවයේ යථාර්තය එළියට පැමිණ තිබේ.. ඇල්කෙමියා අප හිතාගෙන සිටි සංවේදී මානුෂික පුද්ගලයා නොවේ… ඇල්කෙමියාගේ නියම ස්වරූපය එළියට පැමිණ තිබේ…. හුරේ… ඇල්කෙමියා නිරුවත් වී ඇත……. මෙය බ්ලොග් අවකාශයේ ජනප්‍රිය ලොකු පොරවල් දෙතුන් දෙනෙකුට සුවිශාල මාතෘකාවක් වී ඇතිවාක් පමණක් නොව ඒ නිසා සිය හිට් සංඛ්‍යාවද වැඩි කරගැනීමේ මඟක් ද පාදා ගෙන ඇත… සංතෝෂය… අප්‍රමාණ සංතෝෂය..

පින්තූරය ගත්තෙ කතන්දරකාරයාගේ මානුෂීය වෙබ් අඩවියෙන්

පින්තූරය ගත්තෙ කතන්දරකාරයාගේ මානුෂීය වෙබ් අඩවියෙන්

සිදු වූයේ කුමක්ද ? බොහෝ දෙනා නොදන්නවා විය හැකිය… අවම වශයෙන් මා කළ ප්‍රතිචාරය නිසා මට පහර ගසන බව වැටහෙන්නට මටද දින කිහිපයක් ගත වූ කල්හි, අන් අය ගැන කවර කතාද ? මාද එය දැනගත්තේ කතන්දරකාරයා දැමූ මේ ලිපියෙහි වූ කමෙන්ටුවක් ඇස ගැටුන කල ය… පහර ගැසුවත්  කෙළින්ම නම කියා පහර ගසන්නට තරම් අපේ බ්ලොග් කරුවන්  බියගුළුය… මා  මේ වනතෙක් කිසිම බ්ලොගයක් හෝ බ්ලොග් කරුවෙකු මේ බ්ලොග් අඩවිය තුළින් විවේචනය කර හෝ ප්‍රචලිත කර නැත. එය මගේ ප්‍රතිපත්තියක් නොවීය.. මේ ලිපිය මා ලිවීමට අදහස් නොකළ ලිපියක් වුවත්, ගසන්නට ගසන්නට ඔළුව නවාගෙන සිටීම කවරදාකවත් මගේ පුරුද්දක් නොවූ නිසා ඔබ කැමති ආකාරයකට තේරුම් ගැනීමට මා කැමති දේ මෙසේ ලියා තබමි.

ලාංකීය බ්ලොග් අවකාශය ප්‍රතිපත්ති, සාරධර්ම, සහ අපක්‍ෂපාතී විනිශ්චයන්ගෙන් තොර කලාපයකි. ලංකාවේ සමාජයේම තවත් එක් පැතිකඩක් වන බ්ලොග් අවකාශය බොහෝ විට පෞද්ගලික හිතවත්කම් මත ජනප්‍රියතාවය මනිනු ලබන සිදුවීමක් පමණි. ලියැවෙන බ්ලොග් වල ගුණාත්මක වටිනාකමකට අවම ලංසුවක් දෙන ලාංකීය බ්ලොග් අවකාශය බොහෝ විට සරළ වින්දනය ලබා දෙන බ්ලොග් අඩවි ජනප්‍රිය වන ස්ථානයකි. ලාංකීය බ්ලොග් අවකාශයේ ප්‍රධාන අංශ කිහිපයකි.

  1. සිය ජීවිත කතන්දර සහ සමීපතයින්ගේ කතන්දර ඉදිරිපත් කෙරෙන බ්ලොග් අඩවි.
  2. පාසැල් ජීවිතය නැවත නැවත ආවර්ජනය කෙරෙන අඩවි.
  3. කවි – කතා ලියැවෙන නිර්මාණාත්මක අඩවි.
  4. දේශපාලනය – සමාජයීය තොරතුරු ලියැවෙන බ්ලොග් අඩවි.
  5. තාක්‍ෂණික තොරතුරු ගෙන එන බ්ලොග්
  6. පර්යේෂණාත්මකව සහ විචාරාත්මකව ලියැවෙන බ්ලොග්.
  7. කුණුහරුප බ්ලොග්…

මේ මොන බ්ලොග් අඩවියේ බ්ලොග් එකක් පළ වුවත්, එයට ලැබෙන හිට් සහ කමෙන්ට් සංඛ්‍යාවෙන් 95% ක් තීරණය වන්නෙ ලිපියේ ගුණාත්මකභාවය නිසා නොවෙයි. ලේඛකයාගේ පෞද්ගලික දැන හැඳුනුම් කම් මත, බොහෝ දෙනා සයිබර් අවකාශයේ තවත් එක චරිතයක් පමණක් වුවත්, බ්ලොග් සහ ෆේස්බුක්, මාර්ගයෙන් දැන හඳුනාගෙන, මිතුරුදම් ඇති කරගෙන තම තමන් “කල්ලියකට” එකතු වෙනවා. අන්න ඒ කල්ලියේ ප්‍රමාණාත්මක භාවය අනුව කමෙන්ට් සහ හිට් ලැබෙනවා. මෙය මේ පසුගිය වසර තුනක කාළයකදී බ්ලොග් අවකාශයේ දුටු සත්‍යයක්. මේ නිසාම නවක බ්ලොග් කරුවන්ට සිය බ්ලොගය ප්‍රචලිත කරගැනීමට “මේ පැත්තෙනුත් ඇවිත් යන්න” කියන සිඟමන් යැදීමට සිදුවී තිබෙනවා. අවාසනාවන්තයි – නමුත් ඇත්ත මෙයයි.

බ්ලොග් අවකාශයේ ලියැවෙන බ්ලොග් වර්ගීකරණය කරන්නෙත් අපමයි. දේශපාලන ලිපියක් ලියැවුන සැණින් සමහර බ්ලොග් දේශපාලන ගොන්නට වැටෙන්නෙත්, සංවේදී ලිපියක් ලියැවුන බ්ලොග් එකක් මානුෂීය – සංවේදී ගණයට වැටෙන්නෙත් ඒ නිසයි. මේ අන්තර්ජාලයේ පුද්ගල අනන්‍යතාවය කියන දේ විහිළුවක් වුනත්, ලියැවෙන බ්ලොග් අනුසාරයෙන් බ්ලොග් ලියන්නා පිළිබඳ චිත්තරූප මවාගෙන ඒ පුද්ගලයා මෙන්න මේ වගේ චරිතයක්ය කියා හංවඩු ගහන්නෙත්  අපිමයි. මේ නිසාම බ්ලොග් ලිපිවල අන්තර්ගතයට වඩා ඒ බ්ලොගයේ ලේඛකයාවෙත ආකර්ෂණය වීමක් සිදු වෙනවා. විශේෂයෙන්ම ලාංකීය බ්ලොග් තලය තුළ. මේ නිසා පසුව බ්ලොග් අඩවියේ පෞරුෂත්‍වය ලේඛකයාගේ පෞරුෂත්‍වය බවට පත් වෙනවා. මේ නිසාමයි සමහර බ්ලොග් කරුවන් සාමාන්‍ය ජීවිතයේදී දුටුවිට මේ ඔහුමද/ඇයමද ? කියා විශ්වාස කරන්න අපහසු වෙන්නෙ… වැරදි වුනත් මේ වර්ග කිරීම කරගෙන ඉන්නෙ අපිමයි. නමුත් මේ චරිත සියල්ලම අපි බ්ලොග් හරහා දකින චරිතද ?

මේ බ්ලොග් වර්ග ඇල්කෙමියාගේ දිනපොත අයත් වන්නේ පර්යේෂණාත්මකව සහ විචාරාත්මක බ්ලොග් කාණ්ඩයට බව මගේ හැඟීමයි. මුලින් මුලින් දිනපොතෙහි එදිනෙදා රසායනාගාරයේහෝ ජීවිතයේ  සිදුවන දෑ ලියැවුනත්, එය මටම නීරස වූ නිසා කෙමෙන් කෙමෙන් පර්යේෂණාත්මක පැත්තට බර වුනා. ඒ මගේ ජීවිතයම පර්යේෂණ හා බැඳුන නිසා. දැන් බොහෝවිට ඇල්කෙමියාගේ දිනපොතෙහි ලියැවෙන්නෙ ඔබට කිසියම් දැනුමක් ලබාදීම අරමුණු කරගත් ලිපි. මේ ලිපි සමහර වෙලාවට කර්කෂයි. තවත් සමහර වෙලාවට සංවේදීයි. තවත් සමහර වෙලාවට මේ ලෝකෙ රහක් නෑ… නමුත්, ඒ මොනවා වුනත් ඇල්කෙමියාගේ දිනපොත බැලූ ඔබ එය කියවනවා. සමහර වෙලාවට නම් ඔබ කෙළින්ම කියනවා මෙය වැදගැම්මකට නැති ලිපියක් බව. නමුත් ඒ එහෙමත්ම කෙනෙක්.

මා ලිපි ලියන්නෙ ඔබ සතුටු කරන්න නොවෙයි. මා එකතු කර ගත් හො අන්තර්ජාලයෙන් උකහා ගත් දැනුම ඔබට ලබා දීමට, ඉඳහිට දේශපාලනික ලිපියක් හෝ වෙනයමක් ලියැවෙන්නෙ ඒකාකාරීබව මඟහරවා ගන්න. මම ලිපි ලියන්නෙ හිට් ගන්නවත් කොමෙන්ට් ගන්නවත් නෙවෙයි.. එහෙම ලියනවා නම් ලියන්න ඕනතරම් ලිපි තිබෙනවා. ඒත් මම ඒවා ලියන්නෙ නෑ.. මටත් ලස්සන පොඩි කාළයක් තිබුණා – දඟකාර පාසැල් සමයක් තිබුණා.. මම ඒවා ලියන්නෙ නෑ… මට ඊට වඩා වැදගත් දේ තිබෙනවා ලියන්න..  මට බ්ලොග්වලට ගිහින් කමෙන්ට් දාන්න තරම් වෙලාවක් නෑ.. අළුත් බ්ලොග් හොයාගෙන ගිහින් කියවන්න වෙලාවක් නෑ. මම ඒ නිසාම කියවන්නෙ අතට හසුවන ෆේස් බුක් එකේ ඇති- බ්ලොග් කිහිපයක් විතරයි. ඒ නිසාම මට බ්ලොගය හරහා මිතුරන් ඇතිකරගන්නවත්, ෆේස් බුක් එක හරහා මිතුරන් ඇතිකරගන්නවත් අවශ්‍යතාවයක් නෑ.. ඒ ඇති කරගත්තත් මිතුරුකම් පවත්වන්න වෙලාවක් නෑ…. මම සැබෑ ජීවිතයෙ හමු වෙලා තියෙන්නෙ  බ්ලොග් කරුවන් දෙදෙනෙකු විතරයි. ඒ අරුණි අක්කා සහ මහවෙදනා. වැප් නිශාන්ත එක්ක දෙවතාවක් දුරකථනයෙන් කතා කරලා තිබෙනවා. ඒ මගේ බ්ලොග් ලෝකයේ සයිබර් නොවන සම්බන්ධතාවයන්. ඒ විතරක් නොවෙයි මගේ බ්ලොග් එක ලියන්නවත් වෙලාවක් නෑ… ඒ නිසාම බ්ලොග් අඩවිය යාවත්කාලීන වෙන්නෙ ඉඳහිට. ගිය සතියෙ මගේ බ්ලොග් අඩවිය දිනපතා යාවත්කාලීන වුනේ මට තරමක් විවේකීව තිබුණ නිසා මෙන්ම Blog Awards Carnival නම් තරඟාවලියකට ඇතුලත්ව තිබූ නිසා. අදින් පසුව සතියක්ම රසායන විද්‍යා සම්මන්ත්‍රණ මාලාවකට සහභාගි වෙන්නට ඇති නිසා යාවත්කාලීන වන එකක් නැහැ. ඉතින් මේ සීමිත කාළයේ ඇල්කෙමියාගේ දිනපොත වටා බ්ලොග් කියවන්නන් 50 ක් පමණ එකතු වුනා. ලිපියක් දැමූ දවසක 200-300 අතර කියවූවත් එය බ්ලොග් ලෝකයේ මහ ලොකු දෙයක් නෙවෙයි. මට ඒක ප්‍රශ්නයකුත් නොවෙයි.

දැන් අපි ප්‍රධාන ප්‍රශ්නයට බහිමු…

යුධ සමයේත් ප්‍රධාන මාතෘකාවක් ව තිබූ ප්‍රභාකරන්ගේ බාලම පුතු බාලචන්‍ද්‍රන්ගේ මරණය නැවත වතාවක් කරළියට පැමිණ තිබෙනවා. මෙය පැමිණ තිබෙන්නේ ජිනීවා හි මානව හිමිකම් සැසිවාරයට සමගාමී වීම අපූරු සිද්ධියක්. මෙතෙක් කල් සැඟව තිබූ ඡායාරූප කිහිපයක් හදිසියේම කරලියට පැමිණ තිබෙනවා පමණක් නොවෙයි ඔහු මරාදැමීම පිළිබඳවත් ඇසින් දුටුවාසේ කතා ලියැවෙනවා. මේ පිළිබඳ මාරයාගේ හෝරාව බ්ලොග් අඩවියේ ඔක්කෝම හරි….. අපි වැරදියි යන මාතෘකාව යටතේ ඔහුගේ අදහස් ලියැවී තිබුණා. බ්ලොග් අඩවියක් තුළ ලියැවිය හැකි/යුතු දෑ පිළිබඳ කාටවත් අභියෝග කළ නොහැකියි. ඒ තමන්ගේ අඩවියෙහි අයිතිය තමන්ට ඇති නිසා. මේ ලිපියෙහි අන්තර්ගතය පිළිබඳව ශ්‍රී ලාංකීය බ්ලොග් අවකාශය මත දෙකක පිහිටනවා. ඒ කියන්නෙ දෙකට බෙදිලා. සුළු පිරිසක් එය සාධාරණීකරණය කරන අතර විශාල පිරිසක් එම මරණය හෙළාදැක තිබෙනවා. මරණය සිදු වූයේ කෙසේදැයි මේ බ්ලොග් අවකාශයේ කිසිම කෙනෙකු 100% ක් නිවැරදිව නොදැන සිටියත්, තමා සියල්ල දත් බව සිතමින් එහි සම්පූර්ණ වරද ත්‍රිවිධ හමුදාව වෙත පවරන්නෙ බොහොම පහසුවෙන්.

මෙහිදී මා පළ කළ අදහස වූයේ

කියන්න වදන් නෑ… සහතික ඇත්ත….
වඳ පීදිච්ච කෙහෙල් ගහක් ගලවනකොට වටේ ඉන්න මොටෙයියොත් ගලවන්නෙ ඒවා ලොකු වුනත් හැදෙන ගස් වඳ පීදෙන නිසා….
මම දන්නෙ එච්චරයි.”

එයින් මම අදහස් කළේ තීරණ ගත් කවුරුන් හෝ ඒ අවස්ථාවේ ගත යුතු සුදුසුම තීරණය අරගෙන ඇති බවයි. එයට පිළිතුරු සපයන මාතලන් : කනගාටුයි අල්කෙමියා. ඔබ ලාංකික දරුවන්ට ආදරය කරන්නේ හදවතින්ද.. නැතිනම් ජන්ප්‍රියතාවය සඳහාද…? මේ ප්‍රශ්ණය නැගුවා කියා ඔබ මා හා අමනාප නොවනු ඇතයි සිතමි.

මට ඒක ප්‍රශ්නයක් වුනේ නැහැ මම ඊට පිළිතුරු දැක්වූයේ

කණගාටු වෙන්න එපා මාතලන්…
මටත් මේ පින්තූරය දැක්කම දුක හිතුනා.. මම මිනිහෙක් තියා සතෙක්වත් මරණවට කැමති මිනිහෙක් නෙවෙයි…
නමුත්, මෙහෙම කියන අපි කී දෙනෙක් දුමින්ද මැරෙයි කියලා බලං හිටියද ? ප්‍රේමදාස මැරුණාම රතිඥ්ඥ පත්තු කළාද ? ප්‍රභාකරන් මලා කිවුවම කිරිබත් ඉව්වද ?
මේ රටවල කරන්නෙ සතෙක් මැරෙන්න යනව නං ඌට ඉන්ජෙක්ෂන් එකක් දීලා ඌට තවත් දුක් විඳින එකෙන් මුදවනවා.
හොඳයි මාතලන්ම හිතලා බලන්න, මාරයා කියපු දේවල වැරැද්දක් තියෙනවද කියලා…
ඔසාමාගෙ මිනිය පුච්චන්නෙ නැතුව මුහුදෙ ගිල්ලුවෙ ඒකා වීරයෙක් කරයි කියන සැකයට. මෙතනත් ඊට වඩා වෙනසක් දකින්නෙ නෑ… ආයුධ පෙන්නන්න ගිහින් මාංචු පිටින් මැරෙන පාතාලයොත් ඉන්නවා… සමහර දේවල් තියෙනවට වඩා නැති තරමට හොඳයි…
මම හිතන්නෙත් ඒ විදියට… මානුෂිකත්‍වය එක දෙයක්, ප්‍රායෝගිකත්‍වය තව දෙයක්… ලටපවා ගන්න එපා….

ඊට කිහිප දෙනෙකු ප්‍රතිචාර දක්වලා තිබුණා. නැවත මාතලන් කිවුවෙ “දුමින්ද එවෙලෙම වෙඩි හුවමාරුවෙන් මැරුණා නම් සතුටු වනවා මිසක්. ඔහුව මැරුවොත් මම සතුටු වෙන්නේ නෑ. ප්‍රේමදාස මැරුණාම මට ඇති වුනේ දුකක්. අද ඒක එදා කිරිබත් කාපු කාටත් දැනෙනවා ඇති. ඔහි සිටියානම් මේ රට ආර්ථික අතින් ඉහලටම ගමන් කරණවා. ප්‍රභා මැරුණම සතුටු උනාට. ඒ සතුටු වුනේ ප්‍රභාකරන මරා දැමීම ගැන නොවේ. තස්තවාදය අවසානය සනිටුහන් කල නිසා. මා ප්‍රභා මරා දැමු ආකාරයත් කිසි සේත් අනුමත කරන්නේ නෑ. මතක තබා ගන්න එළාරගේ සොහොනටත් ගරු කළ මිනිසුන් අපි. මට ඒ ඡායාරූප දෙස බලා සතුටු වන්නට නම් කිසිසේත්ම බෑ. ඇතිවන්නේ කනගාටුවක් හා කළකිරීමක් පමණයි. එසේ නොවන්නේ නම් ප්‍රභා අහා අප අතර ඇති වෙනස කුමක්ද…?

මෙතැනදී මම සතුටු වන බවක් කිසිම තැනක පවසා සිටියෙ නැහැ. ඒ වගේම මම මාතලන්ට ගරු කරනවා කෙළින්ම සාධාරණව මනුස්සයෙක් වගේ ප්‍රශ්නය කතා කිරීම ගැන. වහෙන් ඔරෝ එන්නෙ නැතුව කෙළින්ම ගේමට බැස්ස එක ගැන. එහෙම එන්න මිත්‍රයා. කිසිම තරහක් නෑ..

මම කිවුවෙ එතැන තිබූ ප්‍රායෝගිකත්‍වය. මම පෙරදිත් කිවූ පරිදි මම පර්යේෂණයන්ට සහ දත්ත – විශ්ලේෂණාත්මක තීරණ මත තීරණ ගන්න පුද්ගලයෙක්. මේ දැමු ප්‍රතිචාරය මම හැඟීම් බරව ලියූවක් නොවෙයි. මම ඒ ලියූ ප්‍රතිචාරය පිළිබඳ 100% ක වගකීම භාර ගන්නවා.  ඒ අතර නැඟුන ප්‍රධාන පැණයක් තමයි විජේවීරගෙ පවුල ආරක්‍ෂා කළ ආණ්ඩුව – කරුණා අම්මාන්ට ඇමති පදවියක් දුන් ආණ්ඩුව – කේ පීට අභය දානය දුන් ආණ්ඩුව බාලචන්‍ද්‍රන් මරා දැමුවෙ ඇයිද කියන ප්‍රශ්නය.

  1.  බාලචන්‍ද්‍රන් මරා දැමුවෙ ආණ්ඩුවද කොටිද යන දේ සහතිකව දන්නෙ කවුද ? මාතලන් දන්නවද ? කතන්දරකාරයා දන්නවද ? රයිගම් මණ්ඩිය ලියන පුද්ගලයා දන්නවද ?  කාටද කියන්න පුළුවන් 100% ක් සහතික ඇතුව බාලචන්‍ද්‍රන් මරා දැමුවෙ කවුද කියලා ? (මම කාටවත් කඩේ යනවා නෙවෙයි… මම ලියන්නෙ සාධාරණ සැකය මත) තවත් සැකයක් නම්, යුධ හමුදාවන්ගෙන් රැකවරණය ලැබූ බාලචන්‍ද්‍රන් මියගියේ අවසාන යුද්ධයේදී  කොටින්ගෙ වෙඩි පහරක් නිසා නොවන්න බැරිද ?
  2. විජේවීරගෙ පවුල මරා දැම්මෙ නැත්තෙ ඇයි ? හේතුවක් නොතිබුණ නිසා… විජේවීරගෙ පවුල ආණ්ඩුවට තර්ජනයක් නොවෙයි. පැවැත්මට තර්ජනයක් නොවෙයි. ඔවුන් ඇමට දාගෙන නැවතත් අරගලයක් පටන් ගන්න ජේ වී පී එකටවත් වෙනත් සිංහල සංවිධානයකටවත් කොන්දක් නැති බව ආණ්ඩුව දැනගෙන හිටි නිසා. හැරත් විජේවීර යටත් වුනේ යුධමය වාතාවරණයක් මත නොවන නිසා. විජේවීර යටත් වුනේ යුධබිමක නම්, විජේවීරගෙ පවුලටත් අයත් වෙන්නෙ ඔය ඉරණමම තමයි. හොඳයි නෑ කියන්න පුළුවන් කෙනෙක් ඉන්නවද ?
  3. කරුණා අම්මාන් පිල්ලෙයාන් ආණ්ඩුවේ උසස් තනතුරු දරන්නෙ ඇයි ? කරුණා සහ පිල්ලෙයාන් කියන්නෙ ආණ්ඩුවට සම්පත් (assets) ඔවුන්ගෙන් ලබා ගත් තොරතුරු මත ආණ්ඩුව සිය යුධ යාන්ත්‍රණය මෙහෙයවූවා. ජයග්‍රහණ අත්පත් කරගත්තා. කේ පී කියන්නෙ කොටි සංවිධානයේ ආර්ථික කේන්‍ද්‍රයේ මහ මොළය, දේශපාලනික උපක්‍රමශීලීත්‍වය අතින් ඉහළම හිණිපෙත්තෙ හිටපු ආණ්ඩුවට ඒ වගේ සම්පතක් කොතැනකවත් නැහැ.. බාලචන්‍ද්‍රන් සම්පතක්ද ? නැහැ. වගකීමක් (liability)
  4. බාලචන්‍ද්‍රන් ජීවතුන් අතර තබා ගත්තා නම් – ඔහු ජීවත් කිරීමේ වගකීම කිසිවෙකු හෝ දැරිය යුතු වෙනවා. කේ පී – කරුණා වගේ නොවෙයි ඔහු – කුඩා දරුවෙක්. පාසැල් යවන්න වෙනවා, මවුපිය සෙනෙහස ලබා දෙන්නට වෙනවා. ඔහු උසස් ගණයේ ඉලක්කයක්  (High profile target) ජනාධිපති තුමාගෙ දරුවන් මෙන්ම ආරක්‍ෂාවක් රැකබලාගැනීමක් කරන්නට වෙනවා. විශාල වගකීමක්, වැරදෙන්නට ඉඩ ඇති තැන් බොහෝයි.
  5. බාලචන්‍ද්‍රන් කියන්නෙ ප්‍රභාකරන් පරපුරේ අන්තිම පුරුක – ඊලාම් අරගලයේ මීලඟ බලාපොරොත්තුව – ප්‍රභාකරන්ගෙ ලේ බිංදුවක් ගෑවුන කිසිම කෙනෙකු නැතිව (සහෝදර සහෝදරියන් සිටියත්- ඔවුන් ක්‍රියාකාරී නැහැ) ඊලාම් අරගලය ඩයස්පෝරාව විසින් මෙතෙක් දුර අරගෙන යන අවස්ථාවේ, බාලචන්‍ද්‍රන්ගේ පැවැත්ම සියල්ල අවුල් කරන බව තීරණ ගන්නවුන් දැනගෙන සිටියා වන්නට පුළුවන්. පිටතින් බලන අපට ඒ බව තේරෙනවා නම් – ඇතුලත සිටින, දේශපාලනයෙන් තෙම්පරාදු වුන අයගේ තීරණ මීට වඩා බොහෝ ලෙසින් තීරණාත්මක වන්නට පුළුවන්. මේ නිසාම එක වෙඩි උණ්ඩයකින් ප්‍රශ්න බොහොමයකට විසඳුමක් ලබා දුන්නා වෙන්නට පුළුවන්.
  6. බාලචන්‍ද්‍රන්ගෙ අයියා – චාල්ස් ඇන්තනිත් බාලචන්‍ද්‍රන් වගේම හුරුබුහුටි කොල්ලකුව හිටියා කාටත් මතක ඇති. නමුත් අයියා කොටි සංවිධානයේ දෙවැනියා වී අවසන් සටනේදී මිය ගිය බව කාටත් අමතක වන්නටත් ඇති. නමුත් – අයියා ගිය මඟම මල්ලී යා දැයි කාට හෝ සංවේදී මනුස්සයෙකුට හැඟීමක් ඇතිවන්නට පුළුවන්. හිට්ලර් ගැනත් කවුදෝ ෆේස් බුක් එකේ ඔය වගේ කතාවක් ලියා තිබුණා. තමන්ගෙ පවුලම  සතුරන් අතින් තමන්ගෙම දෑස් ඉදිරිපිට මැරෙද්දී, ඒ හැඟීම් කාටද ජීවිතේ තියෙන තාක් කල් ඉවත් කරගන්න පුළුවන් ? මේ මානුෂිකත්‍වය ගැන කතා කරන මහත්වරුන්ට පලිගැනීම කියන චේතනාව හදවතේ කොතැනකවත් නැද්ද ? ඔබ බාලචන්‍ද්‍රන්ගෙ මනසට ඇතුළු වී බලන්න.
  7. බාලචන්‍ද්‍රන් ජීවත්ව සිටියා නම්, ඔහුට අයිතිවාසිකම් කියන්න ඉදිරිපත් වන්නෙ ප්‍රභාකරන්ගෙ සහෝදර සහෝදරියන් පමණක් නොවෙයි. ජයලලිතා – රුද්‍රකුමාරන් පමණක් නොවෙයි ඇඩෙලා බාලසිංහම් වුනත් අයිතිය කියාගෙන එන්න පුළුවන්. නවි පිල්ලෙත් ඇවිත් දරුකමට හදාගන්න ඉල්ලන්න බැරි නෑ… මෙය ආණ්ඩුවට ප්‍රශ්නයක්. පිළියම – මරා දැමීම වෙන්න පුළුවන්.

මේ ඔබ නොසිතන – මා දකින පිළිතුරු කිහිපයක්. මා අමානුෂික වන්නට පුළුවන්, නමුත් බාලචන්‍ද්‍රන් අපේ අතින් මරණයට පත් වූවා නම් මේ පිළිබඳ තීරණය ගත් කිසිවෙකු ඒ අවස්ථාවේ ගනු ලැබූ වඩාත්ම ප්‍රායෝගිකම තීරණය හැටියට මා එය දකිනවා. කොටි සංවිධානය විසින් ඔහුව මරණයට පත් කර ඡායාරූප ගනු ලැබුවා නම්, ඔවුන් ද ඒ අවස්ථාවේ කල හැකිව තිබූ අනාගත ආයෝජනයක් කර තිබෙනවා.

මානව සංහතිය මෙලොව රජකළ කාළයේ කිසිම අවස්ථාවක පන්සිල් පද පහ රැකගෙන දිනපු යුද්ධයක් නැහැ. එහෙම එකක් තියෙනවා නම් ඔය මානුෂිකත්‍වය ගැන කතා කරන මහත්වරු මට කියන්න. ලොව සිදුවන සෑම යුද්ධයකම මානව හිමිකම් කඩ වෙනවා. නමුත් යුද්ධ වලට සහභාගි වන හැම පාර්ශවයම ශිෂ්ණය දෙපරංදය අස්සෙ ගහගෙන වෘෂණ කෝෂ වලින් රමණය කරන්න යන නිසා (අදාල වචන තමන් දන්න කුණුහරුප වලින් ආදේශ කරගන්න) තමන් පිරිසිදු බව ලොවට හඬගා පවසනවා. ලංකාවට මානව හිමිකම් චෝදනා නගන ඇමරිකාව විසින් ඩ්‍රෝන් ප්‍රහාර වලින් සහ කෙළින්ම වෙඩි තබා කරන ඝාතන වලින් සිදු කරන මානව හිමිකම් කඩ කිරීම් ගැන කතා කරන්න නවි පිල්ලෙට කොන්දක් නෑ.. බන්කි මූන්ට කොන්දක් නෑ.. නමුත් පුංචි රටක් වන ලංකාවට තලන්න පෙලන්න හැමෝම සූදානම්, ඒකට සාක්‍ෂි දෙන්න ඕනතරම් කට්ටිය. හරියටම ලංකාවෙ නඩු අහනවා වගේ.

දිග වැඩියි.. ඒත් ලියනවා. බලන එවුන් බලයිනෙ….

දැන් ප්‍රශ්න ගොඩක් පැණ නගිනවා….

  1. ඇල්කෙමියා මේ ප්‍රහාර නිසා බ්ලොග් ලිවිල්ල නතර කරයිද ? – නැහැ මහත්වරුනේ…. බල්ලෙක් දෙන්නෙක් බිරුවට කන්දක් පහත් වෙන්නෙ නෑ… ඇල්කෙමියා කවදත් කියන්න ඕන දේ කිවුවා. යුද්ධය දිනූ මහින්ද – ෆොන්සේකා – ගෝඨා- බැසිල් සහ ලලිත් වීරතුංග මහත්වරුන් අගය කළා වගේම විවේචනය කරන්න අවශ්‍ය වුන අවස්ථාවලදී විවේචනය කරන්නත් ඇල්කෙමියට කොන්දක් තිබුණා. කොළඹ ලස්සන කරන ගෝඨාභයගෙ චින්තනය අගය කරන ඇල්කෙමියා ඔහුටම රටේ වන අපරාධ මර්ධනය කරගන්න බැරි එක ගැන තිබෙන්නෙ දුකක් – කළකිරීමක්. ඒ ගැන කතා කරන්න ඇල්කෙමියට බැඳීම් නැහැ. උඹලා මට ගැහුවයි කියලා මගේ බ්ලොග් ලිවිල්ල නතර වෙන්නෙ නැහැ.
  2. සංවේදී කට්ටිය ඇල්කෙමියගෙ දිනපොත කියවන එකක් නැද්ද ? මට පුකයෑ (කතන්දර කාරයා පුක යන වචනය කුණුහබ්බයක් නොවන බව පේටන්ට් බලපත්‍රයක් මගින් තහවුරු කරගෙන ඇති නිසා මා එය භාවිතා කරමි.) මම ලියන්නේ මගේ ආසාවට. මට මීට අවුරුදු 3 කට ඉස්සර නොහිටි පාඨකයො සංඛ්‍යාවක් මේ බ්ලොගය හරහා ලැබුණ බව ඇත්ත. ඒත් මම ඒ එකෙක්ගෙන්වත් හම්බකරන් කන්නෙ නැති බවත් ඇත්ත. ඉතිං මට උන් ආවත් නාවත් ප්‍රශ්නයක් නෑ… එන එවුන් බලාවි – නොඑන එවුන් නොබලාවි.
  3. ඇල්කෙමියා කොන් වේවිද ? ඇල්කෙමියා කොන් වෙන්න මිතුරු සමාගමක හිටියෙ නෑ… හිටියත් බොහොම සීමිත පිරිසක් තමයි හඳුනගෙන හිටියෙ… ඇල්කෙමියා මාරයාගෙ හෝරාවෙ ලියපු එක ප්‍රතිචාරයකට ඇල්කෙමියා කොන් කරන මිතුරු පිරිසක් ඉන්නවා නම්, උන් ඉන්නවට වඩා නැති එක ගැන ඇල්කෙමියාට සතුටුයි.
  4. මාරයා ලියූ ලිපියකට ඇල්කෙමියට ගහන්නෙ ඇයි ? ඵල ඇති රුකටයි ගල් වදින්නෙ… මාරයට ගැහුවට වැඩක් නෑ… ගතියක් නෑ…. මාරයා ඕකට උත්තර බඳින්න එන්නෙත් නෑ…. ඊට හොඳයි වඳුරන්ට අවකලනය කියලා දෙන එක…. නමුත්, ඇල්කෙමියා කියන්නෙ මානව හිතවාදියෙක් කියලා හැමෝටම ඒත්තු ගන්වගෙන හිටපු කෙනෙක්… ගැහුවාම Impact එක වැඩියි… ලැබෙන හිට් ප්‍රමාණය වැඩියි. දැනෙන සතුට වැඩියි. අපි ඇල්කෙමියටත් ගහපු පොරවල් කියලා අභිමානයක් එනවා. මාරයා කියන්නෙ නිකංම නිකං සිකුරිටි කාරයෙක්, ඇල්කෙමියා කියන්නෙ මහලොකුවට පීඑච් ඩී එකක් තියෙනවා කියලා කියාගනිපු පොරක්. වෙනස ඒකයි.

මේ මම පුද්ගලිකව කිසියම් බ්ලොග් කරුවක් හෝ පිරිසක් විවේචනය කර – අභියෝග කර ලියන එකම සටහන. මට සීමා බැඳීම් නැහැ. බුවාගෙ සටහනට ප්‍රතිචාර ලියන මම ම අන්වර් මනතුංගගෙ බ්ලොග් අඩවියටත් ප්‍රතිචාර දමනවා. ඒක මට ප්‍රශ්නයක් නෙවෙයි. නුඹලා කැමති නම් මගේ ලිපි බලපල්ලා… අකැමැති නම් නෑවිත් හිටපල්ලා… මට ලියන්න අවශ්‍ය දේවල් මම ලියනවා. මම පරමාදර්ශී පුද්ගලයෙක් කියා කොතැනකවත් ලියා නැහැ. මම කැමති සුසමාදර්ශීය වෙනසක් (Paradigm shift) කරන්න මිසක් කවදාවත් පරමාදර්ශීය සමාජයක් බිහි කරන්න නෙවෙයි. බුදුන් වහන්සෙට පරමාදර්ශීය සමාජයක් බිහි කරන්න බැරි වුන එකේ ඇල්කෙමියා වගේ පඟර නැටටෙක් මොනවා කරන්නද ? එල්ලුම් ගසට නියම වෙච්ච පුද්ගලයින් මරා දැමීම ගැන මගේ එකඟත්‍වය තිබෙනවා වගේම ආයුධ පෙන්නන්න ගිහින් මාංචු පිටින් මිය යන “පාතාලේ අපරාධ කරුවන්” (අහිංසකයින් නොවේ) ගැන මගේ අනුකම්පාවක් නැහැ. ඒ – ලංකාවෙ පුනරුත්ථාපනය කියන දේ විහිළුවක් නිසා. පොඩි හොරකමකට හිර ගෙදරට යන මිනිහා ඉන් එළියට එන්නෙ ඊට වඩා පරිපූර්ණ අපරාධකාරයෙක් වෙලා, හිරගෙදරට යන පාතාලයා නැවත එන්නෙ පාතාල නායකයෙක් වෙලා. ඊට වඩා ලේසියි එක වෙඩි උණ්ඩයකින් ප්‍රශ්න ගොඩක් නිරාකරණය කරගන්න එක… මානව හිමිකම් ? සති දෙකකින් කාටත් අමතකයි. 

මම ෆේස් බුක් මානුෂිකත්‍වය පසුපස යන්නෙ නැහැ. මලාලා හෝ ඉන්දියාවෙ දූෂණය වී මිය ගිය තරුණිය ගැන අන්තර්ජාලයේ දුක් වෙන්න මට වෙලාවක් නැහැ. ඒක පළක් නැති දෙයක්. අපි දුක් වුනා කියලා ඕවා ෆේස් බුක් එකේ බෙදා ගත්තා කියලා ඒවා නතර වෙන්නෙ නෑ… ෆේස් බුක් එකේ හඬක් නගන්න පුළුවන් නෙ ? මෑණියන්ගෙ වස්ත්‍රය තමයි…..

කොටින්ම කා ගැනවත් මම දුක් වෙන්නෙ නැහැ. දුක් වීමෙන් පලක් නැහැ. දුක් වීමෙන් දුකට හේතුව නැති වෙන්නෙ නැහැ. නමුත් මම පන්සල් යනවා. ඒ මාත් සමඟ පන්සල් යන අය සතුටු කරවන්න. මම බුදුන් වඳිනවා. යමක් ඉල්ලන්නෙ නැහැ… දානය දෙනවා… හැකිතරම් පන්සිල් රකිනවා..  මම බෞද්ධයෙක් – මම බුදු දහම හදාරනවා. මම සෝවාන් වෙලා නැහැ. පෘතහ්ජනයෙක්.  බාලචන්‍ද්‍රන්ගෙ මරණය බුදු දහමට පටහැණියි:සතුරාටත් මෛත්‍රී කළ යුතුයි. නමුත් එය ප්‍රායෝගිකද ? එතැනදී බුදු දහමත් ප්‍රායෝගිකත්‍වයත් අතර දෝලනය වීමක් සිදු වෙනවා. හැඟීම් වලට ඉදිරියෙන් විශලේෂණාත්මක තීරණ ඉදිරියට එනවා. එච්චරයි.

මහත්වරුනේ, මගේ ලිපි බලලා මාව සංවේදී මානුෂික ගොඩට දැම්මෙත් උඹලාමයි.. මාව පොරක් කළෙත් උඹලාමයි… දැන් මට ගහන්නෙත් උඹලාමයි.. ඒ ගැන මට කරන්න දෙයක් නැහැ.. රයිගම් මණ්ඩියේ ලියැවුන “පරමාදර්ශී ජීවන විලාසිතා සොයන වඳ පීදුන කෙහෙල් ගස්! Genuine fake watches for sale!” ලිපියේ අන්තිමට ලියලා තියෙන්නෙ “(බාලචන්ද්‍ර පිලිබඳ ලියවුන දේවල් වලින් මා බැලුවේ කතන්දර හා උදිතගේ සටහන් පමණයි).” කණගාටුයි… මහත්මයා කියන්න… ඔබතුමාත් අර නවලෝකෙ ස්කෑනර් එක පුපුරලා ළමයෙක් මැරිච්ච වෙලාවෙ රෝහල නවලෝකය කියාගන්න බැරුව තටමපු ලංකාවෙ විද්‍යුත් මාධ්‍ය වගේ… කොන්දක් නෑ මේක ඇල්කෙමියා කියපු දෙයක් කියලා කියන්න… රසික සූරියාරච්චි මහත්මයටත් කොන්දක් නෑ කෙළින්ම ඇල්කෙමියට ගහන්න.. නමුත්, එහෙම කළා කියලා මේ දෙදෙනාම මගේ පරම සතුරන් ගණයට දාන්නෙත් නැහැ. මොකද මෙතැන සිදු වුනේ මේ අයගෙ මානුෂිකත්‍වය හදිසියේම අවස්ථානුකූලව එළියට පැමිණීමක්. මට හංගන්න දෙයක් නෑ.. මම මගේ සැබෑ හැඟීම් සඟවගෙන මාරයාගේ ලිපියට බැණලා ප්‍රතිචාරයක් දැම්මා නම්  මේ අයට මම තවමත් පොරක්… නමුත් දැන් මම මෘගයෙක්…. මට අවසාන වශයෙන් කියන්න තියෙන්නෙ එක දෙයයි.

පූජාසනයේ ඔබ හිඳවා – ඔබට පුදන මේ ලෝකයමයි

ඔබට එරෙහි වී නැගිටින්නේ…

මේක මටත්, මහින්දටත්, ගෝඨාභයටක්, සරත් ෆොන්සේකටත්, ප්‍රේමදාසටත්, ඔබාමාටත්, මානුෂිකත්‍වයේ සළු පිළිවලින් නිරුවත වසාගෙන ඉන්න අයටත් පොදු ධර්මතාවයක්…

සේවා ස්ථානයෙදි පෞද්ගලිකව වෙබ් අඩවි වලට නොයන නිසාත්, මේ සතියෙම පැවැත්වෙන සම්මන්ත්‍රණ මාලාවකට සහභාගි වන නිසාත් මේ ලිපියට වැටෙන ප්‍රතිචාරවලට එසැණින් පිළිතුරු ලබා දීමේ හැකියාවක් මට නැහැ. ඔබට කැමති දෙයක් තියෙනවා නම් කියන්න…. පිළිතුරු සැපයිය යුතු යැයි හැඟෙන ප්‍රතිචාරවලට පිළිතුරු සපයන්නම්.

2013 ජනවාරි 23: හතලිස් වසරක අතීතාවර්ජනය.


ජීවිතයකට අවුරුදු 40 ක් කියන්නෙ කොච්චර අත්දැකීම් සම්භාරයක් ලැබෙන කාලයක්ද ?

40years1973 ජනවාරි 23 වෙනිදා මම ඉපදුන වෙලේ අම්මට සිහිය තිබිලා නැහැ… මම ඉස්පිරිතාලෙ පැත්තකට දාලා දොස්තරල අම්මව බේර ගන්න කටයුතු කරලා.. ඒ කාලෙ තිබිච්ච ලොකුම ඉස්පිරිතාලයක් වෙච්ච කළුතර නාගොඩ ඉස්පිරිතාලෙට අම්මව යවද්දි මාව ගෙදර ගෙනැත් තියෙන්නෙ නෝන මම්මා. ඒ කියන්නෙ මගේ පුංචි අම්මා. ඒ මගේ දෙවැනි අම්මා.. අවසානයේ අම්මව ගොඩ ගන්න ඕන කරන ලේ වර්ගය නෑ කියලා කළුබෝවිල රෝහලේ පැත්තකට දාලා තියෙද්දි, ගමේ ටික දෙනෙක් ගිහින් ලේ දීලා කොහොම හරි සතියකට පස්සෙ අම්මව ගොඩ අරගෙන.. ගෙදර ගෙනාපු මාව කවුරුවත් බලාගෙන නැත්තෙ “ඕකට වඩා අපේ කෙල්ල අපට වටිනවා” කියලා හැමෝම අම්ම ගැන වද වෙචිචි නිසා ලු… මට පාන්තිරෙන් එළකිරි පොවලා හදාගෙන තියෙන්නෙ නෝන මම්මා.. කොහොම හරි අම්මට සනීප වෙලා සති දෙකකින් විතර ගෙදර එක්කන් ආවට පස්සෙ තමයි මම කළුද සුදුද කියලා අම්මා දැකලා තියෙන්නෙ..

ඊට පස්සෙ නම් මාමලා හය දෙනෙකුත් පුංචි අම්මලා තුන් දෙනෙකුත් ලොකු අම්මගෙත් මගේ අම්මයි තාත්තගෙත් ඒ වගේම ආච්චිගෙත් සීයගෙත් ආදරය සෙනෙහස මැද්දෙ මම ලොකු මහත් වුනා.. අර ඉස්සර මාව පැත්තකට දාපු මාමලා පුංචි අම්මලා, අපේ අම්මටයි තාත්තටයි බැණ බැණ මට අතක් පයක් උස්සන්න නොදී හදාගෙන තියෙනවා.. අවුරුදු හතරෙදිම ඉස්කෝලෙ ගියේ තාත්තගෙ අතේ එල්ලිලා. ඉස්සර ඉස්කෝලෙ යන කාලෙ උදේ පාන්දර ආච්චි හදන ආප්පයක් කාලා ගෙදර වැස්සිගෙන් දොවන කිරි කෝප්පයක් බීලා ඉස්කෝලෙ යන්න වාසනාව තිබුණා.. හවසට සීයත් එක්ක හරක් අරන් එන්නත් එළවලු පාත්තිවල වැඩ කරන්නත් වාසනාව සහ නිදහස මට තිබුණා..  එක දවසක් මාත් එක්ක සෙල්ලම් කර කර හිටපු වසු පැටියෙක් මට ෆ්ලයිං කික් එකක් දීපු දවසෙ ගෙදර එකම කළබලයයි. ඇහැට පොඩ්ඩක් උඩින් වැදිච්ච කික් එකට මගේ ඇහැ ගැලවෙන්න ඇති කියලයි හැමෝම හිතලා තියෙන්නෙ… වාසනාවට ඇහැට අඟලක් විතර උඩින් තමයි කික් එක වැදිලා තියෙන්නෙ. තවමත් කැළල තියෙනවා. තව දවසක් පාරෙ ටයර් පද්දන්න ගිහින් කාර් එකක හැපෙන්න ගිය දවසෙ ඉඳලා ටයර් පැද්දීමත් තහනං වුනා… ටිකක් කර දඬු උස් මහත් වෙනකොට රැලේ බයිසිකලේ කිහිල්ලෙ ගහගෙන ෆ්‍රේම් එක අස්සෙන් කකුල දාලා පැදලා, යන්තම් බයිසිකල් පදින්නත් ඉගෙන ගත්තා… වැටිලා තුවාල වෙච්ච කැළැල් නම් අපමණයි.  මෝටර් බයිසිකල් නම් පෙන්නන්න බැහැ.. දවසක් මෝටර් සයිකලේ පියාඹාගෙන යද්දි වෑන් එකක හැප්පෙන්න ගිහින් බේරුණේ අනූ නවයෙන්.. හැබැයි දැන් ඒ ගැන හිතලා බලද්දි, එදා හැප්පුනා නං දැන් දෙන්න වෙන්නෙ විසි අවුරුදු දානෙ තමයි.. පොඩි වාසනාවක් තිබිලා තියෙනවා ජීවත් වෙන්න. (මේ කතාව කවුරුත් දන්නෙ නෑ.. දැන් නං ගෙදරින් ගුටි)

 ශිෂ්‍යත්වය පාස් වෙලා ගෙදර ආපු දවසෙ අම්මගෙ හිතේ තිබුණ සතුට මට තවමත් මතකයි… කොච්චර ලොකු වුනත් අම්මා මාව වඩාගෙන මූණ ඉම්ඹෙ අම්මා අවුරුදු තුනක් දිවා රෑ නොබලා මට උගන්වන්න වෙච්ච මහන්සියෙ ප්‍රතිඵල නිසි පරිදි ආපු නිසා… පහේ පන්තියෙන් පස්සෙ මහින්දෙට යන්න වුනාම තමයි ලොකුම කරදරේ තිබුණෙ. මහින්දෙට ගියාට හිත තිබුණෙම ගෙදර… මහින්දෙ ගාවම තිබුණ සුබසිංහ නිවසෙ මාව නැවැත්තුවේ දැන හැඳුනුම් කමකුත් තිබුණ නිසා. ඒ ගෙදර අම්මා මට තෙවැනි අම්මා වුනා.. මාව ගාල්ලෙ ඉගෙනුමට දාන්නත් සංඝාරාමෙට දාන්නත් මුල් වුනේ ඇය.. ඇය නිසා තමයි මම හොඳ ඉංග්‍රීසි අධ්‍යාපනයක් ලැබුවෙ.. තවමත් ලංකාවට ගියොත් ඇත්නම් මම ඇය බලන්න යන්නෙ මට ඇය අම්මා කෙනෙක් වුන නිසාම නොවෙයි.. මගේ ජීවිතයෙ සාර්ථකත්‍වයට ඇයගෙන් වෙච්ච දායකත්‍වය අමතක කරන්න බැරි නිසා.  ඒ වගේම එහේ හිටපු අක්කලා අයියලාට මම පොඩි මල්ලි වුනා.. අයියලා මාව නරකට යා නොදී හොඳට ඇහැ ගහගෙන හිටියා.. එපමණක් නොවෙයි, මොකක් හරි අළුගුත්තේරු වැඩක් කරලා ආරංචි වුනොත් ඉතිං ගුටිත් ලැබුණා.. ඒ වගේම වටේ පිටේ හැමෝම මාවත් ඒ අයත් දන්න නිසා මගේ වැඩ ගැන නිතරම ඒ අයට ආරංචි වුනා.. ඒ නිසා බොහොම පරිස්සමින් තමයි වැඩ කළේ….එහෙම වුනත්, හැම සති අන්තෙම ගෙදර එන්නමයි හිත තිබුණෙ… ටික කලක් යනකොට ඉස්කෝලෙ වැඩ නිසා ගෙදර එන එක අඩු වුනා.. ඒත් මාසෙකට දවස් දෙකක් වත් එනවා මයි… ටික ටික ලොකු වෙද්දී අම්මලගෙ හිතේ තිබුණ ලොකුම බය සාමාන්‍ය පෙළ සමත් කරගැනීම.. සාමාන්‍ය පෙළ කාළයෙම තමයි 88-89 කලබල පටන් ගත්තෙ.. ඒ කාලෙ ටයර් සෑයක පිච්චුන කකුලක් දැක්කත් අම්මලා තාත්තලා බය වෙලා තිබුණ කාළයක් වුනා…

සාමාන්‍ය පෙළින් පස්සේ උසස් පෙළට විද්‍යා විෂයයන් කරන්න ඕන කියලා ජීව විද්‍යාව විෂය ධාරාව තෝර ගත්තෙ මමමයි… අම්මලා නම් කිවුවෙ කලා අංශයට යන්න කියලා… ලියන්න ටිකක් පුළුවන් කියලා දන්න නිසා වෙන්න ඇති… නමුත් මම විද්‍යාව තෝර ගත්තා.. තවත් හේතුවක් තිබුණ නිසාම… ඒ අවුරුදු දෙකේ වෙච්ච දේවල් ටිකක් කෙටි කරන්න වෙන්නෙ බොහෝ දෙනෙකුගෙ යහපතට… වැදගත්ම කාරණය වුනේ මාව මහින්දයේ ජ්‍යෙෂ්ඨ ශිෂ්‍යනායක මණ්ඩලයට තේරීම… එයින් ලැබුණ අත්දැකීම් ප්‍රමාණය නම් කියලා නිම කරන්න බැහැ.. ඒ නිසාම තමයි මේ තරම් ඔලුව කෙළින් තියාගෙන කටයුතු කරන්න හයිය ලැබුණේ. ඉස්කෝලෙ වැඩ නිසාම උසස් පෙළ හරියට කර ගන්න බැරි වුනා… මම කොළඹට එද්දි, ඇය කරාපිටියෙ වෛද්‍ය විද්‍යාලයට ගියා.

ඒ ගමනෙදි තමයි මට මගේ ජීවිතයෙ වඩාත්ම වැදගත් පුද්ගලයා හඳුනගන්න ලැබුණෙ. ඒ වටුතන්ත්‍රීගේ දහම් පියුම් දෙව්රුවන් ද අල්විස් ගුරු පියාණෝ. එහෙම නැත්නම් හැමෝම දන්න දෙව්රුවන් සර්… ඒ උත්තමයා මගේ ජීවිතයෙ නිසි මාර්ගය පෙන්වුවා.. ඒ මඟපෙන්වීම නිසාම තමයි මම රසායන විද්‍යා ආයතනයට පියමැන්නෙ.. රසායන විද්‍යා ආයතනයෙදි මගේ ජීවිතයේ අනිත් කොටස හමු වුනා.. එදා ඉඳලා අපි දෙදෙනා අනාගතය වෙනුවෙන් වැඩ කළා. මම පළමු විභාගයේ  පළමුවැනියා වෙද්දි ඇය දෙවැනියා වුනා.. නමුත් ඇය මාව පරද්දලා අවසාන විභාගයෙන් ප්‍රථම ස්ථානය දිනා ගත්තා විතරක් නොවෙයි රන් පදක්කමත් දිනා ගත්තා… මට දුකක් නෑ…. මට රන් පදක්කම් දෙකක්ම ලැබුණ නිසා…

අවුරුදු දෙකක් යුනිලීවර් ආයතනයෙ සේවය කළ මම ලංකාවට සමු දීලා ලුයිසියානාවට ආවෙ වැඩිදුර ඉගෙන ගන්න.. ඒ විශ්ව විද්‍යාලයෙදි ශාස්ත්‍රපති උපාධිය නිම කළ අපි දෙදෙනා ඩෙලවෙයාර් විශ්ව විද්‍යාලයට ඇතුළත් වුනේ ආචාර්ය උපාධිය හදාරන්න… ඒ අතරෙයි අපේ ලොකුම වස්තුව අපට ලැබුණෙ…. ඒ වස්තුවත් රැක බලා ගන්න අතරේ අපි දෙදෙනාම කොච්චර දුක් කම්කටොළු මධ්‍යයේ වුවත් ආචාර්ය උපාධිය නිම කළා..  අවුරුදු 6 ක් කටු කාලා… ඉන් අනතුරුව අවුරුදු දෙකක් ඩෙලවෙයාර් විශ්ව විද්‍යාලයේම බලශක්ති පර්යේෂණ අංශයේ කාබන් ඩයොක්සයිඩ් පර්යේෂණ පිළිබඳ කණ්ඩායමට නායකත්‍වය දෙන්නත් මට හැකි වුනා… ඒ ව්‍යාපෘතිය අවසාන වේගෙන යනකොටයි BASF ආයතනයේ උත්ප්‍රේරක පර්යේෂණ රසායනාගාරයේ විද්‍යාඥයෙකු වශයෙන් කටයුතු කිරීමේ කෙටි කාලීන කොන්ත්‍රාත්තුව මට ලැබෙන්නෙ…

ජර්මනියට පැමිණීමම එක්තරා යුද්ධයක් වුනා.. ඒ සියල්ලම ජය අරන් අපි ජර්මනියට ආවා… පර්යේෂණය අවුරුද්දක් වුනත්, එයත් ඉක්මනින් අවසාන වේගෙන යනවා… ඉන් පසු මගේ බලාපොරොත්තුව මොකද්ද ? ළඟදිම දැනගන්නට ලැබේවි….

මේ මගේ මුළු ජීවිත කතාවම පරිඡේද කිහිපයකින් ලියැවුන හැටි… මේ සියල්ලම නෙවෙයි..  මේ අවුරුදු 40 තුළ සමාජයේ පහළම ස්ථරය යැයි සැලකෙන අයගෙ සිට නොබෙල් ත්‍යාගලාභීන් සහ සමාගම් ප්‍රධානීන්  අතර වූ විවිධාකාර තලයන්හි චරිත අතර ගැවසෙන්නට හැකියාව ලැබුණා. ඒ අත්දැකීම් සියල්ලමත් මට බොහොම වටිනවා.. එපමණක්ම නොවෙයි.. විවිධාකාර පුද්ගලයින් මිතුරු මිතුරියන් ලෙස ඇසුරු කරන්නට ලැබුණා… ඒ අතරින් සමහරු අපෙන් ඈත් වෙලා.. සමහරු බොහොම සමීප වෙලා… ඒ ජීවිතයෙ හැටි…

ඉතිං මේ තාක් දුර මගේ ජීවිතය කරදරයක් නැතිව ගෙන එන්න මූලික වුන සහ තවමත් මගේ මඟ පෙන්නන්වන් වන මගේ අම්මටත්, තාත්තටත් මගේ ජීවිතයෙන්ම ණය ගැතියි… ඒ වගේම අම්මවයි තාත්තවයි බලාගෙන ඉන්න මගේ මල්ලිටත් මම වගේම ගතිගුණ ඇති යකෙකුටවත් බය නැති නංගිටත් ඒ ණයගැති භාවය එහෙමමයි. මගේ ජීවිතයෙන් වැඩි කොටසක් ගෙවුනෙ ඒ අයගෙන් ඈත්ව.. ඒ අය ලඟට යන්න කාළය හරි කියලයි හිතෙන්නෙ… මට දෙවැනි මවුපිය යුවලක් වුන  නෝන මම්මා සහ කමල් බාප්පා නොහිටින්න මම මේ තැන අද නැහැ… (කාගෙවත් නම් කියන්නෙ නැත්තෙ  ඒ අයගේ පෞද්ගලිකත්‍වය ගැන සිතලා ) ඒ බව අද මම කියන්නෙ බොහොම සතුටින් ඒ වගේම ගෞරව පූර්වකව. ඒ වගේම මගේ මාමලා – නැන්දලා පුංචි අම්මලා- බාප්පලා වගේම මගේ ඥාති සහෝදර සහෝදරියෝ මට බොහොම වටිනවා. විශේෂවෙන්ම මට  විද්‍යා අංශයෙන් උසස් පෙළ හදාරන්න යොමු කළ  සුදු අක්කත්, මගේ හොඳම මිතුරිය වුන මැණිකෙත්, මගේම නංගි කෙනෙක් වගේ මට සැලකූ සුදු නංගිත් මගේ ජීවිතයට විශේෂයි.   මගේ ජීවිතයට අදටත් අවවාද අනුශාසනා දෙන දෙව්රුවන් සර්ට මම සදා ණය ගැතියි… සර් එදා මාව පිටත් කළ මාර්ගයෙ මම තවමත් නොනැවතී ගමන් කරනවා. ඒ වගේම රසායන විද්‍යා ආයතනයේ ඇදුරු මඬුල්ලත් මට අමතක කරන්න බැහැ. ඇල්කෙමිච්චිගේ මා පිය යුවලත් මල්ලිත් නංගිත් ඇතුළු ඒ අයගේ පවුල් මාව තමන්ගේම පුතෙක් සහෝදරයෙක් වගේ ආදරයෙන් සැළකීම මා ලැබූ භාග්‍යයක්.

මගේ ජීවිතයෙ පෞද්ගලිකත්‍වය සම්පූර්ණයෙන්ම නිරාවරණය වුනේ ඇල්කෙමියාගේ රසායනාගාරය සහ ඇල්කෙමියාගේ දිනපොත ඇරඹුවාට පසුව. ඒ ගැන මට කණගාටුවක් නැත්තෙ  ඊට වඩා  ඒ මඟින් බොහෝ දේවල් ලබා ගත්ත නිසා. මම හොඳ බ්ලොග් මිතුරන් රාශියක් ඇති කර ගත්තා.. මුහුණට මුහුණ හමු වෙලා කතා කරලා තියෙන්නෙ දෙදෙනෙකු පමණක් වුනත්, ඉදිරියේදී ඊට වඩා ගොඩක් අන්තර්ක්‍රියා ඇති වෙන බව විශ්වාසයි. ඒ වගේම ඔබෙන් ලැබෙන දිරි ගැන්වීම්, ප්‍රතිචාර සහ විවේචන සියල්ල මගේ ලිපි සහ  ඉදිරි ගමන හැඩ ගස්වා ගන්නට ලොකු පිටුවහලක්.. ඒ ගැන ඔබට බොහොම ස්තූතියි…. මගේ සේවය මීටත් වඩා විශාල වශයෙන් ලබා දෙන්න ඉදිරියේදී කටයුතු කරන බව පමණක් දැනට කිව යුතුයි… ඒ ගැන කිසිදු සැකයක් නැහැ… ඉදිරියේදී ඒ සැලසුම් එළි දක්වන්නම්.

ඉතින් මේ අවුරුදු හතලිහේ මම ලබපු ලොකුම දේවල් කිහිපයයි තියෙන්නෙ.. ඒ අතරින් මූලිකම වෙන්නෙ මගේ අම්මයි තාත්තයි මගේ ගැන තිබිච්ච බලාපොරොත්තු බොහොමයක් ඒ අයුරින්ම ඉටු කරලා දීලා ඒ දෙන්නගේ ලේ කඳුළු දාඩිය වලට සාධාරණයක් ඉෂ්ඨ කරලා දෙන්න පුළුවන් වීම….මට ඒ නිසා මම ගැන ආඩම්බරයි. ඒ අතරෙම බොහොම වෙහෙස මහන්සි වෙලා ලබා ගත්ත අධ්‍යාපනය සහ අත්දැකීම් නම් කියලා නිම කරන්න බැහැ. ඒ වගේම ජීවිතයට වටිනා කියන පුද්ගලයින් රාශියක් දැන හඳුනාගන්නටත් දිගටම සම්බන්ධකම් පවත්වන්නටත් ලැබුණා.. මගේ ජීවිතයෙ දුක සැප හැම දේම බෙදා ගන්න මගේ හොඳම මිතුරිය නිබඳවම මගේ ලඟ ඉන්න එක තරම් හයියක් මගේ ජීවිතේටම නැහැ..  ඉඳලා හිටලා මට කෑ ගැහුවත්, ගෙදර පිටසක්වලක් වගේ වෙලා පියාඹන පීරිසියක් දෙකක් ගෙදර පාවුනත්, ඒ සියල්ල මගේම යහපතට කියලා මට හිතෙනවා.. (එහෙම නැති වුනත් නෑ කියන්නයෑ ?)  ඒ වගේම  ඇය මට ලබා දුන්න මගේ ජීවිතයෙ වටිනාම වස්තුවත් මගේ ලඟ… ද්‍රව්‍යමය සහ මූල්‍යමය වස්තු වලට වඩා මට මේ සියල්ල හොඳටම ඇති.

ඉතිං…. තවත් වෙන මොනවද මට ඕන ?

2012 දෙසැම්බර් 25: දෙවසරක ප්‍රගතිය.


මේ ඇල්කෙමියාගේ දිනපොතේ හීලියම් සංවත්සරයයි.

මේ ඇල්කෙමියාගේ දිනපොතේ හීලියම් සංවත්සරයයි.

ඇල්කෙමියාගේ රසායනාගාරය පටන් ගත්තේ 2009 අප්‍රේල් 13 වනදාය. ඇල්කෙමියාගේ රසායනාගාරයේ පළ වූයේ වඩාත්ම රසායන විද්‍යාවට බර ලිපි වූ අතර, ඉඳහිට දේශපාලනික යමක් ද ලියැවුණි. අළුත් යමක් පාඨකයාට සැපයීමටත්, රසායන විද්‍යාවෙන් තරමක් ඈත් වූ ලිපි පාඨකයාට යොමු කිරීමටත්, වර්ඩ් ප්‍රෙස් වෙබ් අඩවියේ වූ දිනකට එක ලිපියක් ලිවිය හැකිද යන අභියෝගය භාර ගැනීමටත් අදාලව මගේ දෙවන බ්ලොග් අඩවිය වූ ඇල්කෙමියාගේ දිනපොත 2010 දෙසැම්බර් 25 වන දින ඇරඹීමි.

භාරගත් අභියෝගය ඒ අයුරින්ම ඉටු කිරීමට, මොන කටයුත්ත තිබුණත් දවසට ලිපියක් බැගින් ලිවීමට දිවා රෑ නොබලා කාළයක් කටයුතු කළෙමි. ඇල්කෙමිච්චිගෙන් බැණුම් අහගෙන රෑ පුරා අකුරු කර පළ කළ ඒ බොහොමයක් ලිපි එදිනෙදා දින සටහන වලට වඩා වෙනසක් නොගත්තත්, ඉන් යමක් ඔබ වෙත ගෙන ඒමට මම උත්සාහ කළෙමි. කෙමෙන් කෙමෙන් ඒ අභියෝගය ඉටු කිරීමට නොහැකි වෙද්දී, අවම වශයෙන් දින දෙකකට වරක්වත් ලිපියක් පළ කිරීමට උත්සාහ ගත්තෙමි. සමහර මාස වල අධික වැඩ කටයුතු නිසාත්, ගමනේම යෙදීම නිසාත්, මේ අභියෝගය ඉටු කිරීමට නොහැකි වුවත්, ප්‍රමාණාත්මක බවට වඩා ගුණාත්මක බව හොඳ නිසාම, ඇල්කෙමියාගේ දිනපොත තෝරාගත් මාතෘකා ඔස්සේ ලිපි පළ කරන්නට විය. බොහෝ ඒවා නීරස වුවත්, ලිංගිකත්‍වය සහ දේශපාලනය සබැඳි ලිපි වලට ලැබුණ ප්‍රතිචාර අතිමහත්ය. නමුත් මා දේශපාලන ලිපි රචකයෙකු නොවේ.

මගේ පෑණේ මුවාත ඇත්තේ විද්‍යාවට බර ලිපි ලියන්නටයි. එමෙන්ම ඔබට මගේ ලිපි කියැවීමෙන් යමක් ඉගෙන ගැනීමට හැකි නම් ඒ මගේ අභිප්‍රාය ඉටු වීමකි. කුඩා කළ සිටම විද්‍යා ප්‍රබන්ධ කියැවීමෙහි රුචිකත්‍වයක් තිබූ නිසාමත්, පසු කළෙක සිදු කිරීමට අදහස් කරගෙන සිටින කාර්යයකට මුට්ටිය දා බැලීමක් ලෙසත් “පිටස්තරයා” නම් විද්‍යා ප්‍රබන්ධය ද අකුරු කරන්නට විය. එහි පසුබිම් පර්යේෂණ සඳහා බොහෝ කාළයක් වැය වුවද, එයින් මාද ඉගෙන ගන්නා දේ බොහෝය. ඒ නිසාම ඉතා සතුටින් එය ලියමි. පසුගිය දින කීපය තුළ වූ කාර්ය බහුලත්‍වය නිසාම කොටස් 14 කින් නතර වී තිබුණද, ඉදිරියේදී නැවතත් එය දිගටම ලියාගෙන යාමට අදහස් කරමි. ඒ සඳහා මටත් වඩා දැන් උනන්දු වන්නේ මගේ ලොකුම රසිකාවිය වන ඇල්කෙමිච්චියයි.

ඔබ මෙහි පැමිණීමට සමානවම මට වටින්නේ ඔබ මේ සියල්ල ගැන සිතන ආකාරයයි. එය ඔබ සිතුවිලි තුල සිරවී තිබුණාට මට පරචිත්ත විජානන ඥාණය නොමැති නිසා දැන ගැනීමට හැකියාවක් නැත. මේ නිසාම මා Blogger.com අඩවියේ ද ඇල්කෙමියාගේ දිනපොත යාවත්කාලීන කරන්නේ සමහර බ්ලොගර් පාඨකයින්ට වර්ඩ්ප්‍රෙස් අඩවියේ ප්‍රතිචාර දැක්වීමේ අපහසුව වලකාලනු පිණිසය. නමුත්, මගේ ලිපි ඔබට රුචි නොමැති නිසාදෝ ඒ සඳහා නිසි ප්‍රතිචාර ලැබීමක් නැත. මා පෙර කලෙක කිවුවාක් මෙන් මා ලිපි ලියන්නේ සමාජයට යමක් ලබා දීමටය. මගේ කතාන්දර ශෛලිය රසවත් නැත. ඒ නිසාම මා කතාන්තර ලිවීම හෝ වෙනයම් දෑ ලිවීම පිළිබඳ අවධානයක් යොමු කර නැත. එසේ කිරීමට පෙළඹෙන්නේ ද නැත. ඒ සඳහා බොහෝ දක්‍ෂ බ්ලොග් කරුවන් සිටිති.

මගේ උත්සාහය විද්‍යාව  – විශේෂයෙන් රසායන විද්‍යාව ජනතාව අතරට ගෙන යාමටය. ඉදිරියේදී මේ බ්ලොග් අඩවිය තවත් පිම්මක් පණිනු ඇත. ඒ සඳහා අවශ්‍ය අඩිතාලම සැකසෙමින් පවතින අතර ලබන වසර අවසන් වනවිට එහි එකලාසයක් දැකිය හැකි යැයි සිතමි. මගේ බලාපොරොත්තු සඵල වුව හොත් එය සැමට දැනුම බෙදන මධ්‍යස්ථානයක් වනවා ඇත. නමුත් ඒ සඳහා වූ බාධක බොහෝය. ඒ ගැන පසුව කතා කරමු. අවුරුදු 13 ක් ජනතාවගේ මුදලින් ඉගෙන ගත් මා පසුගිය අවුරුදු 12ම ගත කළේ වැඩිදුර අධ්‍යාපනයත් රසායන විද්‍යා පර්යේෂණ විධික්‍රමත් අධ්‍යයනය කිරීමටය. දැන් මගේ අධ්‍යාපනය සම්පූර්ණ වී ඇත. දැන් ඇත්තේ මා ලබා ගත් දැනුම බෙදා හදා ගැනීමයි. ඒ සඳහා මා උපන් මා ණයගැති රට තරම් උචිත ස්ථානයක් තවත් සොයා ගත හැක. කළකිරීම් ඇති විය හැකි වුවත්, ඉදිරි වසර තුළ මගේ ආගමනය සිදු වේ යැයි බලාපොරොත්තු වෙමි. පසුගිය කාළයේ මා ශ්‍රී ලංකා රසායන විද්‍යා ආයතනයේ සිදු කළ ඉගැන්වීම් වලින් තහවුරු වූයේ මට විදේශයක සැප පහසු ජීවිතයක් ගත කරනවාට වඩා ශ්‍රී ලංකාව තුළ බොහෝ සිසු සිසුවියන්ගේ ජීවිත වලට නිසි මඟ පෙන්වීමක් කර ඔවුන්ගේ ජීවිත ද ආලෝකමත් කිරීමේ හැකියාවක් ඇති බවය.

යමෙකු තමා වෙනුවෙන් කරගන්නා දේ තමන්ගේ මරණයත් සමඟම විනාශ වී යයි; නමුත් යමෙකු අනුන් වෙනුවෙන් සහ ලෝකය වෙනුවෙන් කරන යමක් වේ නම් එය අමරණීයව පවතී. මට අමරණීයවීමේ අවශ්‍යතාවයක් නැති වුවත්, තවත් ජීවිතයක් ආලෝකමත් කිරීමේ සංතෝෂය මා සතු කරගත හැක. මේ තාක් කල් මා ආලෝකමත් කළ ජීවිත බොහොමයක් මටත් වඩා හොඳ ජීවිත ගතකරනු දැකීමම මා ප්‍රමෝදයට පත් කරවයි. මට අවශ්‍ය වන්නේ මගේ සේවය තවදුරටත් ඔවුනට ලබා දීමයි. ජයග්‍රහණයක් පතා නොවන මුත්, මගේ බ්ලොග් අඩවිය ද බස් රේඩියෝ බ්ලොග් තරඟාවලියට ඉදිරිපත් කළෙමි. එහි වූ විනිසුරු මඬුල්ල මගේ බ්ලොග් අඩවිය හොඳම රැඩිකල් බ්ලොග් අඩවිය සහ හොඳම පර්යේෂණාත්මක බ්ලොග් අඩවිය යන අංශ දෙකටම මා තෝරාගෙන තිබූ අතර හොඳම පර්යේෂණාත්මක බ්ලොග් අඩවියට හිමි සම්මානය දිනා ගන්නා ලදී… ඒ මගේ බ්ලොග් අඩවිය දිනා ගත් එකම සම්මානයයි. නමුත් එය මට බොහෝ වටී.. ඒ නිසාම තව තවත් පර්යේෂණාත්මක ලිපි ලිවීමේ ආශාව මට ඇති විය. මා මගේ මාර්ගය හඳුනා ගත්තේ එම සම්මානය තුළිනි.

මේ තාක් කල් මා එකතු කරගත් දෙයක් වේද, ඒ ඔබගේ හෘදයාංගම බවයි. ඔබේ දැනුම් පරාසය පුළුල් කරන අතරම මා ලොව වටා ගොස් එකතු කරගත් දැනුම ඔබ වෙත බෙදා හැරීමද මගේ අභිප්‍රායයි. මා මෙලොවට කළ යුතු සේවය කුමක්දැයි හඳුනා ගත්තේ ඇල්කෙමියාගේ දිනපොත සහ රසායනාගාරය තුළිනි.  මෙතෙක් කල් ඇල්කෙමියාගේ රසායනාගාරය සහ ඇල්කෙමියාගේ දිනපොත කියැවූ ලක්‍ෂයකට අධික පාඨක පිරිසට මගේ ප්‍රණාමය පුද කරමි. ඇල්කෙමියාගේ ලිපි කෙසේ සකස් විය යුතු දැයි මා දැන ගන්නේ ඔබේ ප්‍රතිචාර අනුවය. මෙතෙක් කල් මගේ ලිපිවල ගුණාගුණ වචනයකින් හෝ සටහන් කළ සියළුම දෙනාට මගේ විශේෂ ස්තූතිය හිමි වන අතර, තිරයෙන් පිටුපස සිට මගේ ලිපි සියල්ලේ ගුණදොස් නිර්දය ලෙස විවේචනය කරන ඇල්කෙමිච්චියට කිව නොහැකි තරම් ස්තුතියක් හිමි විය යුතුය (නැත්තං ඉඳලා හමාරය).

ඉදින්, තවදුරටත් කාළය මට ඉඩ ලබා දෙන ආකාරයට විවිධාකාර ලිපි හරහා මෙන්ම පිටස්තරයා විද්‍යා ප්‍රබන්ධයේ තවත් කොටස් හරහා ඔබ හමු වීමට අදහස් කරමි.

ස්තූතියි.

ඇල්කෙමියා.

2012 ඔක්තෝබර් 26 : මේ මමයි…. මගේ ජීවිතයයි…. මගේ ඉට්ටැයිල් එකයි….


කාලෙකට පස්සෙ මම මගේ ජීවිතයෙ කොටසක් ගැන දිනපොතේ ලියනවා….. දිනපොතක් වුනාම ඉඳලා හිටලාවත් තමන් ගැනත් ලියන්න එපා යෑ…. නැද්ද මං අහන්නෙ ? සමහර විට ඔබට මතක ඇති මම පසුගිය වතාවෙ ලංකාවට ගිය වෙලාවෙ අතින් සල්ලි දීලා හරක් බලපු කතාවක් කිවුවා.. ඒ කියන්නෙ මගේ උවමනාවටම මමම වියදම් කරගෙන ගිහින් කරපු සමාජ සත්කාරයක්…

මම නම් රසායන විද්‍යා ආයතනයේ වැඩමුළුවක් කළා ළමයි 25 දෙනෙකුට Presentation කරන හැටි කියලා දෙන්න.. ඒ 25 දෙනාගෙන් 10 දෙනෙක් තමන්ගේ පර්යේෂණ වලට අදාලව ඉදිරිපත් කිරීම් කළා… මට හිතෙනවා මම ඒ අයට යමක් ඉගැන්නුවා කියලා….. ඒ අයගෙ ප්‍රතිචාර වලින්ම… අවසාන දවසෙ ඒ අය අපි ඔක්කොගෙම පින්තූරයක් අරගෙන මට වතුර බොන කෝප්පයක් හදලා දුන්නා ඒ පින්තූරෙ තියෙන… කට්ටිය මතක් වෙන්න…
මම හිතනවා ඒ අය හොඳට තම තමන්ගේ presentation කරාවි කියලා….

ඉතිං ඔය සත්කාරයෙ ප්‍රතිඵල ආවෙ අදයි… එක අතකට මට බොහොම සතුටු දවසක්… වැපිරූ බීජ වල අස්වැන්න මේ වගේ ලැබෙන කොට ඕනම ගොවියෙකුට තවත් වගා කරන්න හිතෙන එක අහන්න දෙයක් නොවෙයි.

මම ලංකාවට නිවාඩුවට ගිය හැම වතාවකම රසායන විද්‍යා ආයතනයේ සිසුන් වෙනුවෙන් පර්යේෂණ පිළිබඳ සම්මන්ත්‍රණ පවත්වලා තිබෙනවා. ඒ වගේම පශ්චාත් උපාධි අධ්‍යාපනය ගැනත් දේශන පවත්වලා තිබෙනවා. ඒ නිසාම පශ්චාත් උපාධිය හදාරන්න යොමු වෙච්ච අයත් ඒ අතර ඉන්නවා. පෞද්ගලිකව මම උදවු කරපු කිහිප දෙනෙක්ම සාර්ථකව ආචාර්ය උපාධි අරගෙන මටත් වඩා හොඳ තැන්වල ඉන්නවා. ඒ අතරින් එක් තැනැත්තියක් නිවුයෝක් නුවර විශ්ව විද්‍යාලයක සහකාර මහාචාර්ය වරියක්, තවත් තැනැත්තියක් පර්යේෂණ ආයතනයක විද්‍යාඥ වරියක්, තවත් කෙනෙක් ටෙක්සාස් වල තෙල් සමාගමක රසායනඥයෙක්. තවත් කෙනෙක් ඕස්ට්‍රේලියාවෙ ආචාර් උපාධිය නිම කරනවා. තවත් කෙනෙක් කැනඩාවෙ ආචාර්ය උපාධිය නිම කරනවා. මේ මම ඍජුව දායක වෙච්ච ජීවිත. ඔබ දන්නා ජනප්‍රිය බ්ලොග් තරුවකටත් මම උදවු කරන්න උත්සාහ කළා… නමුත් ඔහු මම උදවු කළ තැනටත් වඩා හොඳ තැනකට ගියා… ඒ ගැන මම බොහොම සතුටුයි. මම යුනිලීවර් ආයතනයෙන් පිටවෙනකොට එතැන දොර ඇරලා දීපු දෙදෙනෙකු දැන් ඒ ආයතනයේ බොහොම ඉහළ තැන්වල.. මේ හැම දෙනාම ඉන්න තැන් මට වඩා ඉහළයි.. පහන් කන්ද පාමුල අඳුරු වුනාට පහන් කන්දට ප්‍රශ්නයක් නෑ..  ඔවුන් ඉහළට ගිහින් හොඳින් වැජඹෙනවා නම් ඒ ඇති. ඔවුනුත් අනුන්ට උදව් කරලා තවත් ජීවිත එළිය කරනවා නම් ඊටත් වඩා හොඳයි… ඒ මම හිතන හැටි.

ඉතින් මම මේ වතාවෙ ලංකාවට ගියේ දිගු නිවාඩුවකට. ඒ නිසාම රසායන විද්‍යා ආයතනයේ සිසුන්ට එක දවසකට වඩා වැය කරන්න මට හැකියාව තිබුණා. ඔවුන් වෙනුවෙන් මම මේ වතාවෙ සංවිධානය කළේ Presentation Methods කියන වැඩමුළුව. දිනකට පැය දෙක ගණනෙ දින පහක් එක දිගට තිබුණ මේ වැඩමුළුව සමහර දවස්වල පැය තුනක් හතරක් දක්වා විහිදුනා. අවසානයේ සිසුන් 8 දෙනෙකුගේ පර්යේෂණ පිළිබඳ ඉදිරිපත් කිරීම් එළියට ගන්නට මට හැකි වුනා පමණක් නොවෙයි ඔවුන් ඒ සඳහා පුහුණු කරවන්නටත් හැකියාව ලැබුණා. ඔවුන් සියළුම දෙනා ඒ තමන්ගේ පර්යේෂණ ඉදිරිපත් කර තිබුණේ අද.. ඉතින් ඒ අවස්ථාවෙ ගනිපු පින්තූරත් එක්ක ඔවුන් මාවත් අමතක කරලා නැහැ. එදා වැඩමුළුව අවසානයේ මාත් සමඟ ගනිපු පින්තූරයම අද මා නොමැතිව – නමුත් මගේ ඉඩ මාවෙනුවෙන්ම තබා ඔවුන් නැවත අරගෙන තිබුණා…

මේ තියෙන්නේ ඒ පින්තූර දෙක…

පෙර සහ පසු

ඉතින් මට සන්තෝෂ ඒ ගැන පමණක්ම නොවෙයි. ඔවුන්ගේ ජීවිත වෙනුවෙන් මට යමක් කරන්නට පුළුවන් වීම ගැන.. ඔවුන්ගේ අනාගතය වෙනුවෙන් කිසියම් දායකත්‍වයක් වෙන්නට පුළුවන් වීම ගැන. මගේ දැක්ම  මේ බ්ලොග් අඩවියේ ඉහළින්ම තිබෙනවා. මම හිතන අන්දමට දැනුම කිසිදාක බෙදා නොගත්තොත් ඒ දැනුමෙන් ඇති පලක් නැහැ. තමාත් සමඟම ඒ දැනුමත් මියෑදෙනවා. තමන් මියෙන්නට පෙර ඒ දැනුම ඊලඟ පරම්පරාව වෙත යැවීමක් කළේ නැතිනම් තමන් ඒ ජීවත් වූ කාළයෙන් වැඩක් වෙන්නෙ නැහැ. ඒ නිසාම තමයි කිසිදු ගුරු මුෂ්ඨියක් නොතබාගෙන මගේ දැනුම බෙදා හරින්න මම උත්සාහ කරන්නෙ…

මේ තියෙන්නෙ ඔවුන්ගෙන් කෙනෙක් මට එවූ ඊයක්

“Dear sir,
Finally its over………..in fact in a very good way. The research sessions went really well. we all did our best to make you proud. talking about myself, the lecturers at the audience said ”well done” including Prof. G.(Edited for privacy) and my supervisor was really happy as well, she said that we’ll be publishing my research soon. the panel asked some questions about commercializing my product and I managed to answer them well (I guess)……….Thanks a load sir, none of this would have been achieved without your guidance……!
with best regards,
H (Edited for privacy)”

ඒත් අපේ සමහර ඇත්තන් නම් හිතන්නෙ මම බොහොම අමාරුවෙන් ඉගෙන ගත් නිසා අනුන්ටත් ඒ අපහසුවම රැගෙන ඉගෙන ගත යුතුයි කියලා. හිතන්න, ඔවුන් ඔබ ඉගෙන ගත් දේම සෑහෙන කාළයක් බොහොම අමාරුවෙන් ඉගෙන ගනිද්දී ඔබ ඒ සියල්ල දැනගෙන පැත්තකට වෙලා ඉන්නවා. නමුත් ඔවුන්ට අළුත් දෙයක් ඉගෙන ගන්න තවත් කාළයක් වැය කරන්න වෙනවා. ඔබ ඔවුනට ඒ දේවල් කියා දුන්නා නම්, ඔවුන් බොහොම කෙටි කාළයකින් තවත් දේ ඉගෙන ගන්නවා නේද ? සමහරවිට ඒ ඉගෙන ගත් දේ ඉතා වැදගත් දෙයක් වන්නටත් පිළිවනි.

ඉතින් මට ඉඩ ලැබෙන හැම වෙලාවකම මගේ දැනුම බෙදා ගන්න උත්සාහ කරන්නෙ ඒකයි. මම ඔබව දැනුවත් කරන්න ලිපි ලියද්දි මම කොච්චර දැනුවත් වෙනවාද කියලා මටම පුදුමයි. සමහර ලිපි වෙනුවෙන් පසුබිමට තවත් ලිපි දහයක් පහලොවක් පමණ කියවන්නට මට අවස්ථාව ලැබෙනවා. ඒ හැම දෙයින්ම වෙන්නෙ මම තවත් දැනුවත් වීම. මම  බ්ලොග් ලියන්නන්ට  ගෞරව කරන්නෙ ඔවුන් තමන් සතු දැනුම තම සීමා මායිම් වලින් ඔබ්බට විහිදුවන්න කරන වෑයම වෙනුවෙන්. කතන්දරයක් හෝ වේවා, අත්දැකීමක් හෝ වේවා ඒ සියල්ලෙන් දැනුවත් වෙන්නෙ ඒ ලිපි බලන පාඨකයා. ඒ නිසාම මම බිලොග් ලියන ඔබ වෙනුවෙන් හිස නමා ආචාර කරනවා.

දැනුම බෙදන්න බෙදන්න ඔබ මිනිසුන් එකතු කරගන්නවා 

දැනුම බෙදන්න බෙදන්න ඔබ තරහකාරයින් අඩු කරගන්නවා. 

දැනුම බෙදන්න බෙදන්න ඔබ ඔබට ආදරය කරන අය වැඩි කරගන්නවා.

දැනුම බෙදන්න බෙදන්න ඔබ ඔබේ ජීවිතය අනිත් අයත් එක්ක බෙදා ගන්නවා.

ඒ නිසාම, කවදාක හෝ ඔබ මිය ගියාම ඔබත් එක්ක යන්න එන්නෙ ඔබ එකතු කරන සල්ලි නොවෙයි.. ඔබ වෙනුවෙන් ඔබට ආදරය කරපු මිනිසුන් හෙළන සුසුම්, ඔවුන්ගේ මතකයන්….

ඔබ අනුන්ට සේවයක් කරන්නට ඔබ දේශපාලනඥයෙක් හෝ සමාජ සේවකයෙක්ම වෙන්න අවශ්‍ය නැහැ. ඔබේ ඉඩ තිබෙන කාළයෙන් පොඩිත්තක් අනුන් වෙනුවෙන් වැය කරන්න… කොහොමත් දේශපාලනඥයො ඉන්නෙ අනුන්ට සේවය කරන්න නෙවෙයිනෙ. බලන්න ඔබ අවට බොහෝ දෙනෙකු ඇති ඔබේ සේවය අවශ්‍ය, සමහරු උදවු ඉල්ලන්න බයයි. තවත් සමහරු ලැජ්ජයි.  මේ වගේ සංස්කෘතික බැමි වලින් හැමදාම අපි බැඳිලා ඉන්නෙ… ඔබයි සේවයක් ලබා දෙන්න ඕන… සමහරවිට ඔබ හිතනවා ඇති ” ඇයි මම පැනලා දෙන්නෙ ?” කියලා… අපි ආත්මාර්ථකාමී වෙන්න වෙන්න සමාජයත් අපට ආත්මාර්ථකාමී වෙනවා.. ඔබ යමෙකුට උදවු කළොත්, එය පෙරළා ඔබට නොලැබෙන්න පුළුවනි, නමුත් අර උදවු ලබපු පුද්ගලයා වෙනත් කෙනෙකුට කරන උදවුවක් මාර්ගයෙන් ඔබට යමක් ලැබෙන්නට පුළුවනි.

එක්තරා පුද්ගලයෙකු දිනක් පාළු පාරක වාහනයෙන් යද්දි අතරමඟ වාහනයක් නවතාගෙන එය පරීක්‍ෂා කරමින් හිටපු පුද්ගලයෙක් දැක ඒ අසලින් නැවැත්වූවා. වාහනයෙන් බැස ගිය ඔහු දුටුවෙ ඒ වාහනය ක්‍රියා විරහිත වී ඇති බවයි. ඒ පුද්ගලයා ශල්‍ය වෛද්‍යවරයෙක් බවත් ඔහුට ඉක්මනින් රෝහළට යා යුතු බවත් අර පුද්ගලයාට දැන්වූවා. ඒ පුද්ගලයාත් නගරයට යන නිසාම ඒ වෛද්‍යවරයා රෝහල අසලින් දමාගෙන යාමට ඔහු එකඟ වුනා. රෝහල අසලින් වෛද්‍යවරයා ඇරලූ ඔහු නගරයට යනවිට ලැබුණ දුරකථන ඇමතුම ඒ තරම් සුබදායී එකක් නොවෙයි. ඒ ඔහුගේ පුතා රිය අනතුරකට ලක් වී රෝහල්ගත කර ඇතිබව.. වහාම ඔහු රෝහලට යනවිට ඔහුගේ පුතා ශල්‍යාගාරයට රැගෙන ගොස් තිබුණා. අවසානයේ ශල්‍යාගාරයේ දොර හැරගෙන ආවෙ අර මුලින් ඔහු උදවු කළ විශේෂඥ ශල්‍ය වෛද්‍යවරයා. ඔහු බොහොම අමාරුවෙන් අර පුද්ගලයාගේ පුතා බේරගෙන තිබුණා. අර මුලින් උදවු කළ පුද්ගලයා කිසි විටෙක හිතන්න නැතුව ඇති තමන් කළ සුළු උපකාරයට මේ ආකාරයෙන් ප්‍රතිඋපකාර ලැබෙයි කියලා… නමුත් ඒ දේවල් එහෙම වෙන්න පුළුවනි.

මේ කතාව ගෙතූ එකක් වෙන්න පුළුවන්.. නමුත්, මේ වගේ සත්‍ය සිදුවීම් අනන්තව ලෝකයේ සිදු වෙනවා.

ඉතින් ඔබම හිතන්න… ඔබ සල්ලි අරන් පරළොව යනවාද, නැතිනම් ඔබට ආදරය කරපු මිනිසුන්ගේ සුසුම් අරන් – මතකයන් අරන් පරළොව යනවාද කියා, …

෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴

මේකම Blogger.com එකෙත් තියෙනවා.